ก่อนอื่น ผมคงต้องยอมรับว่าเป็นเรื่องยากมากในการเขียนเอนทรีนี้ขึ้นมา เนื่องด้วยมันเป็นเอนทรีที่หมายทำความเข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ซึ่งแท้จริงแล้วผมอาจปล่อยให้มันผ่านเลยไปพร้อมกับเอนทรี บทสุดท้าย ที่เพิ่งผ่านพ้นไปนั่นก็ได้ หากมันคงไม่ดีนัก ถ้าผมจากไปพร้อมยังทิ้งเรื่องค้างคาใจบางประการไว้ในใจของบางคน (ซึ่งผมก็ไม่แน่ใจหรอกว่าผมคิดไปเองรึเปล่าว่ามี?)

 

เพราะฉะนั้น, เอนทรีนี้คงยืดยาวและเต็มไปด้วยตัวอักษร...มันอาจไม่เหมาะนักสำหรับคนที่พ่ายแพ้ต่อหน้ากระดาษ(หน้าบล็อก?)ที่เต็มไปด้วยข้อความยาวเหยียด หากผมคงต้องขอความร่วมมือในการอ่านเสียเล็กน้อย (ยกเว้นท่านไม่สนใจจะรับรู้อย่างแท้จริง) เพราะมันคงไม่สามารถทำให้ออกมาเป็นรูปธรรมอย่างเช่นรูปภาพได้ เนื่องด้วยรายละเอียดของเนื้อหาและความสามารถอันจำกัดของผม

 

แต่ถึงยังไง, ผมจะพยายามอธิบายความคิดในหัว...

ให้ออกมาเป็นภาษาคนมากที่สุดก็แล้วกันนะครับ (หัวเราะ)

 

และเพื่อให้อ่านได้ง่าย...

ผมขอแยกย่อยเรื่องราวในหัวออกมาเป็นข้อๆก็แล้วกันนะครับ

 

 

1. การลาออกของครูเคน...

 

เริ่มต้นเดิมที ผมตั้งใจให้ครูเคนอยู่ที่โรงเรียนลูกบาศก์ไม่ต่ำกว่าสามปี นั่นคือ...ถ้าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงใดก็ตาม จะเกิดขึ้นหลังจากนักเรียนรุ่นแรกจบจากโรงเรียนไป

 

แต่จากจำนวนงานในชีวิตจริงที่ผมรับผิดชอบมันมีมากขึ้นทุกวัน การแบ่งเวลาส่วนหนึ่งให้โรงเรียนจึงเป็นเรื่องยากขึ้นทุกที...ดังนั้น จะเรียกว่านี่คือสาเหตุหลักในการออกจากโรงเรียนไป...ก็คงใช่...

 

คำถามถัดมาคือ ทำไมต้องเป็นการลาออก...?

 

จริงอยู่ว่าการหุบปากเงียบแล้วปล่อยให้ครูเคนเป็นไปตามแต่ใครจะนำไปใช้นั่นก็อาจเป็นทางหนึ่ง เพราะถึงอย่างไรเสีย ผมก็ได้ทำสนธิสัญญาไปแล้วว่าตัวละครที่นำมาเล่นเป็นสมบัติของโรงเรียน ใครจะนำไปใช้ต่ออย่างไรก็ได้

 

แต่ก็นั่นล่ะ...

ผมทำใจไม่ได้...

 

เหตุผลงี่เง่าใช่ไหมครับ? ใช่, ผมอ่านเองยังรู้สึกอยากจับหัวคนเขียนข้อความนี้ (ซึ่งก็คือผมเอง) โขกกับหน้าจอคอมเสียทีด้วยความหมั่นไส้...แต่อย่าเพิ่งครับ อย่าเพิ่ง...โปรดให้ความทะนุถนอมผมสักนิด และกลั้นใจอ่านข้อความอธิบาย (ที่อาจฟังไม่ขึ้น) ต่อไปเสียก่อน

 

แท้จริงแล้ว คำว่าทำใจไม่ได้ ไม่ใช่การที่มีใครนำตัวละครผมไปใช้หรอกครับ...นั่นออกจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่มีคนเขียนถึงครูเคน...แต่ที่ผมทำใจไม่ได้คือ การทิ้งร้างตัวละครตัวนี้ไปด้วยตัวเองต่างหาก...

