[HB][TAG] UKE-SEME Ver. ลุงธันว์

posted on 14 Sep 2014 23:11 by aki657 in HB

 

 

 

This entry is a part of Hummingbird Coffee Shop Project.

 

 

 

[HB][TAG] UKE-SEME Ver. ลุงธันว์ 

 

.

.

.

 

สมมติว่า...ลุงธันว์กับกล้ารบย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้ว

สมมติว่า...ความสัมพันธ์ของสองคนนี้มัน...ไปถึงไหนถึงไหนแล้ว

สมมติว่า...เอ่อ...โพสิชั่นมัน...ถูกระบุในทางปฏิบัติไปแล้ว

 

Tag นี้เลยออกมาเป็น...

แบบนี้...

 

.

.

.

X – X – X – X – X – X – X – X

*When he is UKE*

...เคะจะทำยังไง ถ้าเสะสุดที่รัก...

X – X – X – X – X – X – X – X

 

1. ถ้าค้นมือถืออีกฝ่ายดูแล้วพบว่า  ด้านในมีเบอร์สาวๆที่ไม่รู้จักเต็มไปหมด 

 

เรื่องบางเรื่องก็เริ่มจากเรื่องเล็กเล็ก...

 

วันนั้นเป็นวันฝนตกและธันว์กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานของตนเองเหมือนเช่นวันอื่นอื่น ขณะที่กล้ารบกำลังจัดการทำอาหารมื้อเย็นง่ายง่ายสำหรับสองคน ดวงตาใต้กรอบแว่นของผู้สูงวัยก็กำลังไล่อ่านข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตเพียงเพื่อจะพบกับข้อความที่ตนไม่ต้องการและนั่นทำให้เขาถอนหายใจออกมา ก่อนจะลุกขึ้น และเดินไปหาเด็กหนุ่มซึ่งยืนคนอะไรสักอย่างอยู่บนเตาอย่างตั้งใจ

 

“กล้า...” ธันว์เอ่ย “มีเบอร์คุณตาหรือคุณจีนไหม?”

 

“มีครับ” เด็กหนุ่มเหลือบตามามองชั่วแวบก่อนจะยกทัพพีตักแกงในหม้อใส่ช้อนเล็กขึ้นชิม

 

“ถ้าอย่างนั้น ขอเบอร์หน่อยได้ไหม” ธันว์เอ่ย “ฉันอยากได้แหล่งข้อมูลเพิ่มให้นักเขียนน่ะ”

 

“ขอมา น้องกล้าก็จัดให้ครับ” กล้ารบล้วงหยิบมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงตัวเองส่งให้อีกฝ่าย “นี่ครับผม คุณธันว์เปิดเอาเองเลยนะครับ เดี๋ยวเชฟกล้าขอจัดการเจ้านี่ต่อให้รสชาติกลมกล่อมถูกปากกว่านี้อีกสักนิด ตอนนี้จืดซะไม่มี” ว่าแล้วก็เผ่นผลิวไปยังบรรดาขวดเครื่องปรุงที่ตั้งเรียงรายอยู่ไม่ห่างนัก

 

ธันว์พยักหน้ารับอย่างเคยชินก่อนจะเลื่อนหมวดสมุดโทรศัพท์หาชื่อที่ต้องการ แต่เมื่อเปิดวนไปวนมาอยู่สองสามที ชายหนุ่มกลับเกิดอาการลังเลจนต้องเอ่ยปากเรียกเด็กหนุ่มอีกครั้ง

 

“กล้า...”

 

“ครับ?”

 

“กล้าเมมชื่อคุณตาไว้ว่ายังไง?”

 

“ก็ชื่อพี่ตาล่ะครับ” เด็กหนุ่มตอบอย่างอารมณ์ดี “ถ้าไม่มีตำแหน่งพิเศษอย่างพระอาจารย์หรือเจ้ เอ๊ย!...คุณนก ผมไม่บังอาจใส่ชื่อพิเศษให้หรอกครับ อ๊ะ, แต่ถ้าชื่อคุณธันว์ ผมเมมเป็น ที่รัก จะได้ไหมครับเนี่ย?” พูดจบก็หัวเราะเหะเหะแบบที่เข้าใจอยู่คนเดียวก่อนจะเงียบไปเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่หัวเราะด้วย และเมื่อเหลือบแลไปก็มองเห็นดวงตาใต้กรอบแว่นจับจ้องที่หน้าจอโทรศัพท์นิ่งนาน...ผิดปกติ

 

“เอ่อ...คุณธันว์คร้าบ จ้องขนาดนั้นเดี๋ยวมือถือผมท้องนะครับ?”

