[TMR-AU fic] Lost and Found {2}

posted on 25 Oct 2014 13:42 by aki657 in FanFic

:: The Maze Runner’s Fanfiction ::

Title:                Lost and Found 

Author:            aki

Pairing:           Minho x Newt

Type:               ถือว่า AU ก็คงได้....

 

Warning:         อาจเปิดเผยเนื้อหาบางส่วนในภาพยนต์และหนังสือ

*********************************************

[2.]

.

.

.

เสียงประตูเคลื่อนปิดดังจนแทบหูหนวก...

 

มินโฮลากเท้ามาข้างหน้า ยึดท่อนแขนปวกเปียกที่พาดบ่าเขาไว้แน่น เขากรีดตะโกนแข่งกับเสียงและแรงสั่นสะเทือนของบานประตูวงกตที่กำลังปิดเข้าหากัน มองดูผู้คนในทุ่งที่ไม่กล้าแม้แต่จะก้าวข้ามเส้นแบ่งบางๆ ระหว่างที่อยู่อาศัยปลอดภัยกับดินแดนมรณะที่มีโศกาวิ่งพล่าน เขารู้ดี...แค่เพียงปล่อยมือลง...ปล่อยอัลบีที่ถูกโศกาต่อยไว้ตรงนี้แล้วออกวิ่ง เพียงเท่านั้นเขาก็จะรอดปลอดภัย กลับไปใช้ชีวิตในทุ่งได้อีกคืน มีชีวิตรอดได้อีกคืน

 

แต่เขาทำไม่ได้...

 

ความคิดสะดุดลงเมื่อเขาเผลอปล่อยให้ร่างปวกเปียกของอัลบีหลุดลงกองกับพื้น มินโฮพยายามดึงร่างไร้สตินั้นให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ก่อนจะยอมแพ้ ฉุดกระชากลากขาข้างหนึ่งของผู้นำทุ่งเพื่อเข้าหาทางออก ฉวยโอกาสมีชีวิตรอด

 

ประตูเคลื่อนตัวด้วยความเร็วคงที่ หากในสายตาของเขาแล้วมันกลับขยับเร็วจนน่ากลัว มินโฮมองตรงมา เห็นนิวท์ยืนอยู่ตรงนั้น แววหวาดหวั่นฉายชัดในดวงตาสีน้ำตาลเข้มลึกนั้น เขาตะโกนอีกครั้ง ส่งพลังไปที่ท่อนขาให้คืบเคลื่อน หวังว่าจะพาอัลบีกลับเข้าประตูไปได้ทันเวลา

 

พาคนที่นิวท์รักกลับไปได้ทันเวลา...

 

หากประตูยังคงเคลื่อนที่จนเหลือช่องว่างเล็กจิ๋ว ทันใดนั้นเขาเห็นร่างของใครบางคนที่พุ่งผ่านช่องแคบนั้นออกมา ใครบางคนที่ฝ่าฝืนกฎ เขายอมแพ้ ทรุดฮวบลงกับพื้นทั้งที่ยังไม่ปล่อยมือจากอัลบี ความสิ้นหวังโถมทับคลุมร่างอย่างรวดเร็ว

 

แล้วประตูก็ปิดลง

.

.

.

 

มินโฮลืมตาตื่นจากฝัน

 

เขามองเห็นอุโมงค์ของเครื่องแสกนสมองอยู่เหนือศีรษะ ชายหนุ่มหลับตาลงเมื่อรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางเบาใต้ร่างเมื่อเตียงของเขาขยับเคลื่อนให้ออกห่างจากอุโมงค์นั้น และเมื่อมันสิ้นสุด เขาจึงลืมตาขึ้นอีกครั้ง และมองเห็นร่างของใครบางคนที่ขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มลึกอย่างที่เขาเห็นมาเป็นพันครั้งในความฝันมองตรงมาที่เขาอย่างสำรวจอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากบางนั้นจะขยับเป็นรูปคำ

 

“เฮ้”

 

เขามองอีกคนที่มีรอยยิ้มบางแตะแต้มริมฝีปากอยู่ชั่วอึดใจก่อนจะเอ่ยตอบ “เฮ้”

 

“เป็นยังไงบ้าง?”

 

“เหมือนวิ่งมาราธอนแต่ไม่ถึงเส้นชัย” ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งพลางใช้ข้อนิ้วขยี้ตาสองสามที “คุณเคยนอนบนนี้ไหม นิวท์?”

 

“นับไม่ถ้วน” เขาได้ยินเสียงอีกฝ่ายกลั้วหัวเราะ “ถ้าคุณตื่นดีแล้ว เจอกันที่ห้องด้านหน้าในสิบนาทีดีไหม? ผมเตรียมกาแฟไว้ให้ เราจะได้ตอบแบบสอบถามกัน”

 

“พร้อมแพนเค้ก?” มินโฮลองต่อรอง

 

“เสียใจด้วย มิสเตอร์ลี” นิวท์ทำเสียงขรึมก่อนจะยิ้มซุกซน “แต่ถ้าคุณช่วยให้ผมเสร็จงานเร็ว เราคงไปหาแพนเค้กอร่อยๆ ที่คาเฟ่แถวนี้เป็นมื้อเช้าพร้อมๆ กันได้”

 

คำตอบนั้นทำให้มินโฮขยับยิ้ม เขามองตามนิวท์ที่เดินหันหลังออกจากห้องทดลองไปพลางสะกดกลั้นความรู้สึกอยากดึงรั้งอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ กอดเก็บไว้ไม่ห่างตัวเอาไว้ ชายหนุ่มก้มลงมองฝ่ามือตัวเองอยู่ครู่ ก่อนจะกำรวบนิ้วเข้ามาให้แน่น จนรู้สึกถึงรอยเล็บที่จิกเข้าสู่ผิวเนื้อ แม้จะยังรู้สึกวูบโหวงในอก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มให้ตัวเอง

 

ในที่สุดก็เจอนาย...นิวท์ 

 

.

