FanFic

[TMR fic] When the darkness comes {Newt’s side}

posted on 26 Oct 2014 21:11 by aki657 in FanFic

:: The Maze Runner’s Fanfiction ::

Title:                When the darkness comes {Newt’s side}

Author:            aki

Pairing:           Minho x Newt

BGM:               ‘When the darkness comes’ by COLBIE CAILLAT

Disclaimer:     from novel ‘The Maze Runner’ and IT’s BELONGS TO JAMES DASHNER.

 

Warning:         เปิดเผยเนื้อหาบางส่วนในภาพยนต์และหนังสือ

 

TALK:               แอบผสมระหว่างเนื้อเรื่องในหนังกับในหนังสือ ส่วนตัวในหนังสือให้อารมณ์บีบหัวใจกว่า แต่ในหนังถ่ายทอดภาพของการรอคอยของนิวท์ได้หนักแน่นดีเหลือเกิน อีกอย่างภาพฝนตกมันน่าเอามาใช้เสียเหลือเกิน เลยออกมาเป็นฟิคสั้นๆ นี้ค่ะ         

*******************************

.

.

.

ดวงอาทิตย์ใกล้จะตกเต็มที...

 

นิวท์ละมือจากการทำงาน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มลึกเหลือบแลไปทางประตูวงกตเป็นครั้งที่เท่าไหร่เขาเองก็ไม่ได้นับ ความหวั่นไหวซ่อนลึกในอกเมื่อยังไม่เห็นทั้งหัวหน้าทุ่งและผู้ดูแลนักวิ่งกลับเข้ามาอย่างที่ควรจะเป็น หากเด็กหนุ่มกลับเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะขยับตัวเงยหน้าขึ้น เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสของหยดน้ำที่ร่วงหล่นจากฟ้า

 

ฝน...?

 

โดยไม่ต้องรอให้ใครสั่ง ทุกคนในทุ่งต่างพากันละงานที่ค้างคาเข้าหาที่ร่ม ฝนตกหนักขึ้น แรงขึ้น หากทั่วทั้งทุ่งกลับแทบไม่มีใครส่งเสียงพูด ดวงตาทุกคู่ฉายแววกังวล ไม่เว้นแม้แต่เด็กใหม่อย่างโทมัสที่กระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัด

 

“ถ้าพวกเขาไม่กลับมาล่ะ?”

 

โทมัสเอ่ยขึ้นในที่สุด ลังเล ไม่แน่ใจ นิวท์เพียงแค่เหลือบตามองก่อนจะมองผ่านม่านฝนกลับไปยังประตูวงกตอีกครั้ง หากห้วงความคิดกลับย้อนไปถึงยามเช้าตรู่ของวัน ที่เขาเดินออกมาส่งคนทั้งสองเข้าไปในวงกตบ้าๆ นั่น

 

.

.

.

“รีบไปรีบกลับล่ะ” นิวท์ได้ยินเสียงตัวเองพูดออกไปแบบนั้น

 

“ไม่ต้องห่วง” อัลบีเอ่ยด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายพลางยื่นมือมาตบไหล่เขาเบาๆ “ฝากทุกคนในทุ่งด้วย รองหัวหน้า”

 

คนถูกเรียกว่ารองหัวหน้าพยักหน้าลงอย่างว่าง่ายก่อนจะเบือนสายตาไปยังผู้ดูแลนักวิ่งซึ่งกำลังตรวจตราเป้และอาวุธของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาเรียวรีอย่างคนเอเชียสบตากับเขาวูบเดียวก่อนจะถอนสายตาออกไปหาอัลบี

 

“พร้อมรึยัง?”

 

มินโฮเอ่ยสั้นอย่างเคย ขณะที่อัลบีพยักหน้ารับ นิวท์มองคนทั้งสองความรู้สึกกังวลคืบเคลื่อนทัมถมเข้ามาในใจจนเป็นตะกอนหนักอึ้ง เขาหวาดกลัววงกต กลัวเกินกว่าจะกล้าอาสาตัวเองให้กลับเข้าไปในนั้น กลัวเกินกว่าจะปล่อยให้ใครก็ตามที่เขารักกลับเข้าไปในนั้น แต่...นิวท์เม้มริมฝีปาก...ตอนนี้คนที่เขารักกำลังจะกลับเข้าไปในวงกต...อีกครั้ง