 

“หืม?” คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้น “มือถือกล้าเป็นปลากัดเหรอ? ถึงแค่จ้องหน้าแล้วท้องได้น่ะ”

 

“แหม...เดี๋ยวนี้มีตบมุก” เด็กหนุ่มพึมพำ “ก็เห็นจ้องอยู่ตั้งนาน เลยนึกว่าไอ้แก่ของน้องกล้ามีอะไรซะอีกน่ะครับ”

 

“มีสิ” ธันว์เอ่ยเรียบๆ

 

“เอ๋?”

 

เด็กหนุ่มชะงักมือที่กำลังเทส่วนผสมลงในหม้อแกงก่อนจะเบิกตาขึ้นเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายหันหน้าจอโทรศัพท์กลับมาหาเขาด้วยคิ้วที่ขมวดขึ้นนิดนิด

 

“ก็ในนี้มีผู้หญิงชื่อตาตั้งสี่ชื่อ...”ธันว์ถอนหายใจก่อนจะดึงโทรศัพท์กลับมาเลื่อนดูต่อ “แล้วนายยังเมมคนชื่อจีนไว้อีกสามชื่อ...” ชายหนุ่มเอ่ยพลางเลื่อนมือถือดูรายชื่อบนหน้าจอไปเรื่อย “แล้วสมมติให้ฉันจะหาเบอร์คุณนก ฉันก็จะเจอคนชื่อนกอีกสี่...”

 

“ว้ากกกก คุณธ้านนนน” ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้พูดอะไรต่อ กล้ารบร้องลั่นก่อนกระโจนเข้ามาหาโดยไม่ลืมปิดเตาแก๊สให้เรียบร้อยก่อน และท่าทางนั่นทำให้ธันว์สะดุ้งเล็กน้อย “ผมไม่เคยนอกใจคุณเลยนะครับ! ชื่อสาวๆ นี่ก็เป็นคนรู้จักไม่ก็ลูกค้าที่ไปส่งของบ่อยๆ ทั้งนั้นครับ! ไม่ได้มีอะไรในกอไผ่เลยนะคร้าบบบบ”

 

ธันว์กะพริบตาปริบ มองคนที่แก้ตัวรัวเร็วมาเป็นชุดก่อนจะนิ่วหน้ามากขึ้นอีก “นายพูดเรื่องอะไรน่ะ?”

 

“ห๊ะ? ก็คุณธันว์กำลังหึงผมที่เมมชื่อผู้หญิงไว้ในมือถือเยอะแยะไม่ใช่เหรอครับ?” เด็กหนุ่มตัวโตส่งสายตาละห้อยเหมือนลูกหมากำลังถูกเจ้าของดุมาให้

 

“ฉัน? หึง?” ผู้สูงวัยกว่าย้อนถามก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา “ตลกน่า”

 

“อ้าว? แล้ว...”

 

“ฉันกำลังจะบอกว่า ชื่อซ้ำกันเยอะแยะแบบนี้ ฉันที่ไม่ใช่เจ้าของเครื่องจะรู้ได้ไงว่าเบอร์คุณตากับคุณจีนคือเบอร์ไหน คงต้องให้นายค้นแล้วบอกมาน่าจะดีกว่า” ธันว์เอ่ยตอบพร้อมดวงตาระยับอย่างคนที่กำลังกลั้นความขบขันของตัวอยู่ และเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังทำหน้าเหรอหราอยู่ เขาจึงวางมือลงไปขยี้เรือนผมสีน้ำตาลยุ่งยุ่งนั่นอย่างมันเขี้ยว

 

“ผมไม่เข้าใจผิดด้วยเรื่องแค่นี้หรอกครับ คุณกล้ารบ...”

 

.

.

.

 

2. ไปเดทหน้าร้อน แล้วจู่ๆเค้าก็ส่งซอฟท์ครีมที่เลียไปแล้วหนึ่งครั้งมาตรงหน้าแล้วถามว่า ชิมมั้ยล่ะ ด้วยสายตาไร้เดียงสา  

 

อากาศปีนี้ร้อนแรงกว่าทุกปี...

