That's all FAKE?

สืบเนื่องจากเอนทรี [CS] MS - Before the world ends... 

[CS] MS: At the world’s end…

Main Characters: ครูเคน ครูปราบ เจ

*************************************

[1.]

จุลจักร จักราธร กำลังสูบบุหรี่...

ควันสีเทาหม่นลอยสูงก่อนจะขยับปลิวหายลับไปในท้องฟ้ายามค่ำ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองผืนฟ้าสีดำมืดและไร้ซึ่งดวงดาวของเมืองหลวงก่อนจะดึงมวนบุหรี่ออกจากริมฝีปากและลดสายตาลงจับจ้องที่ประกายสีแดงวาบของมัน

ตอนนี้เขากำลังปล่อยสมองให้โล่ง...

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นเมื่อช่วงกลางวันทำให้เขาตัดสินใจไม่กลับห้องพักในช่วงเย็นดังเช่นปกติ แต่เลือกที่จะจอดรถไว้ติดริมน้ำเจ้าพระยา เฝ้ามองดวงไฟหลากสีที่เคลื่อนผ่านบนผิวน้ำรวมถึงผู้คนมากมายที่ขึ้นจากท่าเรือเพื่อกลับสู่การพักผ่อนแสนสงบยามค่ำคืนในแหล่งพักพิงของตนเองแทน

เสียงโทรศัพท์เคลื่อนที่ในกระเป๋าดังขึ้นหลังจากเข็มสั้นของนาฬิกาเคลื่อนผ่านเลขเก้ามาได้เล็กน้อย ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาเพ่งมองหน้าจอที่กระพริบวูบวาบตามจังหวะเพลงก่อนจะกดรับสายโดยไม่ได้พูดอะไรออกไปแม้คำ...

“เจ...”

คลื่นสัญญาณถูกส่งมาเพียงเท่านั้น...คำสั้นๆ หากคนฟังกลับรู้สึกได้ถึงความอ่อนแรงในน้ำเสียง...มือแกร่งทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นก่อนจะกดดับมันด้วยพื้นรองเท้าหนาหนักของตนพลางกรอกเสียงตอบรับห้วนสั้นลงไปอย่างรวดเร็ว

“รอฉัน! เคน!”

.

.

.

[2.]

จุลจักร จักราธร วางกระป๋องน้ำผลไม้ลงตรงหน้าอีกฝ่าย...

เขาทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามเพื่อนสนิทพลางยกกระป๋องของตนขึ้นดื่ม ไร้คำพูด ไร้การซักถาม มีเพียงความเงียบงันที่ลอยตัวกลมกลืนไปกับอากาศภายในห้อง...จุลจักรวางกระป๋องน้ำของตนลงบนโต๊ะก่อนจะลากปลายนิ้วไปบนโลหะเย็นเฉียบนั้นเป็นเส้นตรงแล้วจึงดึงมือกลับมาพาดไว้บนตักของตน

“จบแล้วล่ะ...”

คำพูดเรียบๆดังมาจากฝั่งตรงข้ามทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาสีนิลของอีกฝ่ายกำลังจับจ้องที่กระป๋องน้ำผลไม้บนโต๊ะโดยไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นแตะต้องมันทำให้เขาถอนหายใจเบาๆก่อนจะหยิบกระป๋องของตัวเองขึ้นดื่มและเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“อยากเล่ามั้ย?”

อนิวรรตส่ายศีรษะน้อยๆกลับมาแทนคำตอบ ท่ามกลางความเงียบที่ล่องลอย เขามองเห็นดวงตาที่เหม่อจ้องเลยไปไกลกว่ากระป๋องน้ำผลไม้ที่ตั้งตรงหน้า...เลยไปไกลกว่านั้นมาก หากเขาเองก็ไม่อาจทราบว่ามันไปสิ้นสุดลงตรงไหน อาจเป็นแค่พื้นโต๊ะ หรือาจย้อนเลยไปถึงเหตุการณ์เมื่อตอนหัวค่ำนั่นก็ได้...จุลจักรเอียงกระป๋องน้ำผลไม้ไปมาจนได้ยินเสียงคลื่นแผ่วเบาก่อนจะเอ่ยต่อ