เด็กหนุ่มหลุบตาลง กลั้นคำพูดที่จะรั้งอีกฝ่ายไว้ เขาเข้าใจ ทุกคนในทุ่งแห่งนี้ต่างมีหน้าที่ แต่ให้ตาย...บางทีเขาก็เกลียดระเบียบบ้าๆ นี่เหลือเกิน

 

“เฮ้”

 

เสียงเรียกเบาๆ ทำให้เขาเงยหน้าขึ้น ผู้ดูแลนักวิ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขา ความเงียบงันของยามเช้าในทุ่งโรยตัวลงมาล้อมรอบกาย ชั่วขณะที่เขาเกือบจะพูดอะไรออกไป หากมินโฮกลับเป็นฝ่ายชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

 

“จะกลับมา” ดวงตาเรียวสบเข้ากับดวงตาสีเข้มของนิวท์ “แน่นอน”

 

.

.

.

 

“พวกเขาจะกลับมา...”

 

นิวท์เอ่ยด้วยเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาที่ทอดไปทางประตูวงกตสบสายตาเข้ากับดวงตาหวาดไหวของผู้มาใหม่ ก่อนจะเอ่ยอีกครั้ง ปล่อยให้ถ้อยคำดังแทรกผ่านเสียงฝน หนักแน่นเทียบเคียงกับคำพูดในความทรงจำ

 

“พวกเขาจะกลับมาแน่นอน...”

 

.

.

.

ฉันอยู่ตรงนี้...รอคอย...

I'll be here waiting

 

เฝ้าหวัง...ภาวนา...

Hoping, praying that

 

ให้แสงสว่างนี้นำทาง...นำพาให้นายกลับบ้าน

This light will guide you home

 

.

.

.

 

END.

[TMR-AU fic] Lost and Found {2}

posted on 25 Oct 2014 13:42 by aki657 in FanFic

:: The Maze Runner’s Fanfiction ::

Title:                Lost and Found 

Author:            aki

Pairing:           Minho x Newt

Type:               ถือว่า AU ก็คงได้....

 

Warning:         อาจเปิดเผยเนื้อหาบางส่วนในภาพยนต์และหนังสือ

*********************************************

[2.]

.

.

.

เสียงประตูเคลื่อนปิดดังจนแทบหูหนวก...

 

มินโฮลากเท้ามาข้างหน้า ยึดท่อนแขนปวกเปียกที่พาดบ่าเขาไว้แน่น เขากรีดตะโกนแข่งกับเสียงและแรงสั่นสะเทือนของบานประตูวงกตที่กำลังปิดเข้าหากัน มองดูผู้คนในทุ่งที่ไม่กล้าแม้แต่จะก้าวข้ามเส้นแบ่งบางๆ ระหว่างที่อยู่อาศัยปลอดภัยกับดินแดนมรณะที่มีโศกาวิ่งพล่าน เขารู้ดี...แค่เพียงปล่อยมือลง...ปล่อยอัลบีที่ถูกโศกาต่อยไว้ตรงนี้แล้วออกวิ่ง เพียงเท่านั้นเขาก็จะรอดปลอดภัย กลับไปใช้ชีวิตในทุ่งได้อีกคืน มีชีวิตรอดได้อีกคืน

 

แต่เขาทำไม่ได้...

 

ความคิดสะดุดลงเมื่อเขาเผลอปล่อยให้ร่างปวกเปียกของอัลบีหลุดลงกองกับพื้น มินโฮพยายามดึงร่างไร้สตินั้นให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ก่อนจะยอมแพ้ ฉุดกระชากลากขาข้างหนึ่งของผู้นำทุ่งเพื่อเข้าหาทางออก ฉวยโอกาสมีชีวิตรอด

 

ประตูเคลื่อนตัวด้วยความเร็วคงที่ หากในสายตาของเขาแล้วมันกลับขยับเร็วจนน่ากลัว มินโฮมองตรงมา เห็นนิวท์ยืนอยู่ตรงนั้น แววหวาดหวั่นฉายชัดในดวงตาสีน้ำตาลเข้มลึกนั้น เขาตะโกนอีกครั้ง ส่งพลังไปที่ท่อนขาให้คืบเคลื่อน หวังว่าจะพาอัลบีกลับเข้าประตูไปได้ทันเวลา

 

พาคนที่นิวท์รักกลับไปได้ทันเวลา...