 

แสงแดดแรงกล้าทำให้ธันว์หรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะดึงปกคอเสื้อของตนให้ขยับไปมาเพื่อเป็นการคลายร้อนไปในตัว แต่นั่นดูเหมือนไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่นัก ในเมื่อพวกเขากำลังยืนอยู่ในลานกล้างแจ้งของคอมมูนิตี้มอลเปิดใหม่ใกล้บ้าน  และเมื่อเห็นท่าทางแบบนั้น กล้ารบซึ่งกำลังกินซอฟต์ครีมที่เพิ่งลงทุนเดินซื้อมาเมื่อครู่จึงเอ่ยขึ้นอย่างหวังดี

 

“สักหน่อยมั้ยครับ?”

 

ธันว์หันมามองอีกฝ่ายสลับกับซอฟต์ครีมที่ถูกยื่นมาแวบหนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะยกยิ้ม และมือของเขาจะเลื่อนขึ้นไปกุมมือของเด็กหนุ่มที่ถือไอศกรีม บังคับให้ขยับเข้ามาหาในองศาที่ถนัดมากขึ้น แล้วจึงงับเข้าที่ขนมหวานสีขาวครีม รับรู้ไอเย็นและความหวานที่ซ่านทั่วโพรงปากเป็นอย่างดี

 

และหลังจากที่เขากลืนซอฟต์ครีมคำนั้นลงคอและปล่อยให้ความสดชื่นนั้นคงอยู่อยู่ชั่วขณะ ธันว์จึงปล่อยมือจากอีกฝ่าย ขยับยิ้ม และไม่ลืมเอ่ยอย่างมารยาทดี

 

“ขอบใจนะ กล้า”

 

.

.

.

 

3. อยู่ดีๆก็ทำตัวดุ เข้ม ขรึม ไม่ยอมตามใจ 

 

ธันว์คิดว่านี่เป็นเรื่องแปลก...

 

ปกติกล้ารบจะชอบทำนิสัยเหมือนลูกหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวโตโตที่เข้ามานัวเนียคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง แถมบางครั้งก็มากเกินไปสักหน่อยจนทำให้เขาเอ่ยปากเตือนเสียหลายครั้ง แต่วันนี้ ณ ตอนนี้ เด็กหนุ่มตรงหน้ากลับมองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง เคร่งขรึมกว่าปกติไปมากโข

 

“มีอะไรรึเปล่า?”

 

เขาเอ่ยขึ้นในที่สุด แต่คำตอบที่กลับมากลับไม่ใช่อาการเล่าปร๋อตามปกติ แต่เด็กหนุ่มกลับเพียงแค่ถอนหายใจหนักหนัก ก่อนจะลุกขึ้นโดยไม่ลืมเอ่ยตอบอย่างสุภาพ

 

“ไม่มีอะไรครับ”

 

เสียงฝีเท้าห่างไปก่อนที่เสียงประตูห้องนอนของกล้ารบจะปิดลง ไม่หนัก ไม่เบา เป็นจังหวะปกติที่ถ้ามองเผินเผิน คงคิดว่าทุกสิ่งในห้องนี้ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากทุกวัน แต่ถึงอย่างนั้น ธันว์กลับรู้ดีว่านี่เป็นเรื่องที่แปลกเกินกว่าจะปล่อยไป

 

เพราะว่าอะไรบางอย่างในหัวใจของเขา...

มันบิดตัวจนปวดหนึบ เพียงแค่เห็นสายตาคู่นั้นเท่านั้นเอง

 

.

.

.

 

4. จู่ๆเค้าก็ซื้อกุหลาบมาให้ช่อโตบอกว่าให้ในโอกาสคบกันครบหนึ่งปี ทั้งๆที่จริงๆแล้ว เค้าจำผิดไปสามวัน 

 

กุหลาบสีแดง...

 

ถ้าจะพูดให้ถูก เขามองเห็นกุหลาบสีแดงช่อโตถูกจัดใส่แจกันบนโต๊ะทำงานของเขาในคอนโด ธันว์เลิกคิ้วขึ้น นึกประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะทันเห็นเรือนผมสีน้ำตาลทองยุ่งยุ่งผลุบโผล่อยู่แถวประตู ทำให้เขาเดาได้ไม่ยากว่าช่อดอกไม้นี่มาจากไหนกัน เขาเผลอขยับยิ้มน้อยน้อยก่อนจะหันกลับไปหาอีกฝ่ายที่ทำหน้าเหมือนคนถูกจับได้ และคงด้วยเหตุนั้น กล้ารบจึงส่งเสียงหัวเราะเหะเหะพลางเดินเข้ามาหาเขาใกล้ใกล้

 

“ชอบไหมครับ?” น้ำเสียงลุ้นนิดนิดทำให้เขาอดขยับยิ้มกว้างขึ้นไม่ได้

 

“ก็สวยดี” เขาพยักรับ “นึกยังไงถึงซื้อมาเสียช่อโตเชียว หืม?”