.

.

 

“อันที่จริงการสนิทสนมกับอาสาสมัครวิจัยอาจไม่ถูกต้องนัก”

 

เขาได้ยินนิวท์เอ่ยขณะใช้ปลายนิ้วลูบคางอย่างครุ่นคิด ดวงตาสีน้ำตาลเข้มลึกทอดออกไปไกลยังสนามหญ้าด้านนอก ตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่ แถมเป็นวันหยุด ทำให้คาเฟ่มีคนน้อยกว่าที่คาด เขาสองคนนั่งเคียงกันบนเคาน์เตอร์ติดกระจกร้าน ทำให้มินโฮเห็นภาพสะท้อนของอีกฝ่ายชัดเจนแม้ไม่เบือนหน้ากลับไปมอง

 

“แต่คุณเป็นเพื่อนทอมมี่ ผมเลยคิดว่าไม่น่าจะเป็นอะไร หากเราจะเป็นเพื่อนกันได้”

 

“คุณสนิทกับโทมัส?” มินโฮไม่ตอบหากเป็นฝ่ายโยนคำถามกลับไปแทน นิวท์หยุดคิดเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า

 

“อย่างที่คุณรู้ ผมเพิ่งย้ายมาที่นี่ ไม่มีเพื่อนมากนัก และทอมมี่ก็ให้ความรู้สึกเหมือนน้องชายซนๆ...ไม่รู้สิ ผมรู้สึกคุ้นเคยกับเขา” เจ้าของสำเนียงอังกฤษยกกาแฟในแก้วกระดาษขึ้นจิบ ทิ้งเวลาให้อีกฝ่ายครุ่นคิด

 

“ผมเข้าใจ” มินโฮเอ่ยพลางใช้ส้อมจัดการแพนเค้กชะตาขาดตรงหน้า “คล้ายกับ...เคยรู้จักกันมาก่อน”

 

“ใช่เลย” นิวท์ตอบรับพร้อมรอยยิ้มบาง “ผมว่าเป็นเรื่องแปลกที่รู้สึกแบบนั้น แต่บางทีมันก็คล้าย...สังหรณ์?”

 

มินโฮไม่ตอบ เขารู้ดีว่านิวท์ไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับวงกต เกี่ยวกับตัวเขา ชายหนุ่มรู้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้สบตากันในห้องทดลอง ถึงจะเป็นดวงตาสีน้ำตาลเข้มอย่างที่เขาเห็นในความฝันมาตลอด แต่แววตาคู่นั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีความคุ้นเคย คิดถึง สัญญาณ หรืออะไรก็ตาม

 

ไม่มีอะไรเลย... 

 

ชายหนุ่มปฏิเสธไม่ได้ว่าความรู้สึกบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออกเกิดขึ้นในอกเมื่อตระหนักว่าเป็นเพียงเขาฝ่ายเดียวที่ตามหาอีกฝ่ายมาตลอด ถึงจะเป็นเพียงความฝัน แต่ความกลวงเปล่าก็ถลันเข้ามายึดครองพื้นที่ในใจ ให้ความรู้สึกสมจริงเสียยิ่งกว่าความเป็นจริงเสียอีก

 

เขายังคงไม่เข้าใจความฝัน...

ไม่เข้าใจความรู้สึกโหยหาทันทีที่เขาได้เห็นใบหน้าอีกฝ่าย

ไม่เข้าใจความรู้สึกวูบไหวเพียงแค่ได้สบสายตาเข้ากับดวงตาคู่นั้น

ไม่เข้าใจความรู้สึกหวาดหวั่น...คล้ายจะสูญเสียอีกฝ่ายไปอีกครั้ง

 

สูญเสียนิวท์ไปอีกครั้ง...

 

มินโฮยกกาแฟเข้มขขึ้นจิบ พยายามเรียบเรียงความคิดให้เข้ารูปเข้ารอย บางที...เขาคิด...บางทีเขาอาจจะหลงทางในวงกตนานเกินไป ที่นี่...ที่โลกใบนี้ไม่มีวงกต ไม่มีทุ่ง ไม่มีนักวิ่ง ไม่มีอะไรอย่างในความฝันของเขา และนั่นคงไม่ผิดอะไรหากเขาจะถางเส้นทางให้ออกกว้าง ทอดสู่ทางออกของเขาเอง

 

เผื่อว่าเขาจะหลุดจากความฝันบ้าๆ นั่นได้เสียที

 

.

.

.

 

TBC.

Comment

Comment:

Tweet

หนุกมากกกก ค่ะ แงงงตอนถัดไปปป อ้ากก
ตอนถัดไปปป รอนะคะ><

#1 By (171.96.244.101|171.96.244.101) on 2014-11-04 22:53