 

หากประตูยังคงเคลื่อนที่จนเหลือช่องว่างเล็กจิ๋ว ทันใดนั้นเขาเห็นร่างของใครบางคนที่พุ่งผ่านช่องแคบนั้นออกมา ใครบางคนที่ฝ่าฝืนกฎ เขายอมแพ้ ทรุดฮวบลงกับพื้นทั้งที่ยังไม่ปล่อยมือจากอัลบี ความสิ้นหวังโถมทับคลุมร่างอย่างรวดเร็ว

 

แล้วประตูก็ปิดลง

.

.

.

 

มินโฮลืมตาตื่นจากฝัน

 

เขามองเห็นอุโมงค์ของเครื่องแสกนสมองอยู่เหนือศีรษะ ชายหนุ่มหลับตาลงเมื่อรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางเบาใต้ร่างเมื่อเตียงของเขาขยับเคลื่อนให้ออกห่างจากอุโมงค์นั้น และเมื่อมันสิ้นสุด เขาจึงลืมตาขึ้นอีกครั้ง และมองเห็นร่างของใครบางคนที่ขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มลึกอย่างที่เขาเห็นมาเป็นพันครั้งในความฝันมองตรงมาที่เขาอย่างสำรวจอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากบางนั้นจะขยับเป็นรูปคำ

 

“เฮ้”

 

เขามองอีกคนที่มีรอยยิ้มบางแตะแต้มริมฝีปากอยู่ชั่วอึดใจก่อนจะเอ่ยตอบ “เฮ้”

 

“เป็นยังไงบ้าง?”

 

“เหมือนวิ่งมาราธอนแต่ไม่ถึงเส้นชัย” ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งพลางใช้ข้อนิ้วขยี้ตาสองสามที “คุณเคยนอนบนนี้ไหม นิวท์?”

 

“นับไม่ถ้วน” เขาได้ยินเสียงอีกฝ่ายกลั้วหัวเราะ “ถ้าคุณตื่นดีแล้ว เจอกันที่ห้องด้านหน้าในสิบนาทีดีไหม? ผมเตรียมกาแฟไว้ให้ เราจะได้ตอบแบบสอบถามกัน”

 

“พร้อมแพนเค้ก?” มินโฮลองต่อรอง

 

“เสียใจด้วย มิสเตอร์ลี” นิวท์ทำเสียงขรึมก่อนจะยิ้มซุกซน “แต่ถ้าคุณช่วยให้ผมเสร็จงานเร็ว เราคงไปหาแพนเค้กอร่อยๆ ที่คาเฟ่แถวนี้เป็นมื้อเช้าพร้อมๆ กันได้”

 

คำตอบนั้นทำให้มินโฮขยับยิ้ม เขามองตามนิวท์ที่เดินหันหลังออกจากห้องทดลองไปพลางสะกดกลั้นความรู้สึกอยากดึงรั้งอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ กอดเก็บไว้ไม่ห่างตัวเอาไว้ ชายหนุ่มก้มลงมองฝ่ามือตัวเองอยู่ครู่ ก่อนจะกำรวบนิ้วเข้ามาให้แน่น จนรู้สึกถึงรอยเล็บที่จิกเข้าสู่ผิวเนื้อ แม้จะยังรู้สึกวูบโหวงในอก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มให้ตัวเอง

 

ในที่สุดก็เจอนาย...นิวท์ 

 

.

.

.

 

“อันที่จริงการสนิทสนมกับอาสาสมัครวิจัยอาจไม่ถูกต้องนัก”

 

เขาได้ยินนิวท์เอ่ยขณะใช้ปลายนิ้วลูบคางอย่างครุ่นคิด ดวงตาสีน้ำตาลเข้มลึกทอดออกไปไกลยังสนามหญ้าด้านนอก ตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่ แถมเป็นวันหยุด ทำให้คาเฟ่มีคนน้อยกว่าที่คาด เขาสองคนนั่งเคียงกันบนเคาน์เตอร์ติดกระจกร้าน ทำให้มินโฮเห็นภาพสะท้อนของอีกฝ่ายชัดเจนแม้ไม่เบือนหน้ากลับไปมอง

 

“แต่คุณเป็นเพื่อนทอมมี่ ผมเลยคิดว่าไม่น่าจะเป็นอะไร หากเราจะเป็นเพื่อนกันได้”

 

