[TMR-AU fic] Lost and Found {intro}

posted on 22 Oct 2014 15:29 by aki657 in FanFic

:: The Maze Runner’s Fanfiction ::

Title:  Lost and Found 

Author:  aki

Pairing: Minho x Newt

Type:  ถือว่า AU ก็คงได้....

 

Warning: อาจเปิดเผยเนื้อหาบางส่วนในภาพยนต์และหนังสือ

************************

[Intro]

.

.

.

มินโฮกำลังฝัน...

 

เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังวิ่งไปข้างหน้า ท่ามกลางของกำแพงสูงชะลูดจนต้องเงยหน้าดู คดเคี้ยว ซับซ้อน ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของสายลมที่พัดผ่านมาปะทะใบหน้าชุ่มเหงื่อ กำแพงสูง และ... 

 

...วงกต... 

 

เขากระซิบคำนั้นขึ้นในหัว สองเท้าสืบเคลื่อนไปข้างหน้า วิ่งพล่านราวกับใครสักคนตั้งโปรแกรมไว้ให้เขาทำแบบนั้น หัวใจเต้นเร็ว แรงจนแทบทะลุออกมานอกอก เขาอ้าปากงับหาอากาศก่อนจะค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลง และหยุดลงข้างกำแพงที่ถูกปกคลุมด้วยไม้เลื้อยระเกะระกะ เมือกเหนียวๆ ที่ทิ้งร่องรอยไปตามพื้นทำให้รู้สึกอันตรายและขยะแขยง เขาขยับตัวถอยห่างทั้งที่ยังหอบหายใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าขุ่นมัวราวกับเป็นของเลียนแบบ

 

...เป็นของที่ถูกทำขึ้น... 

 

เขางอตัวลง เอามือทั้งสองเท้าพักไว้บนเข่า สายตาจับจ้องพื้นซีเมนต์ขรุขระ มองเห็นรอยแตกเล็กๆ บนนั้นขณะที่หูอื้ออึงเสียงหอบหายใจของตัวเอง

 

ที่นี่...ไม่มีทางออก

 

เขาคิด ขณะที่เลือดในกายเย็นเฉียบ มินโฮเชื่อว่าตัวเองเคยรู้จักความกลัวมาก่อน แต่ครั้งนี้มันผสมผสานกับความรู้สึกอื่นๆ อย่างเช่น ความหวาดหวั่น และความสิ้นหวัง จนเกิดเป็นก้อนความรู้สึกเหนียวหนืดกดทับร่างของเขาทีละชั้น ทีละชั้น

 

แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้น ยืดตัวตรง สะบัดศีรษะสองสามที มองดูนาฬิกาข้อมือดิจิตอลแบบเดียวกับที่ นักวิ่ง ทุกคนต้องมี ก่อนจะพุ่งตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง มุ่งหน้าหาสถานที่ที่ต้องกลับไป มุ่งหน้าหาทุ่ง...มุ่งหน้าหาทางออกเพียงหนึ่งเดียวที่เขามี

 

...นิวท์...

 

.

.

.

 

มินโฮสะดุ้งตื่นตอนนาฬิกาบอกเวลาตีสาม...

 

ชายหนุ่มคอแห้งผากทั้งยังหอบหายใจราวกับออกไปวิ่งมาจริงๆ อย่างในฝัน เขาสะบัดผ้าห่มออก ก่อนจะเดินไปยังพื้นที่ครัว รินน้ำจากตู้เย็นขึ้นดื่ม สัมผัสเย็นเฉียบของมันทำให้เขาตาสว่าง มินโฮรินน้ำเพิ่มลงแก้ว ก่อนจะลากเก้าอี้แถวนั้นออกมานั่ง เหม่อจ้องไปในอากาศว่างเปล่าอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเบนสายตากลับไปหานาฬิกาบนผนัง

 

ตีสามยี่สิบห้า...

 

เขายกแก้วน้ำที่คลายความเย็นลงแล้วขึ้นจิบ ฤดูร้อนในนิวยอร์กให้ความรู้สึกไม่แตกต่างกับที่เกาหลีมากนัก เขาย้ายจากที่นั่นมาหลายปีตามครอบครัวที่มาลงหลักปักฐานที่นี่ ก่อนจะย้ายอีกครั้งหนึ่งเพราะสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่นี่ได้ มินโฮวางแก้วน้ำลงกับโต๊ะ เขาแตะนิ้วลงบนกลุ่มหยดน้ำข้างแก้วก่อนจะลากนิ้วเป็นลวดลายไร้รูปร่างพลางเปลี่ยนมาครุ่นคิดถึงความฝันที่ผ่านมาอีกครั้ง

 

มินโฮฝันถึงทิวทัศน์แบบนั้น เรื่องราวแบบนั้นซ้ำๆ มาตั้งแต่เด็ก ตอนแรกเขาตกใจกลัว ร้องไห้จ้าจนมารดาต้องเข้ามาปลอบ  วงกต...ทุ่ง...ทางออก...นักวิ่ง...ถ้อยคำเหล่านั้นฝังอยู่ในหัว พอๆ กับความรู้สึกหวาดหวั่นและเจ็บปวดที่อ้อยอิ่งอยู่ข้างในตัว หลายครั้งที่เขาตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกคล้ายใครสักคนเอื้อมมือลึกเข้ามาในอกของเขา คว้าจับหัวใจ บิด ฉีก ทำลาย จนหลงเหลือเพียงรูโหว่ขนาดใหญ่ที่ไม่มีวันถมได้เต็ม

 

และชื่อนั้น...คนๆ นั้น...

นิวท์...

 

ชายหนุ่มหลับตาลงก่อนจะถอนหายใจแรง ทุกครั้งที่นึกถึงชื่อนี้ ความรู้สึกทั้งอ่อนหวานทั้งเจ็บปวดจะเข้ามาล้อมรอบหัวใจ อะไรบางอย่างในตัวเขาคอยกระตุ้นเตือนให้เขาจดจำชื่อนั้นไว้ให้แม่น คว้าจับเอาไว้แนบอก อย่าปล่อยให้หลุดลอย อย่าปล่อยให้ลืมเลือน

 

มินโฮถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นยืน ดวงตาเรียวเล็กอย่างคนเอเชียจับจ้องที่ขอบแก้วเนิ่นนาน ปล่อยให้ความคิดทำงานอย่างช้าๆ เหมือนทุกครั้งที่เขาตื่นขึ้นจากความฝัน

 

เขาไม่เข้าใจความฝันบ้าๆ นั่น...

และยิ่งกว่านั้น...เขาไม่เข้าใจตัวเอง...

 

โหยหา...

หวาดหวั่น...

วูบไหว...

 

จนคล้ายหัวใจกำลังร้องไห้เพียงแค่คิดถึงขึ้นมา

 

.

.

.

TBC.

Comment

Comment:

Tweet

*เสียจริตหลังอ่านจบ*
ชอบมากเลยค่ะะะ ภาษาสวยจัง
ตอนจบอินโทรเล่นเอาหัวใจบีบตามเลย

#1 By h e a r t m a d e . on 2014-10-25 01:02