 

“แหม...ผมว่าแล้วว่าคุณต้องจำไม่ได้” กล้ารบทำเสียงหงอยก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ขึ้น มือสีแทนของเด็กหนุ่มช้อนเกี่ยวมือของเขาอย่างถือวิสาสะก่อนจะเอ่ยต่อ “วันนี้เป็นวันครบรอบที่เราคบกันยังไงล่ะครับ”

 

ธันว์กะพริบตาปริบ พยายามเรียกคืนความทรงจำ เพียงเพื่อจะพบว่าเขาไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องพวกนี้เสียจนลืมไปซะสนิท และถึงกล้ารบจะจำวันผิด หรือมั่ววันขึ้นมา เขาก็ไม่มีทางรู้เลยสักนิด ชายหนุ่มมองสบเข้ากับดวงตาที่คล้ายคล้ายกับลูกหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ถูกทิ้งที่กำลังมองตรงมา ก่อนจะถอนหายใจน้อยน้อยและยิ้มออกมา

 

“ขอบคุณครับ” คราวนี้เป็นเขาเสียเองที่กระชับมือที่ถูกเกาะกุมอยู่ให้แน่นเข้า ธันว์เม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถ้อยคำถัดไปโดยอดรู้สึกเขินเขินขึ้นมานิดหน่อยไม่ได้

 

“ขอบคุณที่กล้ายอมอยู่กับคนที่ลืมแม้กระทั่งวันครบรอบแบบนี้มาตั้งปีหนึ่งนะครับ”

 

.

.

.

5. ไปเดทที่ทะเล มีน้องหมาโกลเด้นวิ่งมาเล่นด้วย พ่อยอดดวงใจเห็นน้องหมาก็ลงไปกลิ้งเล่นกับน้องหมาบนหาดทรายเลย แถมยังลืมไปว่ามาด้วยกันสองคนซะได้ 

 

ไม่บ่อยนักที่ธันว์จะลาพักร้อน...

 

และครั้งนี้ ด้วยเหตุผลหลายหลายอย่าง ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะมาที่ทะเลกับคนที่เขาใช้ชีวิตด้วยมาสักระยะอย่างกล้ารบ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นทรายของชายหาดหัวหินพลางนั่งฟังเสียงคลื่นที่ม้วนตัวเข้าหาชายฝั่งอย่างอ่อนโยน และอาจด้วยทำเลที่เขาเลือกพัก ซึ่งเชื่อมต่อกับบ้านพักส่วนตัวเสียส่วนใหญ่ บรรยากาศยามเช้าจึงยังเงียบสงบปราศจากเสียงรบกวนใดใด

 

จนกระทั่งเสียงหัวเราะลั่นได้ดังขึ้นอยู่ไม่ไกล

 

ธันว์หันหน้าหาต้นเสียงซึ่งเขาจำได้ดี กล้ารบอยู่ตรงนั้นในระยะไม่ไกลจากเขานัก หากแต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกลับเป็นสุนัขพันธุ์เซนต์เบอร์นาร์ดตัวโตที่กำลังเอาตัวเบียดเล่นด้วยอาการก้ำกึ่งกับการฟัดกล้ารบประดุจเจอเพื่อนเล่นที่จากกันไปแสนนาน

 

คงมาจากบ้านแถวนี้

 

เขาคิดก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นเจ้าสุนัขตัวโตพุ่งชนจนกล้ารบล้มก้นจ้ำเบ้าไปกับพื้นทราย เสียงโวยวายดังขึ้นจากปากเด็กหนุ่มก่อนที่เจ้าตัวจะทำอาการคล้ายการฟัดกลับ เขานั่งมองภาพนั้นอยู่ครู่ ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นเก็บภาพตลกตลกนั่นไว้เป็นหนึ่งในความทรงจำ

 

ดีจริง... 

ที่มา...ด้วยกัน

 

.

.

.

 

6. ออกไปเดทกันตามปกติ แต่เค้ากลับทำตัวแปลกไป แสดงความรักในที่สาธารณะอย่างออกนอกหน้าจนตกเป็นเป้าสายตา