“คุณสนิทกับโทมัส?” มินโฮไม่ตอบหากเป็นฝ่ายโยนคำถามกลับไปแทน นิวท์หยุดคิดเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า

 

“อย่างที่คุณรู้ ผมเพิ่งย้ายมาที่นี่ ไม่มีเพื่อนมากนัก และทอมมี่ก็ให้ความรู้สึกเหมือนน้องชายซนๆ...ไม่รู้สิ ผมรู้สึกคุ้นเคยกับเขา” เจ้าของสำเนียงอังกฤษยกกาแฟในแก้วกระดาษขึ้นจิบ ทิ้งเวลาให้อีกฝ่ายครุ่นคิด

 

“ผมเข้าใจ” มินโฮเอ่ยพลางใช้ส้อมจัดการแพนเค้กชะตาขาดตรงหน้า “คล้ายกับ...เคยรู้จักกันมาก่อน”

 

“ใช่เลย” นิวท์ตอบรับพร้อมรอยยิ้มบาง “ผมว่าเป็นเรื่องแปลกที่รู้สึกแบบนั้น แต่บางทีมันก็คล้าย...สังหรณ์?”

 

มินโฮไม่ตอบ เขารู้ดีว่านิวท์ไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับวงกต เกี่ยวกับตัวเขา ชายหนุ่มรู้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้สบตากันในห้องทดลอง ถึงจะเป็นดวงตาสีน้ำตาลเข้มอย่างที่เขาเห็นในความฝันมาตลอด แต่แววตาคู่นั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีความคุ้นเคย คิดถึง สัญญาณ หรืออะไรก็ตาม

 

ไม่มีอะไรเลย... 

 

ชายหนุ่มปฏิเสธไม่ได้ว่าความรู้สึกบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออกเกิดขึ้นในอกเมื่อตระหนักว่าเป็นเพียงเขาฝ่ายเดียวที่ตามหาอีกฝ่ายมาตลอด ถึงจะเป็นเพียงความฝัน แต่ความกลวงเปล่าก็ถลันเข้ามายึดครองพื้นที่ในใจ ให้ความรู้สึกสมจริงเสียยิ่งกว่าความเป็นจริงเสียอีก

 

เขายังคงไม่เข้าใจความฝัน...

ไม่เข้าใจความรู้สึกโหยหาทันทีที่เขาได้เห็นใบหน้าอีกฝ่าย

ไม่เข้าใจความรู้สึกวูบไหวเพียงแค่ได้สบสายตาเข้ากับดวงตาคู่นั้น

ไม่เข้าใจความรู้สึกหวาดหวั่น...คล้ายจะสูญเสียอีกฝ่ายไปอีกครั้ง

 

สูญเสียนิวท์ไปอีกครั้ง...

 

มินโฮยกกาแฟเข้มขขึ้นจิบ พยายามเรียบเรียงความคิดให้เข้ารูปเข้ารอย บางที...เขาคิด...บางทีเขาอาจจะหลงทางในวงกตนานเกินไป ที่นี่...ที่โลกใบนี้ไม่มีวงกต ไม่มีทุ่ง ไม่มีนักวิ่ง ไม่มีอะไรอย่างในความฝันของเขา และนั่นคงไม่ผิดอะไรหากเขาจะถางเส้นทางให้ออกกว้าง ทอดสู่ทางออกของเขาเอง

 

เผื่อว่าเขาจะหลุดจากความฝันบ้าๆ นั่นได้เสียที

 

.

.

.

 

TBC.

[TMR-AU fic] Lost and Found {1}

posted on 23 Oct 2014 12:54 by aki657 in FanFic

:: The Maze Runner’s Fanfiction ::

Title:                Lost and Found 

Author:            aki

Pairing:           Minho x Newt

Type:               ถือว่า AU ก็คงได้....

 

Warning:         อาจเปิดเผยเนื้อหาบางส่วนในภาพยนต์และหนังสือ

******************************

[1.]

.

.

.

