[TMR fic] When the darkness comes {Newt’s side}

posted on 26 Oct 2014 21:11 by aki657 in FanFic

:: The Maze Runner’s Fanfiction ::

Title:                When the darkness comes {Newt’s side}

Author:            aki

Pairing:           Minho x Newt

BGM:               ‘When the darkness comes’ by COLBIE CAILLAT

Disclaimer:     from novel ‘The Maze Runner’ and IT’s BELONGS TO JAMES DASHNER.

 

Warning:         เปิดเผยเนื้อหาบางส่วนในภาพยนต์และหนังสือ

 

TALK:               แอบผสมระหว่างเนื้อเรื่องในหนังกับในหนังสือ ส่วนตัวในหนังสือให้อารมณ์บีบหัวใจกว่า แต่ในหนังถ่ายทอดภาพของการรอคอยของนิวท์ได้หนักแน่นดีเหลือเกิน อีกอย่างภาพฝนตกมันน่าเอามาใช้เสียเหลือเกิน เลยออกมาเป็นฟิคสั้นๆ นี้ค่ะ         

*******************************

.

.

.

ดวงอาทิตย์ใกล้จะตกเต็มที...

 

นิวท์ละมือจากการทำงาน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มลึกเหลือบแลไปทางประตูวงกตเป็นครั้งที่เท่าไหร่เขาเองก็ไม่ได้นับ ความหวั่นไหวซ่อนลึกในอกเมื่อยังไม่เห็นทั้งหัวหน้าทุ่งและผู้ดูแลนักวิ่งกลับเข้ามาอย่างที่ควรจะเป็น หากเด็กหนุ่มกลับเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะขยับตัวเงยหน้าขึ้น เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสของหยดน้ำที่ร่วงหล่นจากฟ้า

 

ฝน...?

 

โดยไม่ต้องรอให้ใครสั่ง ทุกคนในทุ่งต่างพากันละงานที่ค้างคาเข้าหาที่ร่ม ฝนตกหนักขึ้น แรงขึ้น หากทั่วทั้งทุ่งกลับแทบไม่มีใครส่งเสียงพูด ดวงตาทุกคู่ฉายแววกังวล ไม่เว้นแม้แต่เด็กใหม่อย่างโทมัสที่กระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัด

 

“ถ้าพวกเขาไม่กลับมาล่ะ?”

 

โทมัสเอ่ยขึ้นในที่สุด ลังเล ไม่แน่ใจ นิวท์เพียงแค่เหลือบตามองก่อนจะมองผ่านม่านฝนกลับไปยังประตูวงกตอีกครั้ง หากห้วงความคิดกลับย้อนไปถึงยามเช้าตรู่ของวัน ที่เขาเดินออกมาส่งคนทั้งสองเข้าไปในวงกตบ้าๆ นั่น

 

.

.

.

“รีบไปรีบกลับล่ะ” นิวท์ได้ยินเสียงตัวเองพูดออกไปแบบนั้น

 

“ไม่ต้องห่วง” อัลบีเอ่ยด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายพลางยื่นมือมาตบไหล่เขาเบาๆ “ฝากทุกคนในทุ่งด้วย รองหัวหน้า”

 

คนถูกเรียกว่ารองหัวหน้าพยักหน้าลงอย่างว่าง่ายก่อนจะเบือนสายตาไปยังผู้ดูแลนักวิ่งซึ่งกำลังตรวจตราเป้และอาวุธของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาเรียวรีอย่างคนเอเชียสบตากับเขาวูบเดียวก่อนจะถอนสายตาออกไปหาอัลบี

 

“พร้อมรึยัง?”

 

มินโฮเอ่ยสั้นอย่างเคย ขณะที่อัลบีพยักหน้ารับ นิวท์มองคนทั้งสองความรู้สึกกังวลคืบเคลื่อนทัมถมเข้ามาในใจจนเป็นตะกอนหนักอึ้ง เขาหวาดกลัววงกต กลัวเกินกว่าจะกล้าอาสาตัวเองให้กลับเข้าไปในนั้น กลัวเกินกว่าจะปล่อยให้ใครก็ตามที่เขารักกลับเข้าไปในนั้น แต่...นิวท์เม้มริมฝีปาก...ตอนนี้คนที่เขารักกำลังจะกลับเข้าไปในวงกต...อีกครั้ง

เด็กหนุ่มหลุบตาลง กลั้นคำพูดที่จะรั้งอีกฝ่ายไว้ เขาเข้าใจ ทุกคนในทุ่งแห่งนี้ต่างมีหน้าที่ แต่ให้ตาย...บางทีเขาก็เกลียดระเบียบบ้าๆ นี่เหลือเกิน

 

“เฮ้”

 

เสียงเรียกเบาๆ ทำให้เขาเงยหน้าขึ้น ผู้ดูแลนักวิ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขา ความเงียบงันของยามเช้าในทุ่งโรยตัวลงมาล้อมรอบกาย ชั่วขณะที่เขาเกือบจะพูดอะไรออกไป หากมินโฮกลับเป็นฝ่ายชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

 

“จะกลับมา” ดวงตาเรียวสบเข้ากับดวงตาสีเข้มของนิวท์ “แน่นอน”

 

.

.

.

 

“พวกเขาจะกลับมา...”

 

นิวท์เอ่ยด้วยเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาที่ทอดไปทางประตูวงกตสบสายตาเข้ากับดวงตาหวาดไหวของผู้มาใหม่ ก่อนจะเอ่ยอีกครั้ง ปล่อยให้ถ้อยคำดังแทรกผ่านเสียงฝน หนักแน่นเทียบเคียงกับคำพูดในความทรงจำ

 

“พวกเขาจะกลับมาแน่นอน...”

 

.

.

.

ฉันอยู่ตรงนี้...รอคอย...

I'll be here waiting

 

เฝ้าหวัง...ภาวนา...

Hoping, praying that

 

ให้แสงสว่างนี้นำทาง...นำพาให้นายกลับบ้าน

This light will guide you home

 

.

.

.

 

END.

Comment

Comment:

Tweet