 

เคนเป็นส่วนหนึ่งของผม...ความทับซ้อนทางอารมณ์บางประการทำให้สร้างออกมาเป็นครูเคนอย่างที่ทุกท่านได้เห็น และการที่ผมยอมปล่อยมือไปจากเขา หันหลังไป ไม่สนใจไยดี นั่นก็เป็นเรื่องทำร้ายจิตใจตัวเองพอสมควร ดังนั้น ผมจึงไม่อยากเห็นตัวละครที่สร้างมากับมือ ต้องมีชีวิตเคว้งคว้างและตายดับไปในเงามืดอย่างเงียบๆแบบนั้น (อีกนัยหนึ่ง...ถ้าจะจบ ผมก็ยังอยากเลือกตอนจบให้เขาเองมากกว่า...)

 

และนั่นคงเป็นเหตุผลที่สองที่ผมเลือกการลาออกให้ครูเคน...

 

ส่วนเหตุผลอื่นๆ...ผมขออนุญาตไม่ชี้แจงบในรายละเอียด เพราะเป็นเรื่องส่วนตัวของผมเสียมากกว่า และมันก็ยิบย่อยเสียจนไม่น่าอ่าน แม้จะพยายามดัดคำให้น่าฟังแล้วก็ตาม...

 

 

2. เรื่องของ 0106...

 

ในช่วงเริ่มต้น ผมไม่เคยคาดคิดเลยว่า คู่นี้จะเกิดเป็นตัวเป็นตนขึ้นมาแบบนี้ได้...

 

อาจฟังดูใจร้ายสักหน่อย แต่ในตอนแรกที่ผมสมัครเข้าโรงเรียนมา ผมไม่เคยแม้แต่จะจิ้นวายกับครูในโรงเรียนด้วยซ้ำ แต่อาจด้วยสายที่ถนัดมันเป็นสายวาย...แนวการเขียนต่างๆเลยออกมาเป็นการหยิกแกมหยอกหัวใจแม่ยกให้เชียร์อัพกันขึ้นมา...

 

จนถือกำเนิดออกมาเป็นคู่นี้ล่ะครับ...

 

และการตัดสินใจให้ 0106 กลายเป็นคู่ official นั้น ก็ได้ผ่านการพิจารณาของผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายอยู่เป็นเดือนๆเลยทีเดียว (แม้จะหลังไมค์ กิ๊วก๊าวกันก่อนหน้านั้นเป็นเดือนๆก็เถอะ)

 

หากตอนจบนี้...

กลับเป็นตัวผมที่เป็นฝ่ายตัดสินใจให้เคนลงเอยกับอินไปเสียแทน

 

อาจเป็นการตัดสินใจที่ขัดใจแม่ยก แต่ผมก็มีเหตุผลในการตัดสินใจแบบนั้น...ซึ่งคงไม่ขออธิบายออกมา เนื่องจากเรื่องนี้ค่อนข้างส่วนตัวในความรู้สึกของผม และผมเชื่อว่าเหตุผลบางส่วนที่ได้สอดแทรกลงไปในเนื้อเรื่องของ บทสุดท้าย น่าจะเป็นการอธิบายได้ดีพออยู่แล้ว...

 

หวังว่าแม่ยกทั้งหลายจะไม่ถอดรองเท้าปาหัวผมกันเสียก่อนนะครับ...

 

 

3. พี่คิโย...

 

หลายท่านคงทราบแล้วว่าพี่คิโยมีตัวตนจริง...

 

แม้ตัวจริงจะไม่ใช่พี่ชายชาวญี่ปุ่นแสนสุภาพขนาดในฟิคก็เถอะ แต่วิธีคิด รสนิยม การตัดสินใจ วิธีการแก้ปัญหา ท่าทางยิบย่อยเล็กน้อยหลายอย่าง ผมก็นำมาจากพี่ชายคนนี้นี่ล่ะ...

 

การตอบรับอย่างดีจากผู้อ่าน ทำให้ผมรู้สึกดีที่ได้นำพี่ชายตัวเองออกมาขาย (me// แอ้ก!!! *ถูกวัตถุลึกลับลอยมาปักกลางหัวพอดี) เอ่อ, หมายถึง...การนำบุคคลที่มีตัวตนจริงมาเป็นต้นแบบนี่ มันทำให้รู้สึกสนุกสนานดีในระดับหนึ่ง แถมมีคนช่วยคิดพล็อต ช่วยดูการดำเนินเรื่อง ช่วยคุมโทนคาแรกเตอร์ไม่ให้หลุดโค้งแหกกรอบไปเยอะ นี่มันก็เป็นอะไรที่ช่วยในการเรียนรู้ในการเขียนฟิคได้ดีอีกต่างหาก ถือว่าเป็นการปรับมุมมองต่อตัวละครให้มีมิติมากยิ่งขึ้น ต่อยอดความคิดได้อย่างดีอีกต่างหาก

