[TMR-AU fic] Lost and Found {1}

posted on 23 Oct 2014 12:54 by aki657 in FanFic

:: The Maze Runner’s Fanfiction ::

Title:                Lost and Found 

Author:            aki

Pairing:           Minho x Newt

Type:               ถือว่า AU ก็คงได้....

 

Warning:         อาจเปิดเผยเนื้อหาบางส่วนในภาพยนต์และหนังสือ

******************************

[1.]

.

.

.

เสียงโลหะเสียดสีโลหะดังให้ได้ยิน

 

รถไฟใต้ดินในนิวยอร์กพลุกพล่านเหมือนอย่างที่เป็นมาตลอดแม้จะเลยชั่วโมงเร่งด่วนก็ตาม มินโฮจัดการใส่หูฟังไอพอดก่อนจะเลื่อนหาเพลงที่อยากฟัง แล้วดนตรีอิเล็กทรอนิคส์ในบีทเท่ๆ ก็ดังขึ้นกลบเสียงวุ่นวายของมหานครออกไปหมด พลางผลักเรื่องราวรอบนอกให้ห่างตัว ชายหนุ่มดึงไอแพดขึ้นมา ตั้งใจจะพลิกเปิดสำนวนฟ้องที่อ่านค้างตั้งแต่เมื่อคืนมาอ่านต่อตามอย่างนักศึกษากฎหมายที่ดีก่อนจะต้องนิ่วหน้า เมื่อรู้สึกถึงแรงสั่นเบาๆ ในกระเป๋ากางเกง

 

[ว่างมั้ย?]

 

เสียงทักทายอย่างไม่เสียเวลาเกริ่นนำคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากโทมัส เพื่อนร่วมชั้นเรียนและชมรมตั้งแต่สมัยไฮสคูล มินโฮปัดนิ้วปิดโปรแกรมอ่านหนังสือในไอแพดลงก่อนจะเอ่ยตอบง่ายๆ ตามเคย

 

“ว่ามา”

 

[จำแล็บที่ฉันมาทำงานพิเศษได้ไหม?]

 

“ได้”

 

[ขาดคนอยู่ มาช่วยหน่อย]

 

“ทำอะไร?”

 

[ทดลองเรื่องระบบประสาท] น้ำเสียงของเพื่อนสนิทลังเล [รู้ว่านายไม่ค่อยชอบเรื่องพวกนี้ แต่...]

 

“ก็ได้” มินโฮตอบรับสั้นๆ “แค่ลองไปดู ถ้าไม่โอเค ฉันเผ่น ตกลงมั้ย?”

 

[ก็ยังดี] อีกฝ่ายส่งเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอก [ขอบใจมาก พวก]

 

“ไม่มีปัญหา” ชายหนุ่มเอ่ย ก่อนจะกระตุกยิ้มยียวนทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็น “ว่าแต่...เรื่องที่นายเดทกับเทเรซ่า?”

 

[ไอ้หัวขวดนี่!]

 

เหมือนได้ยินเสียงสบถแว่วมาตามสาย นั่นทำให้ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ อย่างถูกใจที่ทำให้เพื่อนหัวเสียได้ พวกเขาพูดคุยกันอีกสองสามคำก่อนที่จะวางสายไปทั้งที่โทมัสยังส่งเสียงขุ่นๆ อยู่ มินโฮพลิกเปิดไอแพดขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะบันทึกตารางนัดหมายเข้าไปเพิ่ม

 

การทดลอง... 

 

 เขานิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อนึกถึงคำนี้ แต่ก็ปัดมันออกจากหัวอย่างรวดเร็วพลางหยิบหูฟังขึ้นมาใส่ตามเดิม เสียงเพลงอิเล็กทรอนิคส์ที่เปิดค้างไว้ตอนแรก หมุนวนเป็นเพลงแนว dream pop ช้าๆ อย่าง lost and found ของ The Radio Dept. แทน

 

But where you are going I cannot follow…

I know you hate this but I hold on…

To this life that I embrace…

Despite amusements that I chase…

 

So I’ll see you someday…

 

“ฉันจะไปพบเธอ...สักวัน…”

มินโฮพึมพำกับตัวเองก่อนจะยิ้มออกมา

 

.

.

.

 

มินโฮเกลียดโรงพยาบาล...

 

เขาเกลียดกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่อบอวล เกลียดการถูกจับให้อยู่บนเตียง เพื่อเฝ้ามองดูอาการ ชีพจร แรงเต้นของหัวใจ หรืออะไรก็ตามด้วยเครื่องมือหน้าตาประหลาด สายระโยงระยาง รวมถึงผู้คนที่ถูกปิดหน้าด้วยหน้ากากอนามัย เพราะนั่นทำให้เขานึกถึงความฝันของเขา

 

ดังนั้น การที่แล็บทดลองที่โทมัสทำงานพิเศษอยู่ในเขตมหาวิทยาลัย ชั้นใต้ดินของอาคารซึ่งถูกก่อด้วยอิฐสีแดงเข้ม หากยังมีหน้าต่างบานเล็กส่งให้แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายลอดผ่านเข้ามาได้หากต้องการจึงเป็นพื้นที่ที่ชายหนุ่มค่อนข้างยอมรับได้พอสมควร

