[Life] เวิ่นเว้อ~
posted on 15 Dec 2009 19:32 by aki657 in Life
เอนทรีนี้เป็นการเวิ่นเว้อไปเรื่อยๆของเจ้าของบล็อก
และมีการพาดพิงถึงบุคคลที่สามอย่างจงใจ
ไม่ได้กำลังเครียด (เพราะเครียดไปแล้วเมื่อเช้า) แต่รู้สึกอยากเขียนด่าขึ้นมา (ฮา)
อนึ่ง, หากรู้จักกันระดับหนึ่งจะทราบว่าจขบ.มิใช่พวกนิยมการนินทา ตลอดจนเกลียดการดูถูกคนอื่นอย่างเข้าไส้ แต่ถ้ามีเรื่องให้หงุดหงิดขึ้นมาก็จะมีทางเลือกสองทาง คือ อาละวาดโดยตรงกับเจ้าตัว (ซึ่งไม่ค่อยทำบ่อยนัก) หรือ เก็บกดเอาไว้จนลืมไปเอง (อันนี้บ่อยกว่า)
แต่วันนี้ขอเลือกทางที่สาม คือ เอามานินทาลงบล็อกรับปีใหม่...
วันนี้ไปทำงานเเต่เช้าครับ หอบโน้ตบุ๊กออกจากบ้านทันเห็นซากรถเมล์ยูโรทูที่พุ่งชนเสาไฟฟ้าข้างทางจนไฟฟ้าดับไปทั้งแถบ เดินเซๆ อย่างเมาๆ ขึ้นรถไฟฟ้าต่อรถเมล์ที่ห้อตะบึงอย่างกับจะ Go with the devil ที่ไหนก็ไม่ทราบ ไปต่อเรือข้ามฟาก ถึงที่ทำงานอย่างปลอดภัยตั้งแต่เจ็ดโมง
แท้จริงแล้วจุดประสงค์ที่ออกแต่เช้า จนไม่ได้กินข้าวบ้าน ก็เพราะว่าเมื่อคืนง่วงจัด จนขอลาไปนอนตั้งแต่สามทุ่ม งานการที่เพิ่งเข้าเมล์มาไม่ได้แตะสักประโยค ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตีสาม ก็มีค่าแค่การตะกายขึ้นมากดปิดและพุ่งตัวลงไปนอนต่ออย่างสวยงามจนตีสี่กว่า ๆ จึงได้ฤกษ์สะดุ้งตื่นเพราะฝันร้าย
โอ้ละหนอ...
แน่นอนว่าจขบ.ไม่มีปัญญาปั่น content ตามที่โปรแกรมเมอร์ปรารถนาอยากได้เสร็จภายในสามสิบนาที ทางออกเดียวคือ รีบแต่งตัวออกจากบ้าน ไปทำที่ทำงาน และโดดกิจกรรมวิชาการที่ภาควิชาจัดทุกอาทิตย์ที่หนึ่งและสามของเดือน
จขบ. มิโปรดปรานการโดดเรียน ไม่ว่ากรณีไหนตั้งแต่เมื่อก่อนอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นในประวัติการทำงาน ถ้าไม่ติดประชุมอื่นก่อน หรือ เจ็บป่วยเจียนตายจนต้องลาหยุด จขบ.ไม่โดดอะไรแบบนี้แน่นอน...
รวมถึงกรณีไปสายด้วยความตั้งใจด้วย...
แต่แล้วเมื่อเช้า เมื่อจขบ. ไปถึงที่ทำงาน ฟาดพายแอปเปิ้ลที่ซื้อจากร้านการบินไทยด้วยเวลาอันรวดเร็ว และแจ้งพี่ ๆ คนอื่นว่าขอโดดมาทำ content เว็บไซต์ ตามที่โปรแกรมเมอร์แจ้งมาว่าจะเอาพรุ่งนี้ (วันที่สิบหก) ก่อนนะ ขออภัยอย่างสูงที่ไม่ได้เข้า (ซึ่งจริงๆเข้าไปแล้วมันก็แค่นั่งฟัง เราไม่มี active role อะไรหรอก) เพราะถ้าโปรแกรมเมอร์จะเอาพรุ่งนี้ หมายความว่าข้าพเจ้าต้องทำเสร็จภายในเช้านี้เพื่อให้อาจารย์หมอเจ้าของโครงการตรวจก่อนส่ง
มันคงไม่มีอะไรถ้าวันนี้จขบ.ไม่มีคนไข้ช่วงสิบโมง...
จนต้องโดด grand round ไปโดยปริยาย...
และมีเสียงนึงที่สาดลงมาให้ได้ยินว่า "ไม่ได้เรื่องเลย เด็กพวกนี้"
เสียงนั่นมาจกาหญิงนางหนึ่ง ซึ่งปกติจขบ.ก็เห็นเธอเข้ากิจกรรมวิชาการสายเป็นประจำ ลาหยุดก็บ่อยพอสมควร แถมบางทียังฝากคนอื่นแปะบัตรออกให้ แล้วตัวเองไปนอนให้เขานวดอยู่หลายรอบ...