 

ส่วนเรื่องที่ได้เกี่ยวข้องกับครูเอมนั้น คงต้องขอขอบคุณผู้ปกครองครูเอมมา ณ ที่นี้ ที่ยอมตามใจ ปล่อยลูกสาวมาเผชิญ เอ๊ย! มาลองคบหากับพี่คิโยจนมีช็อตหวานๆโปรยน้ำตาลท่วมทุ่งขนาดนี้...ถ้าไม่มีการตอบรับ ems ในวันนั้น พี่คิโยคงมีโอกาสปรากฏตัวน้อยกว่านี้ และเรื่องราวหลายจุดคงจืดชืดกว่านี้...

 

อีกเรื่องที่อยากอธิบายไว้สำหรับการตัดสินใจนำพี่คิโยเข้ามาเป็น OC อยู่เหมือนกัน...ว่าผมไม่ได้ตั้งใจนำพี่คิโยเข้ามาเพียงเพื่อเล่นกับครูเอม หากมันมีจุดประสงค์อื่นซึ่งเป็นจุดประสงค์หลักตั้งแต่แรก...

 

นั่นคือการยื่นข้อเสนอเรื่องทุนเรียนต่อให้ครูเคน...

 

อย่างที่ได้บอกไป, ผมไม่ได้ตั้งใจให้ครูเคนออกเร็วขนาดนี้...การนำพี่คิโยเข้ามา คือแผนสำรองที่ผม เผื่อไว้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีโอกาสนำมันออกมาใช้เร็วขนาดนี้...

 

แท้จริงแล้ว ผมมีเหตุการณ์ที่กำหนดให้เข้ามากระแทกชีวิต เรียบง่าย ของครูเคนไว้เป็นช่วงๆอยู่แล้ว เพื่อเป็นการพัฒนาตัวละครนอกเหนือจากการผูกสัมพันธ์กับตัวละครอื่นในโรงเรียน หากการตัดสินใจที่มีต่อเหตุการณ์นั้น ผมได้ปล่อยให้ครูเคน...หรืออีกนัยหนึ่ง คือตัวผม ในส่วนทับซ้อนอารมณ์นั้นเป้นฝ่ายตัดสินใจ...

 

ดังนั้น, พี่คิโยจึงเสมือนตัวเร่งปฏิกิริยาเคมีให้เกิดปรากฏการณ์ก็เท่านั้นเอง

 

เพราะฉะนั้น ถ้าอยากหาที่ลงของอารมณ์ว่าใครคือตัวการให้ครูเคนลาออกไป (ซึ่งคงไม่มีใครใส่ใจขนาดนั้น?) ก็อย่าโทษพี่ชายผมเลยนะครับ...

 

 

4. เรื่องราวต่อจากนี้...

 

จากเรื่องราวทั้งหมดที่ได้กล่าวไปในเบื้องต้น...

ผมขออนุญาตจัดการตัวละครในมือตัวละครของผมต่อไปนี้...

 

-          ถ้าผมมีโอกาสเขียนถึงครูเคนในช่วงหลังจากออกจากโรงเรียนลูกบาศก์...ผมจะใส่หัวข้อนำหน้าชื่อเอนทรีว่า [Ken] และไม่ใส่แท็กโรงเรียนลูกบาศก์

-          การเขียนถึงในที่นี้ ไม่ใช่การเขียนเพื่อหวังเชิงกำไร...แต่ผมเขียนเพราะอยากเขียน เขียนเพราะเรื่องราวของครูเคนนอกโรงเรียนยังไม่จบ เพราะฉะนั้น มันจะยาว จะสั้น หรืออาจจะทิ้งช่วงเนิ่นนาน ก็คงแล้วแต่ความเอาแต่ใจของผมล่ะครับ

-          ส่วนเรื่องของพี่คิโย...ก็จะไปปรากฏในบล็อกของพี่คิโย(ตัวจริง)ซึ่งผมเคยใบ้ทางเข้าไว้แล้ว ลองกลับไปหาในเอนทรีก่อนๆดูนะครับ

