[HB - Event] 002: Getting to Know You

posted on 22 Jun 2014 18:15 by aki657 in HB

This entry is a part of Hummingbird Coffee Shop Project.

นักแสดงรับเชิญ : โอห์ม, กล้า

ติดตามเรื่องที่เกิดก่อนหน้าได้ ตามนี้ [HB] Triple Shots

 

 

 

[HB - Event] 002: Getting to Know You

 

.

.

.

 

“ฝีมือนายสินะ...?”

 

คำพูดสั้นๆ จากคนที่นั่งอยู่ ทำให้เด็กหนุ่มที่ถูกวานให้เอาเค้กหลายชิ้นพร้อมเครื่องดื่มเย็นๆ อีกหลายแก้วมาเสิร์ฟที่โต๊ะของกลุ่มเด็กสาวซึ่งห่างออกไปไม่ไกลนักทำหน้าเหรอหราเหมือนจับต้นชนปลายไม่ได้ ท่าทางเช่นนั้นทำให้เขายกยิ้ม ก่อนจะเหลือบสายตาไปสู่ร่างของหนึ่งในสองพนักงานเสิร์ฟชายของร้านอย่างอริญชย์เป็นสัญญาณเตือนความจำอีกฝ่ายที่มองตามไปด้วยเช่นกัน

 

“แหม่...ฝีมงฝีมืออะไรกันคร้าบ คุณธันว์” เจ้าตัวหัวเราะหึหึก่อนจะเบนสายตากลับมาหาคนที่นั่งอยู่ “ผมแค่ช่วยดึงเสน่ห์ส่วนลื้กกกกลึกของคุณพี่โอห์มออกมาแค่นั้นเอ๊ง”

 

คำตอบที่ลงเสียงสูงนั้นทำให้คนที่กำลังยกกาแฟร้อนขึ้นจิบอดหัวเราะเบาๆ ออกมาไม่ได้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มพราวระยับอย่างกึ่งขบขันกึ่งเอ็นดูขณะนึกภาพที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่กี่นาทีก่อนหน้าขึ้นมาในสมอง เมื่ออริญชย์ถูกกล้ารบแกล้งหลอกให้มายืนยิ้มพร้อมสะบัดผมและขยิบตาวิ้งอย่างที่ไม่น่าจะมาทำต่อหน้าผู้ชายวัยกลางคนอย่างเขานัก ธันว์วางแก้วกาแฟลงบนที่รองอย่างเบามือเช่นเคยขณะที่เอ่ยขึ้นอย่างขันๆ

 

“เป็นกูรูเรื่องรักรึไงน่ะเรา?”

 

“เอ...อันนี้ก็ไม่ทราบสิครับ” แปลกที่กล้ารบกลับมาทำเสียงเจี๋ยมเจี้ยมจนคนฟังอย่างเขาเผลอเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ ก่อนจะต้องหลุดหัวเราะออกมาอีกคำรบเมื่อเด็กหนุ่มตรงหน้ายิ้มเผล่พร้อมต่อประโยคจนจบ

 

“เพราะผมกำลังรอให้คุณธันว์มาพิสูจน์ความเชี่ยวชาญของผมด้วยตัวเองสักวันยังไงล่ะครับ!”

 

.

.

.

 

ธันว์รู้จักร้านฮัมมิงเบิร์ดเมื่อราวๆ เดือนกว่าๆ มาแล้ว

 

อาจเพราะร้านอยู่ใกล้ออฟฟิศ แถมด้วยกาแฟรสชาติดี บรรยากาศเยี่ยม เหมาะเป็นที่คุยงานหรือสังสรรค์เล็กๆ เขาจึงมีโอกาสแวะเวียนมาที่นี่อยู่บ่อยครั้ง จนเริ่มรู้จักหน้าค่าตาของพนักงานหลายคนของที่นี่ โดยเฉพาะ ‘กล้ารบ’ พนักงานส่งของประจำร้านที่หากเป็นร้านอื่นแล้วคงไม่ได้ออกมาเดินร่อนหน้าร้านแบบนี้แน่ แต่ด้วยความที่เจ้าตัวอัธยาศัยดีแถมยังคล่องแคล่ว หลายครั้งที่เวลาคนเยอะและเด็กหนุ่มว่างเว้นจากการส่งของ ธันว์จะเห็นอีกฝ่ายได้ออกมาช่วยเสิร์ฟอาหารอยู่บ่อยๆ

 

