[HB - Event] 001: First time

posted on 30 May 2014 21:41 by aki657 in HB

 

This entry is a part of Hummingbird Coffee Shop Project.

 

[HB - Event] 001: First time

  

.

.

.

 

แสงไฟสีเขียว...

 

ชายหนุ่มลืมตาในความมืดจ้องมองแสงสว่างเล็กจิ๋วตรงมุมหนึ่งของห้อง แม้ร่างกายจะต้องการพักผ่อน แต่สมองซึ่งกลับตื่นตัวเต็มที่หลังการสะดุ้งตื่นจากฝันไม่ยอมให้เขากลับไปข่มตาหลับได้โดยง่าย เขาพลิกตัวบนที่นอน เบนสายตาจากไฟสัญญาณสีเขียวบนแอร์คอนดิชั่นไปยังฝ้าเพดาน ทุกอย่างดูเลือนลาง ไม่ชัดเจน อย่างที่ควรจะเป็น ชายหนุ่มประสานมือไว้บนหน้าอก รับรู้สัญญาณการเต้นของหัวใจ และรู้สึกถึงความอุ่นร้อนของอุณหภูมิร่างกายตนเอง

 

เขายังมีชีวิตอยู่...

 

ในที่สุด เขาก็ตวัดผ้านวมที่ห่มคลุมอยู่ออกจากตัว พลางควานหาแว่นกรอบดำที่ใช้เป็นประจำอย่างเคยชิน ดวงตาเรียวเขม้นจ้องนาฬิกาข้างหัวเตียง ที่พรายน้ำกำลังชี้บอกเวลาใกล้รุ่งสาง เขาเบือนหน้ามองที่รอยแยกระหว่างม่านหน้าต่างเพื่อพบกับท้องฟ้าที่ยังคงมืดดำตัดกับแสงไฟของเมืองหลวงที่ส่องสว่างอย่างไม่ยอมหลับใหล ดวงตาสีเข้มจ้องนิ่งตรงนั้นอยู่ครู่ ก่อนที่เขาจะยันร่างให้ลุกขึ้น และเดินสะโหลสะเหลเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัวของตนเองให้เสร็จ

 

บางที...อาจช่วยได้ 

 

.

.

.

 

“อ้าว...คุณธันว์”

 

เสียงร้องทักอย่างแปลกใจดังขึ้นจากพาทิชั่นใกล้หน้าห้องทำงานของเขา ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายจากห้องครัวของออฟฟิศเป็นการก้าวไปหาอีกฝ่ายที่กำลังนั่งกอดตุ๊กตาหมีสีดำตัวใหญ่บนเก้าอี้หมุนประจำตัว

 

“ครับ?”

 

“มาตั้งแต่กี่โมงคะเนี่ย? พี่นึกว่าคุณธันว์ไม่เข้าเสียอีก ปิดห้องทำงานเงียบเชียวนะ”

 

“พอดีตื่นเร็วไปหน่อยน่ะ” เขาละเลยไม่เล่าถึงสาเหตุของการตื่นก่อนจะเอ่ยถามไถ่อีกฝ่าย “พี่มีอะไรรึเปล่าครับ?”

 

“คือ มาดามฝากแจ้งไว้ค่ะ ว่าขอเลื่อนประชุมทีมไปบ่ายสอง” เธอเอ่ยถึงรสลินหรือคนในสำนักพิมพ์ต่างพากันเรียกว่า มาดามโรส ที่เป็นผู้ก่อตั้งสำนักพิมพ์แห่งนี้ “เห็นว่ามีประชุมกับอีกบริษัท กลัวกลับมาไม่ทันน่ะค่ะ”

 

“อ๋อ” ชายหนุ่มพยักหน้า “ผมเห็นในไลน์แล้วครับ ขอบคุณครับพี่”

 

“ค่า” เธอยิ้ม ก่อนจะพยักเพยิดให้แก้วมัคเปล่าในมือเขา “แล้วนั่น ทานแต่กาแฟอีกแล้วเหรอคะ?”