“ถ้าอยากพูดเมื่อไหร่ก็บอก ฉันรออยู่ตรงนี้”

“...ขอบใจ เจ”

“ไม่เป็นไร”

เขาลุกขึ้น วางมือบนไหล่ของเพื่อนสนิทตนก่อนจะตบลงไปเบาๆอยู่สองสามครั้งแล้วจึงเดินผ่านออกมาที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ชายหนุ่มก้มหยิบรีโมทเครื่องเสียงบนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟาก่อนจะกดเปิดมัน...เสียงเพลง November rain ของ Guns ‘N’ Roses ดังขึ้นจากแผ่นซีดีที่เขาใส่ค้างไว้ในเครื่อง จุลจักรเหยียดยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะทรุดกายลงบนโซฟาตัวนุ่มตามลำพัง

“มีอะไรให้ช่วยก็บอก!”

เขาตะโกนฝ่าเสียงเพลงกลับไป และได้ยินเสียงขอบคุณเป็นการตอบรับดังกลับมา นั่นทำให้เขาเอนหลังลงพิงพนักโซฟาพลางหลับตาลงเชื่องช้า ปล่อยให้อนิวรรตได้ใช้เวลากับตนเองตามแต่จะพอใจ

แล้วเวลาก็เคลื่อนผ่านไป...

.

.

.

[3.]

นาฬิกาชี้บอกเวลาเกือบห้าทุ่ม...

เสียงเพลงเปลี่ยนไปบทแล้วบทเล่า หากกลับไม่มีเสียงอื่นใดหรือความเคลื่อนไหวจากคนในห้อง...แต่แล้วจุลจักรก็ขยับกายเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ที่ตั้งไว้ข้างโซฟาขึ้นมากดหมายเลขปลายทางอย่างคุ้นเคย

“เจ้าหญิง...”

เขากรอกเสียงลงไปพลางเหลือบมองกลับเข้าไปในห้องครัว...

“เคนอยู่กับพี่ ไม่ต้องห่วง...”

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนก่อนจะก้าวตรงไปหาเพื่อนสนิทที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม...

“ดึกแล้ว คงค้างที่นี่ล่ะ...ฝากบอกคุณแม่ด้วยนะ...ล็อกบ้านดีๆ แล้วมีอะไรก็โทรมาบัญชาได้นะขอรับ เจ้าหญิง”

ดวงตาสีนิลของเพื่อนสนิทเหลือบมองมาทางเขาเล็กน้อยก่อนจะยิ้มอ่อนๆออกมา เขาพูดกรอกเสียงลงตามสายอีกสองสามประโยคก่อนจะเอ่ยลาฟากสายปลายทางและยกมือขึ้นกอดอกพลางเอนกายพิงผนังห้องครัวเย็นเฉียบจากอุณหภูมิห้องที่ลดต่ำลงจากเมื่อตอนกลางวัน

“ขอบใจ...”

“ไม่เป็นไร...”

“ไม่ไหวเลย...ทำให้นายลำบากไปด้วย”

“ถ้านายพูดอย่างนั้น ฉันจะโกรธนาย เคน”

“...อืม”

อีกฝ่ายครางรับในลำคอก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาจับจ้องที่กระป๋องน้ำผลไม้ตามเดิม จุลจักรมองตามสายตานั้นก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วค่อยก้าวเข้ามาดึงกระป๋องน้ำนั้นไปไว้ในมือตน

“ถ้าไม่กินก็ไปนอนได้แล้ว...”

“แล้วนาย?”

“ทำงาน...”

“ดึกแล้ว ยังจะทำอีกเหรอวะ?”

“เรื่องปกติ...ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล...”

“ฮ่ะ ฮ่ะ...”

“ห้องติดกัน...มีอะไรเรียกได้...”

“ขอบใจ...”