 

“จริงๆ มันก็ไม่ค่อยยุ่งยากนัก” โทมัสเอ่ยขณะใช้นิ้วถูกจมูกไปมา “นายมาที่นี่ทุกสัปดาห์ นอนหลับ ฝัน วัดระดับการเต้นของหัวใจ คลื่นสมอง ตอบแบบสอบถาม อะไรทำนองนั้น ครบคอร์สก็ไปได้”

 

“ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ทำไมไม่มีใครอาสามาเป็น ตัวอย่าง วะ?” มินโฮนิ่วหน้าเมื่อเอ่ยคำนั้นออกมาราวกับกลืนของขมๆ ลงไป

 

“นายพูดผิดไปสองอย่างนะพวก” โทมัสส่ายหน้ายิ้มๆ “ข้อแรก เราแค่ขาดคน...นั่นไม่ได้หมายความว่าไม่มีใครมาสมัคร และข้อสอง มันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น อย่างน้อยนายก็ต้องเสียเวลาทุกสัปดาห์อย่างน้อยสองเดือนมาทำสิ่งที่ไม่รู้จะทำไปทำไม”

 

“ไม่รู้ทำไปทำไม?” เขาทวนคำก่อนจะหัวเราะออกมาดังๆ “ปลวกเอ๊ย...นายไม่รู้ว่าการทดลองนี่ทำไปทำไมเนี่ยนะ? แบบนี้นายจะลากฉันมาทำไมวะ? เพี้ยนไปแล้วรึไง?”

 

“โอเค ฉันไม่รู้” โทมัสยักไหล่สารภาพออกมาตรงๆ “แต่นิวท์น่าจะรู้...”

 

ชื่อที่เพื่อนสนิทเขาเอ่ยขึ้นทำเอามินโฮชะงัก ดวงตาเรียวอย่างคนเอเชียจับจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อหู “นิวท์?”

 

“นิวท์...นิวตัน...แล้วแต่นายจะเรียก” โทมัสเอ่ยขณะมองท่าทางของเขางงๆ “นายรู้จัก?”

 

“อาจจะ...” มินโฮพึมพำ “ฉันจะได้เจอเขามั้ย?”

 

“แน่นอน เขาเป็นผู้ช่วยหลักของโปรเจคต์นี้นะ” คราวนี้กลับเป็นโทมัสที่ชะงักบ้าง เจ้าตัวหรี่ตาลงเหมือนกำลังจับผิดบางอย่าง “เฮ้ๆ อย่าบอกนะว่านายเคยเจอนิวท์ที่ไหนสักที่ ขอเบอร์ แล้วเขาไม่เล่นด้วยน่ะ?”

 

“ไอ้หัวขวดนี่!” เขาสบถแบบที่ติดปากมาตั้งแต่สมัยอยู่ชมรมกรีฑาตอนไฮสคูล อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปผลักไหล่อีกฝ่ายที่กำลังหัวเราะอยู่เบาๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองอีกรอบ “ถ้าเป็นแบบนั้นคงง่ายกว่าเยอะว่ะ”

 

“เออ...เอาเป็นว่านายจะได้เจอนิวท์วันนี้...นิวท์กำลังต่อโทแล้วมาทำงานพิเศษที่แล็บนี่เหมือนฉัน...ว่าไปแล้วก็รุ่นพี่พวกเรานั่นล่ะ” โทมัสให้ข้อมูลก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง แล้วจึงเดินนำมินโฮออกเดินไปอีกทาง “ห้องทดลองอยู่โน่น เดี๋ยวฉันพาไป”

 

เสียงฝีเท้าก้องๆ สะท้อนในทางเดินเงียบเชียบทำให้มินโฮอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ มีโอกาสเป็นล้านที่คนในห้องนั้นจะไม่ใช่นิวท์ที่เขารู้จัก ในเมื่อโลกนี้มีคนชื่อนิวท์อีกเป็นล้าน...

 

แต่วินาทีที่เขาได้ยินชื่อนี้ หัวใจกลับบีบรัดเข้ามา

โหยหา...หวาดหวั่น...วูบไหว...

เหมือนทุกครั้ง ยามที่เขาฝัน...

 

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้า เรียกความกล้าให้ตัวเอง ก่อนจะหมุนตัวก้าวเดินตามหลังโทมัสไป...

และภาวนาในใจให้คนในห้องเป็นคนคนนั้น...ที่อยู่ในความฝันของเขาตลอดมา

 

.

.

.

 

TBC.

 

Comment

Comment:

Tweet

จะเจอกันแล้ว กรี๊ดดดดดด
มินโฮแบบนี้ดูหล่อเป็นพิเศษอย่างบอกไม่ถูกค่ะ

*นอนกอดโศการอตอนต่อไป*

#1 By h e a r t m a d e . on 2014-10-25 01:05