 

“เพลินไปนิดน่ะ” เขาตอบกลั้วหัวเราะ นึกขอบคุณอีกฝ่ายที่เป็นห่วงจนคอยเตือนหรือคอยหาขนมปังมาให้เขารองท้องระหว่างทำงานเสมอ “แต่ตอนนี้ก็หิวแล้วล่ะ กาแฟเอาไม่อยู่จริงๆ”

 

“ลองร้านใหม่ไหมคะ?” เธอเสนอ “ที่เป็นบ้านเก่า เรือนไม้สีขาว ที่ห่างไปสองซอย เห็นว่ากาแฟใช้ได้เลย คุณน่าจะชอบ”

 

ชายหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู “ก็ดีนะ ผมขอเบรคสักชั่วโมงแล้วกัน”

 

“โอ๊ย คุณธันว์จะเบรคจนเวลาประชุมยังได้เลยค่ะ มาเช้าเสียขนาดนี้” เธอหัวเราะก่อนจะทำท่าเขินอาย “แล้วถ้าไม่ว่าอะไร ฝากหิ้วบลูเบอรี่ชีสพายของร้านนั้นมาให้ด้วย พี่จะดีใจมากเลยค่า”

 

“ฝากซื้อหรือซื้อฝากดีครับ?” เขาแสร้งเลิกคิ้ว ขณะที่เธอค้อนขวับ

 

“ตอนแรกก็ว่าจะฝากซื้อ แต่พอคุณธันว์ถามแบบนี้ พี่ว่าให้คุณธันว์ซื้อมาฝากทั้งถาดแล้วกันค่ะ”

 

“โอเค...ทั้งถาดนะ?” ชายหนุ่มหัวเราะหึ มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ “น้ำหนักขึ้น ผมไม่รับผิดชอบนา”

 

“โถ...เพื่อของอร่อย พี่ยอมค่ะ” เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่สะทกสะท้าน นั่นทำให้เขาอดหัวเราะออกมาไม่ได้

 

“คร้าบผม” เขาลากเสียงล้อเลียน “บลูเบอรี่ชีสพาย ทั้งถาด”

 

“แบบซื้อฝาก” เธอย้ำ เรียกรอยยิ้มกว้างๆ ขึ้นมาบนใบหน้าของเขา

 

“แน่นอน”

 

.

.

.

 

บลูเบอรี่ชีสพายอยู่ในตู้กระจก

 

ชายหนุ่มหยุดเขม้นมองรูปทรงกลมดิ๊กของมันก่อนจะเบนสายตากวาดหามุมสงบสำหรับไปซุกตัวละเลียดอาหารเช้า(ควบเที่ยง) ของตัวเอง แต่ก็ต้องชะงักไปนิดหน่อย เมื่อมองเห็นหญิงสาวที่กำลังนั่งขัดสมาธิบนโซฟามุมหนึ่งของร้านหันมองมาทางเขาพอดี เขาเผลอเลิกคิ้วขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะส่งยิ้มนิดๆ กลับไปอย่างมีไมตรี ทั้งยังแอบนึกขำที่เห็นกองหนังสือที่กระจายไปทั่วโต๊ะ คล้ายอีกฝ่ายกำลังตั้งอกตั้งใจทำการบ้านอย่างไรอย่างนั้น

 

อาจจะเด็กมหาวิทยาลัย...

 

ดวงตาใต้กรอบแว่นเบนออกไปยังอีกด้านของร้าน โต๊ะสีขาวขนาดเล็กพอสำหรับ 4 คนนั่งใกล้หน้าต่างร้าน ทำให้แสงสว่างอยู่นะดับพอเหมาะ เขาก้าวยาวๆ ทรุดตัวลงนั่ง หันหลังให้ผนังร้าน รู้สึกผ่อนคลายไปกับบรรยากาศอ่อนหวานและสบายๆ ของร้าน หลังจากตะลุยทำงานมาตั้งแต่ตีห้า

 

พนักงานเสิร์ฟท่าทางขรึมๆ เป็นคนเข้ามารับออร์เดอร์ ร่างกายสูงใหญ่ซ้ำบุคลิกอย่างกับนายแบบทำให้รู้สึกสะดุดใจเล็กน้อย แต่ด้วยความหิวทำให้เขาเลือกที่จะไม่สนใจ แต่กลับกวาดสายตาเพียงครู่ ก่อนจะจัดการสั่งออมเล็ตและกาแฟลาเต้แทน

 

เจ้าของร้านคงอยากให้พนักงานเสิร์ฟเป็นจุดขายล่ะมั้ง 

 

เขาคิดขำๆ เมื่อสายตาหันไปเห็นพนักงานเสิร์ฟอีกคนที่หน้าตาดีไม่แพ้กัน แต่ก็มีท่าทางร่าเริงกว่าคนเมื่อครู่ ยืนอยู่อีกด้านของร้าน ก่อนจะเลิกให้ความสนใจกับตัวบุคคล หากเลือกหยิบไอแพดขึ้นมา กรอกรหัสผ่าน และเลื่อนเปิดไฟล์งานที่อ่านค้างอยู่ขึ้นมาแทนเพื่อฆ่าเวลา

 