เสียงโลหะเสียดสีโลหะดังให้ได้ยิน

 

รถไฟใต้ดินในนิวยอร์กพลุกพล่านเหมือนอย่างที่เป็นมาตลอดแม้จะเลยชั่วโมงเร่งด่วนก็ตาม มินโฮจัดการใส่หูฟังไอพอดก่อนจะเลื่อนหาเพลงที่อยากฟัง แล้วดนตรีอิเล็กทรอนิคส์ในบีทเท่ๆ ก็ดังขึ้นกลบเสียงวุ่นวายของมหานครออกไปหมด พลางผลักเรื่องราวรอบนอกให้ห่างตัว ชายหนุ่มดึงไอแพดขึ้นมา ตั้งใจจะพลิกเปิดสำนวนฟ้องที่อ่านค้างตั้งแต่เมื่อคืนมาอ่านต่อตามอย่างนักศึกษากฎหมายที่ดีก่อนจะต้องนิ่วหน้า เมื่อรู้สึกถึงแรงสั่นเบาๆ ในกระเป๋ากางเกง

 

[ว่างมั้ย?]

 

เสียงทักทายอย่างไม่เสียเวลาเกริ่นนำคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากโทมัส เพื่อนร่วมชั้นเรียนและชมรมตั้งแต่สมัยไฮสคูล มินโฮปัดนิ้วปิดโปรแกรมอ่านหนังสือในไอแพดลงก่อนจะเอ่ยตอบง่ายๆ ตามเคย

 

“ว่ามา”

 

[จำแล็บที่ฉันมาทำงานพิเศษได้ไหม?]

 

“ได้”

 

[ขาดคนอยู่ มาช่วยหน่อย]

 

“ทำอะไร?”

 

[ทดลองเรื่องระบบประสาท] น้ำเสียงของเพื่อนสนิทลังเล [รู้ว่านายไม่ค่อยชอบเรื่องพวกนี้ แต่...]

 

“ก็ได้” มินโฮตอบรับสั้นๆ “แค่ลองไปดู ถ้าไม่โอเค ฉันเผ่น ตกลงมั้ย?”

 

[ก็ยังดี] อีกฝ่ายส่งเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอก [ขอบใจมาก พวก]

 

“ไม่มีปัญหา” ชายหนุ่มเอ่ย ก่อนจะกระตุกยิ้มยียวนทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็น “ว่าแต่...เรื่องที่นายเดทกับเทเรซ่า?”

 

[ไอ้หัวขวดนี่!]

 

เหมือนได้ยินเสียงสบถแว่วมาตามสาย นั่นทำให้ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ อย่างถูกใจที่ทำให้เพื่อนหัวเสียได้ พวกเขาพูดคุยกันอีกสองสามคำก่อนที่จะวางสายไปทั้งที่โทมัสยังส่งเสียงขุ่นๆ อยู่ มินโฮพลิกเปิดไอแพดขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะบันทึกตารางนัดหมายเข้าไปเพิ่ม

 

การทดลอง... 

 

 เขานิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อนึกถึงคำนี้ แต่ก็ปัดมันออกจากหัวอย่างรวดเร็วพลางหยิบหูฟังขึ้นมาใส่ตามเดิม เสียงเพลงอิเล็กทรอนิคส์ที่เปิดค้างไว้ตอนแรก หมุนวนเป็นเพลงแนว dream pop ช้าๆ อย่าง lost and found ของ The Radio Dept. แทน

 

But where you are going I cannot follow…

I know you hate this but I hold on…

To this life that I embrace…

Despite amusements that I chase…

 

So I’ll see you someday…

 

“ฉันจะไปพบเธอ...สักวัน…”

มินโฮพึมพำกับตัวเองก่อนจะยิ้มออกมา

 

.

.

.

 

มินโฮเกลียดโรงพยาบาล...

 

เขาเกลียดกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่อบอวล เกลียดการถูกจับให้อยู่บนเตียง เพื่อเฝ้ามองดูอาการ ชีพจร แรงเต้นของหัวใจ หรืออะไรก็ตามด้วยเครื่องมือหน้าตาประหลาด สายระโยงระยาง รวมถึงผู้คนที่ถูกปิดหน้าด้วยหน้ากากอนามัย เพราะนั่นทำให้เขานึกถึงความฝันของเขา

 

ดังนั้น การที่แล็บทดลองที่โทมัสทำงานพิเศษอยู่ในเขตมหาวิทยาลัย ชั้นใต้ดินของอาคารซึ่งถูกก่อด้วยอิฐสีแดงเข้ม หากยังมีหน้าต่างบานเล็กส่งให้แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายลอดผ่านเข้ามาได้หากต้องการจึงเป็นพื้นที่ที่ชายหนุ่มค่อนข้างยอมรับได้พอสมควร

 