หากสาเหตุที่ทำให้ทั้งสองคนเริ่มต้นสนิทสนมกันได้จริงๆ

คงเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อราวสองสัปดาห์ก่อน

 

ถ้าจะย่นย่อเรื่องให้ง่ายเข้า เขามีธุระแถวสถานบันเทิงย่านสีลม เกิดเข้าใจผิดกับคนเมา กล้ารบที่บังเอิญทำงานแถวนั้นผ่านเข้ามาเห็นพอดีในจังหวะที่แว่นตาของเขากระเด็นหลุดตกพื้นไปแล้วจึงรีบปราดเข้ามาช่วยเจรจาให้จบลงด้วยดีก่อนที่เรื่องจะบานปลาย แถมด้วยการลากเขาไปยังร้านที่กล้ารบกำลังทำงานพิเศษอยู่ บังคับให้นั่งรอ เพราะเลนส์แว่นตาเสียหายเกินกว่าจะใส่ต่อได้ (แถมด้วยเขาสายตาสั้นกว่าห้าร้อย!) เพื่อจะพาเขาไปส่งที่คอนโดด้วยเจ้าโกร่ง...มอเตอร์ไซต์คู่ชีพของเจ้าตัว

 

.

.

.

 

“เถอะน่า ให้ผมไปส่งคุณดีกว่า มองอะไรแทบไม่เห็นไม่ใช่รึไง?” 

 

“รบกวนเปล่าๆ เดี๋ยวเรียกแท็กซี่ก็ได้” เขาเอ่ยอย่างเกรงใจ 

 

“เอ๊! เป็นผู้ใหญ่แล้วก็อย่าดื้อสิครับ เกิดเป็นอะไรกลางทาง เจอแท็กซี่ฉวยโอกาสคุณจะทำยังไง?” อีกฝ่ายเอะอะขึ้นมา ทำเอาเขาหลุดหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้แม้จะมองไม่เห็นสีหน้าของอีกฝ่าย ด้วยทุกสิ่งตรงหน้ากลับดูพร่าเลือนเกินทน

 

“ฮ่ะฮ่ะ ยังไงผมก็เป็นผู้ใหญ่ ชายไทยอายุเกินสามสิบมาหลายปีแล้วนะ คุณกล้ารบ” 

 

“เดี๋ยวนี้ไว้ใจใครได้ที่ไหน” เจ้าตัวส่งเสียงฮึดฮัด “แค่พระรามสี่ ผมขี่เจ้าโกร่งไปแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว รอผมในร้านก็ได้ ผมชงเหล้าแถมด้วยเอ้า!”

 

“อย่าดีกว่า” เขาส่ายหน้า “เพิ่งถูกคนเมาหาเรื่อง ไม่อยากเป็นคนเมาไปหาเรื่องใครเสียเอง” 

 

“อย่างนั้นก็ได้” กล้ารบตอบรับง่ายดายพลางกดตัวเขาให้นั่งลงที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ “ดีเหมือนกัน คุณจะได้มีสติให้การกับตำรวจว่าผมไม่ได้ลากคุณไปลวนลามระหว่างทาง” 

 

“นี่นายวางแผนแบบนั้นไว้หรอกเรอะ?” เขาแกล้งขึ้นเสียงเข้ม ทั้งที่นึกขำกับประโยคของจอมเจรจาตรงหน้า

 

“อืม...ไม่รู้สิครับ” อีกฝ่ายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเริงรื่น “บางที...ถ้าคุณทำตัวน่ารัก ผมอาจลืมตัวก็ได้นะ”

 

.

.

.

 

เสียงกระดิ่งกรุ๊งกริ๊งหน้าร้านเรียกสติของธันว์ให้คืนกลับมาสู่ปัจจุบัน

 

กาแฟที่พร่องไปหมดแก้วกับจานขนมที่เหลือเพียงเศษร่อนละเอียดพร้อมนาฬิกาที่บอกเวลาใกล้ช่วงเลิกเรียนเต็มทีทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจเก็บไอแพดประจำตัวที่ใช้อ่านต้นฉบับของนักเขียนซึ่งเขากำลังดูแลอยู่ลง ก่อนจะเหลียวหาพนักงานเสิร์ฟสักคนเพื่อเรียกเก็บเงิน หากก็ต้องตัดสินใจลุกขึ้นเอง เมื่อเห็นว่าแต่ละคนกำลังรับออเดอร์อยู่ตามจุดต่างๆ ของร้าน

 