จนกระทั่งเสียงจานกระเบื้องกระทบโต๊ะแผ่วดังขึ้นตรงหน้า ชายหนุ่มจึงได้ละสายตาขึ้นจากหน้าจอ หากก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นสูง เมื่อเห็นสิ่งอื่นที่ติดตามมานอกเหนือจากออร์เดอร์ที่เขาสั่ง

 

“ขอโทษครับ” เขาเรียกพนักงานเสิร์ฟที่กำลังจะถอยออกไป “ผมไม่ได้สั่งพายนี่นะ”

 

“พายแอปเปิ้ลครับ” อีกฝ่ายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ “เป็นนโยบายของร้านให้ลูกค้าได้ลองชิมสินค้าใหม่”

 

เขากระพริบตาปริบ ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ เมื่อสังเกตเห็นว่าขนาดของชิ้นพายเล็กกว่าที่จัดขายในตู้โชว์เมื่อครู่ “หมายถึง เวลามีขนมใหม่ๆ ก็จะจัดมาให้ลูกค้าลองชิม เปลี่ยนไปเรื่อย?”

 

“ครับ” อีกฝ่ายตอบพร้อมผงกศีรษะ “อย่างวันก่อนเป็นชูครีม วันนี้เป็นพายแอปเปิ้ล พรุ่งนี้อาจจะเป็นเค้กช็อกโกแลต”

 

“เป็นร้านที่แอคทีฟดีนะ” เขาแสดงความเห็นพลางหัวเราะน้อยๆ “ขอบคุณมาก”

 

“ยินดีครับ”

 

ร่างสูงใหญ่นั่นค้มศีรษะให้นิดๆ ก่อนจะถอยออกไป ทิ้งให้ธันว์อยู่ท่ามกลาง ออมเล็ต กาแฟลาเต้ร้อน และ...พายแอปเปิ้ลอีกหนึ่ง เขาวางไอแพดลงบนเก้าอี้ข้างตัว ตัดสินใจดับเสียงร้องประท้วงของกระเพาะด้วย ของทดลอง หน้าตาดีในจานกระเบื้องสีขาวใบเล็กตรงหน้าก่อน รสกลมกล่อม ไม่หวานจัด ทำให้ชายหนุ่มยิ้มนิดๆ อย่างพึงใจ

 

ดูท่าทางแล้ว... 

เขาอาจจะไม่ได้ซื้อฝากแค่บลูเบอรี่ชีสพายเสียแล้วล่ะ 

 

.

.

.

 

Tbc.

 

 

:: Summary ::

- ฝันร้าย เลยตื่น

- มาทำงานเร็วเกิน ตั้งแต่เช้ามืด คนอื่นนึกว่าไม่เข้าออฟฟิศ

- ไม่ได้กินมื้อเช้า พี่หน้าห้องเลยแนะนำร้านฮัมมิ่งเบิร์ด

- เจอฝากซื้อบลูเบอรี่ชีสพาย

- เจอของแถมให้ลองชิมเป็นพายแอปเปิ้ล

- ติดใจ ว่าจะซื้อกลับ

- จุดเริ่มต้นของการเป็นลูกค้าประจำก็ตรงนี้แหละ

 

- ตัวละครที่แวบๆ โผล่มาในสายตา >> อัยย์, พัด, โอห์ม

- หลุดคาร์แจ้งได้เลยนะฮะ

- ขอฝากลูกชายด้วยนะครับ

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

กร๊าก เป็นนโยบายที่แจ่มมากนะคะ ลงทุนนิด ๆ หน่อย ๆ เพื่อลูกค้าที่ดีในวันข้างหน้า

ตอนต้นหม่นค่ะ ความหลังมันยากที่จะลืม แต่ก็หวังว่าจะมีคนแถวนี้ทำให้ลุงธันว์หายหม่นหมองนะคะ
ปล. ฝากบอกเพื่อนร่วมงานลุงธันว์นะคะว่า ทั้งถาดแบบนี้ ระวังน้ำหนักขึ้นน้าา (แม้เจ๊อี้จะดีใจที่รับทรัพย์เพิ่มก็เถอะค่ะ 555)

#9 By Fern-CS#4 on 2014-07-03 02:22

เป็นหนุ่มวัยกลางคนที่ดูง่าย ๆ สบาย ๆ น่าเข้าใกล้มากเลยค่ะ !