ก็รู้นะ ว่าคุณเธอมีอายุมากกว่า ประสบการณ์ทำงานสูงกว่า เก่งกว่า บ้านรวยกว่า แต่งงานแต่งการมีสามีพร้อม ขับรถคันเป็นล้านมาทำงาน (แบบชิลๆ...ในความคิดของข้าพเจ้า)
เฮ้ยๆๆ ทั้งที่คุณบอกว่า กิจกรรมวิชาการต้องมาเป็น priority แรก แต่คนที่มีคนไข้อยู่แล้ว คุณก็ต้องให้เขางดเรอะ? คนที่มีงานอื่นค้าง และเร่งทำ คุณต้องให้เขางดเรอะ? คนที่มีตำแหน่งที่ต้องดูแลทั้ง OPD IPD และอื่นๆอีกมากมาย คุณต้องให้เขาเข้าฟังจนไม่มีเวลาเตรียมเคสงั้นเรอะ?
ไอ้ที่ว่ามานี่ หมายความว่าวันนี้มี "เด็กพวกนี้" อยู่สามหน่อที่โดนสาดเสียงแบบนี้ลงมาใส่ล่ะ
และบังเอิญเหลือเกินที่ จขบ. เป็นหนึ่งในนั้น...
"ผมว่ามันไม่ยุติธรรม..."
นี่คือสิ่งที่พูดออกมากับพี่อีกคนอย่างตรงไปตรงมา เพราะเมื่อเทียบกันแล้ว เอาแบบยกหางตัวเอง จขบ. หอบงานกลับมาทำที่บ้านดึกดื่นเที่ยงคืนเป็นประจำนะครับ จนพ่อแม่ถามว่าทำงานเกินเงินเดือนไปมั้ย? แล้วงานที่ต้องทำวันนี้ก็เป็นงานด่วนของจริง จะให้ส่งงานช้าจนโดนปรับเป็นหมื่นก็ใช่ที่ (แน่ล่ะ, ไม่ใช่เงินคุณนี่? มันเงินโครงการที่คุณไม่มีส่วนรับผิดชอบแม้แต่น้อย) แล้วถ้าให้ทวงบุญคุณกันตรงๆ กี่งานแล้วที่ จขบ. รับมาทำให้โดยไม่บ่นอะไร แต่โดนคุณเอาไปว่า นินทาลับหลังน่ะ กี่งานแล้วครับ?
ไม่ได้ต้องการชื่อหรืออะไรหรอกนะ แต่มันทำให้พาลพาโลมาเลย เวลาหญิงนางนี้เข้ามาคุยด้วย จะรู้สึกรำคาญ ขี้เกียจฟัง และอคติโคตรๆ (พาลให้ไม่เข้าใจว่า จะเห่ออะไรนักหนากับการแต่ง OPD รับงานปีใหม่ เห็นอยู่หลายบ่ายที่เธอจะเดินมาชี้ ๆ สั่ง ๆ ให้คนนู้นคนนี้ปีนขึ้นเอาสายรุ้งไปติด...งานการไม่มีทำเรอะคุณ?)
รู้สึกเซ็ง ๆ เบื่อ ๆ กับหญิงนางนี้มาก ชักไม่อยากเจอหน้ามากขึ้นทุกที
กลัวอยู่อย่างเดียวคือ เผลอสวนกลับ เวลาที่เขาแซวมา (อ้อ, อีกอย่างที่อยากโวยวายคือ เธอช่างชอบแซวแบบไม่น่าฟังทั้งที่เราอยู่เฉยๆมาเสียหลายรอบ...โดยเฉพาะเรื่องแฟน...ไม่มีไม่ตายนะครับ คุณ) เพราะถ้าสวน นั่นหมายถึง ไม่ต้องมองหน้ากันจะดีกว่า
พิมพ์ไปพิมพ์มา มันจะยืดยาวไปกว่านี้อีกเยอะ เพราะวีรกรรมเธอ สำหรับ จขบ. แล้ว "รำคาญลูกตา" มาก เมื่อไหร่จะไปไกลๆกันได้ซะที (คงยาก...เพราะผมไม่มีแนวคิดที่จะลาออกจากที่นี่เพียงเพราะผู้หญิงน่ารำคาญคนเดียว)
หงุดหงิดจนหายหงุดหงิดแล้ว แต่ไม่รับประกันว่าจะหงุดหงิดกับคุณเธอขึ้นมาอีกเมื่อไหร่?
เพราะฉะนั้น โปรดระวัง ว่าวันดีคืนดี อาจมีบล็อกทำนองนี้เกิดขึ้นมาอีก เมื่อความอดทน เริ่มปริเป็นรอย...
สวัสดี
ป.ล. เอนทรีนี้อาจมีการทำลายตัวเองเมื่อพอใจ