-          นอกจากเอนทรีของพี่คิโย...เอนทรีของ เจ ฮารุ และบางที...น้องฟ้า ก็อาจไปปรากฏในบล็อกของพี่คิโย(ตัวจริง)ด้วยเช่นกัน

-          สำหรับพี่คิโยแล้ว จะกลับมาเมืองไทยอีกทีก็ช่วงเมษาปีนี้ และมาอยู่ได้ถาวรในปีหน้าประมาณหนึ่งหรือสองปี แล้วคงไม่มีบทบาทปรากฏในโรงเรียนอีก ยกเว้นอาจไปโผล่ในฐานะ สามี ของครูเอมบ้าง (ตามแต่ผู้ปกครองครูเอมจะเอ่ยถึงหรือไม่น่ะครับ)

-          เกือบลืมสรุปชีวิตคร่าวๆของครูเคน...

-          ครูเคนบอกเลิกอินที่สนามบิน แต่อินขอโอกาสในการกลับมาคบกัน ครูเคนตอบตกลง และอินก็ได้โอกาสนั้น เมื่อตอนที่เคนกลับมาจากเรียนโท...ทั้งคู่แต่งงานกันหลังจากนั้น และมีลูกชายหนึ่งคน คือ อิงควัต วสุธาธาร (น้องอิงค์)

-          ส่วนของพี่คิโยคงไม่ต้องบอกล่ะมั้งว่าได้ลูกแฝด...

-          อาเมะมิยะ ฮิโรคาเสะ (น้องสายลม) และ อาเมะมิยะ มิสึเนะ (น้องสายน้ำ)

-          และถึงจะมารุ่นลูกแล้ว...จุนจัง เอ๊ย! เจก็ยังเอาชนะไม่ได้ซะที (หัวเราะ)

-          ส่วนเจ...กับเจ้าของรอยยิ้มนั้น...ก็มีลูกสาวหนึ่งคนครับ

-          ศัลยา จักราธร (น้องลูกศร) ที่คงโตมาเป็นสาวห้าวเหมือนแม่ และไม่ยอมใครเหมือนพ่อ...

-          เอ๊ะ? เหมือนมีคนถามถึงน้องฟ้า...?

-          อุตสาหกรรมในครัวเรือนครับ...ไม่หนีไปไหนไกลหรอก (หึ หึ)

-          รอติดตามได้...เมื่อผม (และพี่คิโย) ว่างครับ...

 

 

นั่นคือเรื่องราวที่ผมอยากจะชี้แจงเกี่ยวกับครูเคน...มันอาจไม่ครอบคลุมทุกเรื่องที่ทุกท่านอยากรู้ แต่มันก็เป็นส่วนใหญ่เท่าที่ผมเรียบเรียงออกมาเป็นคำพูดได้...

 

และถึงจะฟังกันจนเบื่อแล้ว แต่ผมก็ยังอยากขอบคุณทุกคนสำหรับการให้โอกาสแก่ครูเคนในการใช้ชีวิตในโรงเรียนลูกบาศก์มาตลอดช่วงสองปี...

 

ถ้าไม่รังเกียจ...ก็ยังอยากจะเป็นเพื่อนกันต่อไปครับ

 

ขอบคุณครับ,

-aki-

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

แล้วเจอกันฮะ^^

#7 By Ruii on 2010-03-19 02:16

เป็นเพื่อนกันต่อไปสิครับ

แล้วไว้เจอกันใหม่ยามที่คุณพร้อมครับbig smile

#6 By โคค่อน on 2010-01-21 17:07

รังเกียจ

.

.

.

.
บ้าน่า !!!

เอนทรี่นี้เขียนตลกดี ยังไงไม่รู้สิอ่านไปก็ขำไปในบางช่วง

...
โอะ หัวเราะแรงไม่ไหวเหนื่อย

#5 By mutsuki on 2010-01-20 21:14

ค่ะ

#4 By เกี่ยว on 2010-01-18 15:22

คิดเหมือนพี่้ต้น

คิดถึงแย่เลย
รออ่านเรื่องของครูเคนอยู่เสมอนะคะbig smile

#3 By ป.ปุ้น,,, on 2010-01-18 14:08

คงคิดถึงแย่เลย ไปทั้งครูเคน ทั้งครูปราบเลย

ไว้ไปมีตกันนะ จะรอconfused smile

#2 By แมวหน้าแว่น on 2010-01-18 01:07

confused smile รับทราบค่ะ

#1 By Airin on 2010-01-17 22:57