เรียกว่ายังไงดีล่ะคะ คูลมาก ๆ ค่ะ บรรยากาศรอบตัวดูเบา ๆ สบาย ๆ

ถ้าขนมอร่อยถูกใจก็แวะมาบ่อย ๆ นะคะ จะฝากพนักงานเสิร์ฟไปชมคนครัวก็ได้นะคะ อิอิ คงตัวลอยกันเลยทีเดียว

ไว้มาเล่นด้วยกันนะคะ ! big smile big smile

#8 By ~ คุณใบเตย ~ on 2014-07-01 00:28

พี่ธันววววว์ แม้จะนอนน้อยดูอิดโรยก็ยังดูหล่อได้ ... /ชอบคาร์แบบนี้สุดใจเลยล่ะค่ะ เรียบๆ แต่ก็ดูเป็นมิตร

/รอติดตามต่อไปนะคะ open-mounthed smile open-mounthed smile

#7 By S-SMILE on 2014-06-25 10:04

คุณธันว์เท่มากเลยค่ะ
ด้วยคำพูด ด้วยท่าทาง ด้วยภาษา /โฮกกกก

รอติดตามตอนต่อไปเรื่อยๆนะคะ cry

#6 By Northstream on 2014-06-18 01:57

@alyssa-cubic กะว่ามีเหตุให้ฝันร้ายน่ะครับ แต่โดยทั่วไปก็ไม่มีอะไรนะ ตาลุงนี่ชิลอยู่ // กินเยอะ อ้วนแล้วพี่วินอุ้มสูงๆ ไม่ไหวเอาได้นะ?


@adeya เอื่อยๆ เพราะขี้เกียจน่ะครับ อย่าไปเห็นตอนงานส่งไม่ทันเดดไลน์แล้วกัน ยักษ์กลับชาติมาเกิดเลยล่ะ 555

@ametist ธันว์ : ไม่ให้นอน? นายพูดเองนะ กล้า? รับผิดชอบด้วยล่ะ (ยิ้ม)

#5 By aki on 2014-06-08 20:49

ทำไมไม่มีน้องกล้า... น้องกล้าเสียใจ //ร้องไห้กระซิกๆ

เราว่ามันเป็นเอกลักษณ์ของฟิคท่านอากิเลยนะเนี่ย ความรู้สึกเหมือนสีเทาหม่นๆ เหมือนช่วงเวลาตอนเช้าที่ความมืดในยามค่ำคืนเริ่มจะจางหายไป แต่แสงอาทิตย์ก็ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า ช่วงที่ทุกอย่างเป็นสีเทาเหมือนขี้เถ้า นึกถึงภาพนี้ทุกครั้งที่อ่านงานของท่านอากิเลยล่ะค่ะ

ลุงธันว์ฝันร้ายยยยยย อิชั้นล่ะอยากจะเข้าไปกอดปลอบเสียจริง ส่งน้องกล้าไปแทนได้มั้ยคะ?

วิธีแก้ฝันร้ายคือต้องไม่ให้นอนครับ ไม่นอนก็ไม่ฝันใช่มั้ยครับ? //กล้าวอยส์

กาแฟลาเต้กบออมเลตนะครับ //น้องกล้าจด เดี๋ยวคราวหน้าผมสวมรอยมาเสิร์ฟคุณธันว์เองนะครับ question

#3 By Ametist on 2014-06-08 01:35

เหมือนขนมล่อให้ลูกค้าติดกับเลยฮะ แบบนี้พี่ธันว์ต้องมาร้านเราทุกคนจะได้ชิมขนมใหม่ทุกวันเลยไงครับ //เหลือบมองเจ้อี้นังนับตังค์
ผมชอบบรรยากาศรอบตัวพี่จังเลยครับ เรื่อยๆสบายๆ ...ถ้ามีอะไรเรียกใช้ผมได้เลยนะค้าบบบ //โค้ง 
คาร์ไม่มีปัญหาค่ะ โอเคเลยค่ะ surprised smile

#2 By Adeya on 2014-05-31 23:31

เข้ามาเช็คว่าไม่มีอะไรต้องแก้ค่ะ ขอบคุณนะคะที่เขียนถึง แต่ แหม นางคงปลื้มใจมากที่เห็นนางเด็กกว่าอายุขนาดนั้นค่ะ คุณธันว์   ก็ดูการแต่งตัวนาง...สิเด็กมัธยมยังอาย

เออ นโยบายร้านนี้ดีแฮะ มีเสิร์ฟขนมทดลองด้วยข่ะคุณ เสิร์ฟโต๊ะนางบ่อยๆ ก็ได้นะถ้าวันไหนลูกค้าน้อย นางกินให้ได้บ่อยๆ นางไม่ถือ (อี้บอกมีให้เลือกสองชอยส์ว่าเธอจะอ้วนหรือจะโดนถีบ)

เปิดฉากมาเหมือนดราม่า แต่ปิดท้ายน่ารักดีค่ะ แล้วมาเล่นกันนะคะ

#1 By *Alyssa* on 2014-05-31 00:02