[HB - TAG] 008: In The Rain

posted on 28 Dec 2014 18:40 by aki657 in HB

 

 

 

This entry is a part of Hummingbird Coffee Shop Project.

 

 

 

 

 

[HB - TAG] 008: In The Rain

Main Characters: ธันว์ กล้ารบ

Timeline: 15 years later

 

*****************************

.

.

.

ธันว์ได้ยินเสียงฝนกระทบหน้าต่าง

 

เขาละมือจากสมุดตรงหน้า วางปากกาลงบนโต๊ะเขียนหนังสือ ก่อนจะเบนสายตาออกนอกหน้าต่าง เมืองทั้งเมืองถูกห่มคลุมด้วยสีเทาจาง เหมือนมีม่านหมอกบางๆ โอบล้อมและถูกทาทับด้วยหยดน้ำนับล้านที่ร่วงหล่นจากฟ้า เขานิ่งมองภาพนั้นอยู่ครู่ ก่อนจะเริ่มต้นหยิบปากกาขึ้นในมืออีกครั้ง

 

วันนี้กล้ารบไม่อยู่บ้าน 

 

หากจะนับดูแล้ว กล้ารบไม่ได้อยู่ที่นี่มานานเกือบอาทิตย์ ฤดูฝนทำให้ต้นไม้งอกงามก็จริง แต่นั่นย่อมหมายความถึงสวนสวยที่เคยถูกจัดแต่งไว้จะเริ่มเละเทะไม่เหมือนเคย ด้วยเหตุนี้กล้ารบที่เป็นระดับหัวหน้าของบริษัทรับจัดสวนขนาดกลางแห่งหนึ่งจึงถูกเรียกตัวไปให้บริการหลังการขายในจังหวัดแห่งหนึ่งทางภาพเหนือ

 

ธันว์ขีดเขียนไอเดียอะไรบางอย่างลงสมุดอยู่อีกครู่ใหญ่ ก่อนจะละมืออีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าห้องทำงานมืดลงกว่าเคย เสียงเปาะแปะของเม็ดฝนเหมือนกรงกั้นระหว่างตัวเขากับโลกภายนอก มือขวาที่เริ่มมีริ้วรอยจางๆ จากกาลเวลาถูกเลื่อนขึ้นนวดตรงหว่างคิ้วสักพัก ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนและก้าวยาวๆ ออกไปที่ส่วนครัว

 

ห้องข้างนอกมืดสนิท

 

เขาหยุดชะงักไปชั่วครู่ รู้สึกวูบโหวงแปลกๆ ขึ้นมาในอก ธันว์ส่ายศีรษะให้ตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะสวิตซ์ไฟ ขับไล่ความมืดให้กระเจิงหายและแทนที่ด้วยแสงสว่างนวลตา เขาเดินไปที่ครัว ต้มน้ำร้อนเพื่อชงชาจีนจากใบชาที่ได้รับมาเป็นของขวัญปีใหม่จากครอบครัวของพี่สาวแทนการดื่มกาแฟอย่างทุกที ขณะที่น้ำกำลังเดือด ก็รู้สึกเหมือนหูจะหลอนแว่วเสียงบ่นหงุงหงิงของคนที่ไม่ได้อยู่ใกล้ในตอนนี้ ที่สุดท้ายเขาก็เลือกเครื่องดื่มที่มีส่วนผสมของคาเฟอีนอยู่ดี ธันว์อดยิ้มให้ตัวเองไม่ได้ขณะใช้น้ำร้อนราดรดใบชาเพื่อให้ใบชาคลายตัว ก่อนจะเทน้ำทิ้ง และเติมน้ำร้อนลงไปใหม่อีกครั้ง

 

รอเพียงไม่นานทุกอย่างก็เข้าที่ เขาจัดการรินน้ำชาออกจากป้านชาลงกระบอกเก็บความร้อนประจำตัว ก่อนจะไปนั่งลงตรงโซฟา เปิดโทรทัศน์เพื่อกลบความเงียบภายในห้องให้หายไป หากดวงตาใต้กรอบแว่นกลับเหม่อไกลออกไปยังกระจกด้านนอก และปล่อยห้วงคิดให้ว่างเปล่า

 

 

ไม่สิ....