ช่วงขายาวก้าวไปหยุดอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงิน ซึ่งคงเป็นเรื่องบังเอิญที่อริญชย์ประจำอยู่ตรงนั้นพอดี ดวงตาสีเข้มของเด็กหนุ่มฉายแววอึ้งไปเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนตรงหน้าเป็นใคร ริมฝีปากนั้นขยับคล้ายจะเอ่ยอะไร แต่ก็กลับไร้เสียงด้วยไม่รู้จะเริ่มแก้ตัวเรื่องน่าอายที่โต๊ะอาหารนั่นอย่างไรดี หากเมื่อเห็นดวงหน้าเรียบเฉยของคุณลูกค้าขาประจำ ดวงตาคู่นั้นจึงกลับไปเป็นปกติ และเริ่มต้นทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเคย ด้วยนึกว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ติดใจอะไรนัก

 

“ทั้งหมดหนึ่งร้อยแปดสิบบาทครับ”

 

อริญชย์แจ้งจำนวนเงินทั้งหมดพร้อมส่งรอยยิ้มนิดๆ ตามมารยาทให้คุณลูกค้า ซึ่งธันว์เองเพียงแค่ส่งธนบัตรให้และยืนรอเงินทอนโดยไร้คำพูด นั่นยิ่งทำให้อริญชย์แน่ใจว่าอีกฝ่ายคงลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้วอย่างสนิทใจ หากก็ต้องชะงัก มือที่กำลังยื่นส่งเงินทอนให้ เมื่อได้ยินเสียงของผู้สูงวัยกว่าเอ่ยขึ้นเรียบๆ

 

“โอห์มครับ...”

 

“...ครับ?”

 

ดวงตาสีเข้มนั้นสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลเข้มของคุณลูกค้าขาประจำ ก่อนจะแทบปล่อยเงินทอนร่วงหลุดมือเมื่อได้ยินประโยคถัดมาที่ถูกเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มนุ่มนวลจากอีกฝ่าย

 

“ไว้เจอกันครั้งหน้า...อย่าลืม ยิ้ม ให้ผมดูอีกนะ”

 

.

.

.

 

TBC (?)

 

 

 

สรุป

- กล้าแกล้งโอห์ม ตามนี้ [HB] Triple Shots

- ธันว์เห็นกล้าเดินเอาของมาเสิร์ฟโต๊ะใกล้ๆ เลยทักว่าเมื่อกี้ฝีมือนายใช่มั้ย? จบด้วยกล้าหยอดมุกจีบ (อีกแล้ว?)

- รำลึกความหลังนิดนึง กล้าเคยช่วยพาธันว์ที่แว่นแตก ภาพเบลอ เอาไปส่งบ้านให้ ตอนนั้นกล้าก็มามุกนี้

- ธันว์เลยนึกว่ากล้าหยอดเล่นๆ ตลอด เป็นนิสัย เลยไม่ได้โกรธอะไร ขำๆ ตามน้ำเล่นกันไป

- กลับมาปัจจุบัน เห็นว่าใกล้เลิกเรียนแล้ว เดี๋ยวเด็กแถวนั้นมาเยอะ เลยลุกไปจ่ายเงิน

- เจอโอห์ม...อดแหย่ไม่ได้ #ขอโทษนะ

- อย่าลืมเช็คคาร์กันนะครับ // ยิ้มวิ้งงงงง @adeya, @irindel

 

 

 

 

 

 

  

 

 

Comment

Comment:

Tweet

อุ๊ยตายย ลุงธันว์ขา อิฉันไม่ได้รู้สึกไปเองใช่ไหมคะกับพลังงานบางอย่างนั่น!!!

กะกล้ารบเอยงี้ ไหนจะคุณน้องโอห์มอีก

ยิ่งอีประโยคสุดท้ายที่ว่า อย่าลืมยิ้มให้ผมอีกนะ นี่มันอะร้ายยยยยยยยยยยยยยยยย

เราจะรอดูคุณธันว์(จีบหนุ่ม) ต่อนะคะ

#8 By Fern-CS#4 on 2014-07-22 20:37

อ่านไปแล้วอยากจะบิดผ้าเช็ดหน้าไปเหลือเกินค่ะ รู้สึกแพ้พ่ายต่อเคมีที่มันส่งแสงวิบ ๆ วับ ๆ เหลือเกิน

ก๊าวค่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าคนอื่นจะก๊าวเหมือนกันไหม /พยายามหาพวก / แต่รู้สึกชอบนัก ชอบจังหวะที่หนุ่มกล้าหยอดใส่คุณธันว์เหลือเกินค่ะ ไม่เบาเลยนะคะเนี่ย 

ดูเหมือนว่าพี่โอห์มจะกลายเป็นคนที่คุณธันว์สามารถแกล้งได้ไปซะแล้ว ต่อจากนี้จะโดนแกล้งบ่อย ๆ หรือเปล่านะ cry

#7 By ::376SEC:: on 2014-07-03 01:58

เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยวนะคะ ... ประโยคสุดท้ายนั่นมันอิมแพคมากเลยค่ะ !!