“บ่อยแล้ว เปลี่ยนคำมั่งดิวะ”

“อือ, โทษที...ไว้จะหาคำอื่นมาบอก”

“เออ”

จุลจักรหยิบกระป๋องน้ำผลไม้กลับเข้าตู้เย็นก่อนจะดันร่างเพื่อนสนิทตนส่งเข้าห้องนอนให้เรียบร้อยพลางกำชับอีกครั้งว่าสามารถเคาะประตูห้องมืดสำหรับทำงานของเขาได้ทุกเวลาที่ต้องการ เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากอนิวรรตได้เป็นอย่างดี...

“เจ...”

เสียงเรียกชื่อดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่ประตูห้องนอนจะปิดลง ชายหนุ่มมองเห็นว่าเพื่อนสนิทตนก้มหน้าลงเล็กน้อยคล้ายใคร่ครวญบางอย่าง ทำให้เขาหยุดฟังเงียบๆมากกว่าจะเอ่ยอะไรออกไปในตอนนี้

“นายว่า...ถ้าฉันหรือครูปราบเอ่ยคำว่ารักกันเร็วกว่านี้...พวกเรา...”

คำพูดขาดค้างก่อนจะลอยหายไปกับอากาศรอบกาย...หายวับขาดช่วงคล้ายโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่เกิดปัญหากะทันหัน...จุลจักรวางมือบนไหล่เพื่อนสนิทตนก่อนจะเริ่มเอ่ยขึ้นช้าๆ

“เคน, ฟังนะ...” เขาเริ่มต้น “ภาพถ่ายที่สมบูรณ์...มันต้องมีองค์ประกอบภาพที่สมบูรณ์ แต่ก็ไม่ใช่แค่ความสมบูรณ์ ถ้านายกะเวลากดชัตเตอร์พลาด แม้จะแค่นิดเดียว...ภาพนั่นก็อาจจะไม่ได้อย่างที่นายต้องการ”

ถ้าเร็วกว่านี้...ก็อาจสูญเสีย

ถ้าช้ากว่านี้...ก็อาจเจ็บปวด

แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลย...

...เฟรมนั้นก็จะว่างเปล่า

“มันก็แค่จังหวะเวลา...”

เขาย้ำก่อนจะปล่อยมือ และต้องรออีกชั่วครูกว่าที่อนิวรรตจะพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มจางอย่างที่เคยเห็นจนเจนตา

...แล้วประตูห้องนอนก็ปิดลง...

.

.

.

[4.]

อนิวรรต วสุธาธาร ยอมรับว่ารู้สึกอุ่นวาบในหัวใจยามได้ยินคำบอกรักจากอีกฝ่าย...

เขาเคยรู้สึกเศร้าและเจ็บปวดในยามที่ได้ยินคำยอกย้อนของปุณยนันท์ถึงอินทิรา...ผู้ได้ชื่อว่าเป็นคนรักและเป็นผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างเขามาตลอด แต่ความเจ็บปวดนั้นเทียบไม่ได้กับลมหายใจที่สะดุดขาดห้วงจนแทบขาดใจในยามที่มองเห็นอีกฝ่ายก้าวเข้าไปใกล้กรอบหน้าต่างและปลดเทรุจังลงมาโดยไร้สุ้มเสียง...เขารู้สึกราวกับได้ยินเสียงร่ำร้องของเทรุคุง ที่พยายามจะเอ่ยบอกอีกฝ่ายว่า อย่าไป อย่าไป...แต่สิ่งที่ทุกคนในห้องพักครูมองเห็น ก็เป็นแค่เพียงการขยับไหวของตุ๊กตาไล่ฝนตัวน้อยที่ต้องแกว่งไกวใต้สายลมแผ่วอย่างเดียวดาย

เพราะฉะนั้นเขาจึงปลดเทรุคุงลงมาในเย็นวันนั้น...