ที่จริง เขากำลังคิดถึงกล้ารบ 

 

เป็นความคิดถึงอ่อนจางผสานกับความเหงาเบาบาง ธันว์ก้มลงมองมือของตนซึ่งประคองกระบอกชาไว้ ไออุ่นจากมันไม่ช่วยให้สิ่งที่อยู่ในใจกระเจิงหายอย่างที่คิด เขาถอนหายใจ ก่อนจะวางกระบอกชาลงบนโต๊ะหน้าโซฟา ก่อนหน้านี้ก็มีบางช่วงเวลาที่เขาและกล้ารบต่างยุ่งกับงานของตน และบ่อยครั้งที่ต่างฝ่ายต่างต้องเดินทางไกล แล้วก็มักจะเป็นกล้ารบที่เข้ามานัวเนียทำเสียงออดอ้อนก่อนจะออกเดินทาง หากเขามักเพียงแต่กอดอีกฝ่ายแน่นๆ แทนการรับรู้หรืออาจจะแถมด้วยจูบผะแผ่วบนผิวแก้มของอีกฝ่ายเป็นบางครั้งในยามที่นึกอยากเป็นฝ่ายแกล้งขึ้นมาบ้าง

 

ธันว์ยิ้มอ่อนๆ เมื่อนึกถึงตรงนี้ เขามักจะเป็นฝ่ายที่ทำตัวเป็นผู้ใหญ่กว่า อาจด้วยอายุ ที่ตอนนี้เหยียบย่างเข้าใกล้เลขห้าทุกที หรืออาจเป็นเพราะเขาแสดงออกเรื่องความรักไม่เก่งนัก ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม การที่เขาไม่เคยบอกออกไปให้กล้ารบได้ยินดังๆ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่รู้สึกเหงาเวลาที่อีกฝ่ายอยู่ห่างกันไกล

 

บางทีอาจเป็นตัวเขาเองที่ยังไม่ประสา...

 

สุดท้ายแล้ว เขาก็ได้แต่ส่ายหน้าให้กับความไม่ได้เรื่องของตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นยืน คว้ากระบอกน้ำชา กดปิดโทรทัศน์ และเข้าห้องทำงานไปสานต่อสิ่งที่คั่งค้างให้เสร็จ เพื่อที่อย่างน้อยเวลาที่กล้ารบกลับมา เขาจะได้มีเวลามากพอให้ใช้ร่วมกันกับอีกฝ่ายจนกลบเกลื่อนความเหงาที่เกิดขึ้นได้สมบูรณ์

 

.

.

.

 

เสียงเปิดประตูไม่ได้ทำให้คนที่นอนอยู่ตื่น

 

กล้ารบค่อยๆ ปิดประตูกลับอย่างระมัดระวัง วางกระเป๋าเดินทางของตัวเองลงหน้าห้องของตน ก่อนจะย่องมาที่ห้องข้างๆ ซึ่งเป็นของคนที่ถูกเลื่อนตำแหน่งเป็นบรรณาธิการบริหารเมื่อเกือบห้าปีที่แล้ว เขาค่อยๆ บิดลูกบิดประตูทีละนิด และเยี่ยมหน้าเข้าไปพบคนที่นอนหลับบนเตียงอย่างเป็นสุข

 

ภาพที่เห็นเพียงแค่นั้นก็เพียงพอให้กล้ารบยิ้มออกมา

 

ด้วยความบังเอิญหรือเพราะความขยันสุดชีวิตของเขาหรือเปล่าไม่อาจทราบได้ งานที่ทำจึงเสร็จเรียบร้อยก่อนกำหนด ทำให้เขารีบคว้าข้าวของลงกระเป๋าเผ่นกลับกรุงเทพอย่างรวดเร็ว แม้จะลดอาการซิ่งลงมากจากสมัยวัยรุ่น เพราะไม่อยากให้คนที่รออยู่ต้องเป็นห่วง แต่ถ้าคุณธันว์ของเขามองเห็นตัวเลขบหน้าปัดความเร็ว ก็คงไม่พ้นขมวดคิ้วและทำเสียงดุๆ ใส่เขาอยู่ดีแน่

 

ทำยังไงได้...ก็คิดถึงนี่... 

 

กล้ารบให้เหตุผลกับตัวเองอยู่ในใจ ก่อนจะทันเห็นคนที่อยู่บนเตียงพลิกตัวไปอีกทางโดยไม่มีท่าทีว่าจะตื่นเลยสักนิด ชายหนุ่มยืนมองภาพนั้นอยู่ครู่ ก่อนจะเดินดุ่มเข้าห้องโดยไม่ลืมผลักปิดประตูลงอย่างเบามือ และถือวิสาสะสอดร่างตัวเองเข้าในผ้าห่มผืนเดียวกับอีกฝ่าย

 

“อือ....”