“จริงๆ มันก็ไม่ค่อยยุ่งยากนัก” โทมัสเอ่ยขณะใช้นิ้วถูกจมูกไปมา “นายมาที่นี่ทุกสัปดาห์ นอนหลับ ฝัน วัดระดับการเต้นของหัวใจ คลื่นสมอง ตอบแบบสอบถาม อะไรทำนองนั้น ครบคอร์สก็ไปได้”

 

“ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ทำไมไม่มีใครอาสามาเป็น ตัวอย่าง วะ?” มินโฮนิ่วหน้าเมื่อเอ่ยคำนั้นออกมาราวกับกลืนของขมๆ ลงไป

 

“นายพูดผิดไปสองอย่างนะพวก” โทมัสส่ายหน้ายิ้มๆ “ข้อแรก เราแค่ขาดคน...นั่นไม่ได้หมายความว่าไม่มีใครมาสมัคร และข้อสอง มันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น อย่างน้อยนายก็ต้องเสียเวลาทุกสัปดาห์อย่างน้อยสองเดือนมาทำสิ่งที่ไม่รู้จะทำไปทำไม”

 

“ไม่รู้ทำไปทำไม?” เขาทวนคำก่อนจะหัวเราะออกมาดังๆ “ปลวกเอ๊ย...นายไม่รู้ว่าการทดลองนี่ทำไปทำไมเนี่ยนะ? แบบนี้นายจะลากฉันมาทำไมวะ? เพี้ยนไปแล้วรึไง?”

 

“โอเค ฉันไม่รู้” โทมัสยักไหล่สารภาพออกมาตรงๆ “แต่นิวท์น่าจะรู้...”

 

ชื่อที่เพื่อนสนิทเขาเอ่ยขึ้นทำเอามินโฮชะงัก ดวงตาเรียวอย่างคนเอเชียจับจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อหู “นิวท์?”

 

“นิวท์...นิวตัน...แล้วแต่นายจะเรียก” โทมัสเอ่ยขณะมองท่าทางของเขางงๆ “นายรู้จัก?”

 

“อาจจะ...” มินโฮพึมพำ “ฉันจะได้เจอเขามั้ย?”

 

“แน่นอน เขาเป็นผู้ช่วยหลักของโปรเจคต์นี้นะ” คราวนี้กลับเป็นโทมัสที่ชะงักบ้าง เจ้าตัวหรี่ตาลงเหมือนกำลังจับผิดบางอย่าง “เฮ้ๆ อย่าบอกนะว่านายเคยเจอนิวท์ที่ไหนสักที่ ขอเบอร์ แล้วเขาไม่เล่นด้วยน่ะ?”

 

“ไอ้หัวขวดนี่!” เขาสบถแบบที่ติดปากมาตั้งแต่สมัยอยู่ชมรมกรีฑาตอนไฮสคูล อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปผลักไหล่อีกฝ่ายที่กำลังหัวเราะอยู่เบาๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองอีกรอบ “ถ้าเป็นแบบนั้นคงง่ายกว่าเยอะว่ะ”

 

“เออ...เอาเป็นว่านายจะได้เจอนิวท์วันนี้...นิวท์กำลังต่อโทแล้วมาทำงานพิเศษที่แล็บนี่เหมือนฉัน...ว่าไปแล้วก็รุ่นพี่พวกเรานั่นล่ะ” โทมัสให้ข้อมูลก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง แล้วจึงเดินนำมินโฮออกเดินไปอีกทาง “ห้องทดลองอยู่โน่น เดี๋ยวฉันพาไป”

 

เสียงฝีเท้าก้องๆ สะท้อนในทางเดินเงียบเชียบทำให้มินโฮอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ มีโอกาสเป็นล้านที่คนในห้องนั้นจะไม่ใช่นิวท์ที่เขารู้จัก ในเมื่อโลกนี้มีคนชื่อนิวท์อีกเป็นล้าน...

 

แต่วินาทีที่เขาได้ยินชื่อนี้ หัวใจกลับบีบรัดเข้ามา

โหยหา...หวาดหวั่น...วูบไหว...

เหมือนทุกครั้ง ยามที่เขาฝัน...

 

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้า เรียกความกล้าให้ตัวเอง ก่อนจะหมุนตัวก้าวเดินตามหลังโทมัสไป...

และภาวนาในใจให้คนในห้องเป็นคนคนนั้น...ที่อยู่ในความฝันของเขาตลอดมา

 

.

.

.

 

TBC.