ทำไมสัมผัสได้ถึงซัมติง ระหว่างคุณธันว์กับกล้ารบ และคุณธันว์กับโอห์ม

โอ้ยยยยยยยยยยยย ตอนที่อ่านนี่ต้องนั่งขยี้ตาเลยค่ะ รู้สึกเหมือนเห็นแสงสีม่วงปิ๊งแว้บวับไปหมด โอ้ยยยย

ไหนจะประโยคเชิญชวนของกล้ารบนั่นอีกค่ะ ทำเอาแอบขวยเขินไปชั่วครู่เลย แอร๊ย open-mounthed smile open-mounthed smile

ปล.รออ่านตอนต่อไปนะคะ !

#6 By ~ คุณใบเตย ~ on 2014-07-01 00:32

มีความหลังกันมาแบบนั้นเองสินะคะ
แต่คุณธัญนี่ขี้เเกล้งเหมือนกันนะคะนี่ โอห์มเขินแย่แล้ว /ฮาา

ปอลิง . อยากเชียร์คู่ธัญกล้าจังเลยค่-- - - /หยุดดดดด

#5 By S-SMILE on 2014-06-25 10:23

@aki657 สามารถจังค่ะ ส่วนตัวนี่ไม่ได้เลยล่ะ สั้นห้าร้อยกว่าถ้าไม่มีแว่นนี่เดินไม่ถูก ต้องมีคนให้เกาะนำไม่งั้นหน้าคว่ำ ชนนู่นนี่ชัวร์ค่ะ ยิ่งดึกๆ เนี่ย... #คุณธันว์บอกนั่นความซุ่มซ่ามส่วนตัวละครับ ก๊ากกก

#4 By *Alyssa* on 2014-06-22 21:52

อัยยะ น นี่มันอิมแพคสุดๆอ่ะค่ะ  โอยๆ ไม่ไหวแล้วขำคุณลูกชายช็อตแรกก็หน้าแตกยับเยินไปแล้ว ยังมีช๊อตสองยิ่งเหวอกว่าเดิมอีก 5555555 ส่วนคาร์โอเคนะคะ ขอบคุณที่เอาฟิคมาต่อยอดปลาบปลื้มใจที่สุด ช้อบชอบ cry

ต่อไปคงต้องระวังพี่ธันว์ไว้มั่งเสียแล้ว... //โอห์มกล่าว

เพิ่งเห็นน้องกล้าเล่นบทพระเอกในเอนทรีนี้ เท่มากค่ะ ภาพเด็กหนุ่มเรื้อนๆที่เคยอ่านมาหายไปเกือบหมดเลย confused smile

#3 By Adeya on 2014-06-22 21:43

@alyssa-cubic พอดีตอนนั้นดึกแล้ว แถมผมไม่(กล้า)ใส่คอนเทคด้วยน่ะครับ ส่วนเรื่องประคอง...ผมว่าผมยังไม่แก่ขนาดนั้นนะครับ คุณอัยย์ / หัวเราะ

#2 By aki on 2014-06-22 21:09

โอรา รวดเร็วว่องไวมาก

กล้ารบช่างนิสัยดี ระหว่างทางคงต้องประคองด้วยซีท่า open-mounthed smile

ถ้าเป็นดิฉันจะพาคุณธันว์แกไปร้านขายแว่นแล้วซื้อคอนแทกเลนส์มาใส่แก้ขัดไปก่อนแล้วล่ะ ยอมๆ ไปก่อนดีกว่ามองอะไรไม่เห็นเลยนะเออ

สุดท้ายขำโอห์ม ขำมากไม่ไหวแล้วค่ะ 555555 ท่าทางเสน่ห์จะแรงจริง คุณธันว์ถึงกับขออังกอร์เลยนะเนี่ย 5555555555 ไปฝึกขั้นโปรแล้วมายิ้มให้ดูบ้างนะคะ  #โดนโอห์มเขวี้ยงถาดใส่

#1 By *Alyssa* on 2014-06-22 19:56