กรอบหน้าต่างที่ว่างเปล่า เฉกเช่นเดียวกันกับความสัมพันธ์ที่ค่อยเคลื่อนห่างกันทีละน้อย...เขาไม่รู้ว่าเรื่องราวทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร แต่เมื่อรู้ตัวอีกทีรอยยิ้มที่ถูกส่งให้กันก็ช่างดูฝืดฝืนจนเกินทน

เขารู้สึกเกลียดตัวเอง...

หากยิ่งลบเลือน เรื่องราวของอีกฝ่ายยิ่งแจ่มชัด และหากยิ่งพยายามจดจำ เรื่องราวนั้นกลับมืดหม่นเกินกว่าจะเพ่งมองลงไป...และเจ็บปวดเกินกว่าจะเปิดใจมองให้เต็มตา

เรื่องราวทั้งหมด เริ่มต้นจากคำว่า [[รัก]]...

และจบลงด้วยคำว่า [[รัก]] เช่นเดียวกัน...

เขาเคยคิดเช่นนั้น...

จนกระทั่งเมื่อเที่ยงวันนี้...

“ผมรักคุณครับ”

คำเอ่ยแสนสั้นแต่ส่งความรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจ...เขาขยับตัวหมายจะพูดอะไรสักอย่างตอบกลับไป หากมันกลับเป็นเพียงแค่ลมหายใจเป่าผ่านหายไปในอากาศ...สายตาสองคู่แลสบกันท่ามกลางความเงียบอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งใครบางคนก้าวผ่านเข้ามาในห้องและส่งเสียงทักทายอย่างร่าเริง

“อ้าว, ครูปราบก็อยู่ด้วยเหรอครับ?”

ตอนนั้นเองที่คนทั้งสองเพิ่งจะได้สติกระวีกระวาดเข้าช่วยไปรับกองแฟ้มเอกสารที่ภาณุรัตน์ถือเข้ามาเต็มสองมือมาไว้บนโต๊ะทำงาน และในตอนนั้นเองที่อนิวรรตได้หันไปเอ่ยพอให้อีกฝ่ายได้ยินเพียงแค่สองคนเท่านั้น

“ครูปราบ, เย็นนี้รอผมด้วยนะครับ”

ดวงตากลมคู่นั้นหันกลับมามองอนิวรรตอย่างตื่นๆก่อนจะพยักหน้ารับเงียบๆและเอ่ยขอตัวออกจากห้องแนะแนวอย่างรวดเร็ว...ภาพที่เห็นนั้นทำให้ชายหนุ่มหันกลับไปมองพร้อมรอยยิ้มที่ถูกจุดติดขึ้นที่มุมปากอย่างเบาบาง หากนั่นก็ถือได้ว่าเป็นรอยยิ้มที่ฝืดฝืนน้อยที่สุดในช่วงเวลาหลายเดือนมานี้เลยทีเดียว

เพราะอย่างน้อย...เขาก็อยากใช้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่นี้...

เพื่อลดช่องว่างระหว่างกันลง...

จนกลับมาเดินด้วยกันได้...

...เช่นดังเดิม

.

.

.

TBC.

สรุป+TALK:

1. เคนขอใช้ห้องเจเป็นที่เคลียร์เรื่องของ 0106 เจเลยระเห็จ(?)ออกมาริมแม่น้ำเจ้าพระยาและรอจนกว่าเคนโทรกลับมาเรียก
2. ปรากฏว่าเสียงเคนดูแปลกๆไป...?
3. นั่นก็เพราะ...เรื่องนี้ไม่ได้ตามใจแม่ยก 0106 น่ะครับ
4. ต้องขอภัยจริงๆ
5. บทสรุปของ 0106 จะไปปรากฏในเอนทรีสุดท้ายของเคนในโรงเรียนลูกบาศก์ครับ
6. อนึ่ง, เรื่องราวในตอนนี้เกิดขึ้นราวต้นเดือนพฤศจิกายนนะครับ
7. อสุดท้าย, (<<เล่นมุกอะไรเนี่ย?) ทำงานมาสองปี พี่เจเพิ่งได้บทพระเอกกับเขาก็ตอนนี้นี่แหละ (ฮา)