 

เสียงครางเบาๆ ดังขึ้นจากคนที่หลับอยู่ ก่อนที่ธันว์จะเบือนหน้ากลับมาหาเมื่อรู้สึกว่ามีใครบางคนช้อนกอดร่างของเขาไว้จากด้านหลัง สัมผัสคุ้นเคยทำให้เขาไม่คิดผลักหนี แถมยังยิ้มให้ด้วยซ้ำ

 

“กลับมาแล้วเหรอ?”

 

น้ำเสียงง่วงงุนถูกส่งออกมาจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง แต่กล้ารบก็ยิ้มกว้างรับ แถมยังกระชับอ้อมกอดที่รัดร่างของอีกฝ่ายไว้ให้แน่นขึ้นอีกต่างหาก

 

“ขี้เซาแบบนี้ ถ้าผมเป็นโจร คุณธันว์ก็แย่สิครับ”

 

“แต่ก็เป็นนายนี่นา”

 

ธันว์งึมงำตอบ ก่อนจะทิ้งศีรษะกลับลงบนหมอนใบโตเหมือนเดิม อาการที่ทำให้กล้ารบอดไม่ได้ที่จะกดจูบลงบนขมับของผู้สูงวัยกว่า แล้วจึงเอนศีรษะตนลงบนหมอนใบเดียวกัน และซุกซบใบหน้าลงบนกลุ่มผมที่ตอนนี้เริ่มมีสีเทาแซมแทรกอยู่ประปรายโดยไม่พูดอะไร ชายหนุ่มนอนนิ่ง หลับตาลงซับซาบทุกวินาทีที่พวกเขาได้กลับมาอยู่ด้วยกันทีละน้อย ทีละน้อย ปล่อยให้เวลาในห้องไหลไปช้าๆ อย่างอ่อนโยน

 

“นี่ กล้า”

 

เสียงงึมงำดังขึ้นอีกครั้งโดยที่เจ้าของเสียงไม่แม้แต่จะหันมา ทำให้กล้ารบเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้งพลางส่งเสียงครางรับเบาๆ ในลำคอแทนการตอบรับ และเงี่ยหูฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร

 

“คิดถึง”

 

คำสั้นๆ ถูกส่งออกมา ก่อนจะตามมาด้วยเสียงลมหายใจสม่ำเสมอราวกับเจ้าตัวจมลงห้วงนิทราไปเรียบร้อยแล้ว โดยไม่รู้เลยว่าคำที่ได้เอ่ย ส่งผลอะไรทิ้งไว้บ้าง

 

เพราะตอนนี้ กล้ารบกำลังลืมตาโพลงในความมืด

และยิ้ม ยิ้ม ยิ้มกว้างๆ เหมือนคนบ้า...

 

ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดของตน รับรู้ไออุ่นจากแผ่นหลังของอีกฝ่าย นึกดีใจที่วันนั้น เมื่อราวสิบห้าปีก่อน เขาตัดสินใจเชื่อสิ่งที่ตัวเองรู้สึก และเอ่ยประโยคนั้นออกมากับคนๆ นี้ คนที่ทำให้เขารู้สึกถึงบางสิ่งในอกมากขึ้น มากขึ้น และมากขึ้นทุกวินาทีที่อยู่ด้วยกัน เขาซุกหน้าลงบนกลุ่มผมของคนในอ้อมกอดอีกครั้ง ก่อนจะพึมพำบางอย่าง แบบที่เคยพูดมาเป็นนับร้อย นับพัน นับหมื่นครั้ง ตั้งแต่พวกเขาได้มาอยู่ด้วยกัน

 

“ผมรักคุณ”

 

.

.

.

 

แล้วค่ำคืนนี้ ก็มีคนที่ฝันดีอยู่สองคน

 

.

.

.

 

END.

 

 

 

 

 

Talk:

ยังไงดีล่ะ คือ คู่นี้คงอยู่กันไปเรื่อยๆ แบบนี้มังคะ จริงๆ อยากเขียนช่วงที่ว่าทำไมกล้าถึงย้ายมาอยู่กับธันว์ได้ แต่นั่นคงต้องรอทางครูเอมเป็นคนเปิดเผยล่ะนะคะ (ฮา) ไว้ถ้าคอมมู HB นี้ ยังมีอะไรที่อัพเดทอยู่ ก็อาจแวะเวียนมาเขียนถึงคู่นี้เป็นระยะๆ นะคะ

 

ต้องขอบคุณทุกคอมเมนท์ และทุกเอนทรีที่เคยผลิตกันออกมานะคะ เป็นคอมมูเล็กๆ ที่น่ารักดี ไว้มีโอกาส มาเล่นด้วยกันอีกนะ ;)

 

 

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet