[CS-M.4/1] MS : ถุงวิเศษ...
posted on 24 Jan 2009 22:04 by aki657 in CubicSchool
This entry is a part of ‘Cubic School’
.
.
.
Class M. 4/1 – MS : ถุงวิเศษ...
*********************************
.
.
.
สายหมอกยามเช้าแผ่วจางลงเมื่อยามสาย...
อากาศค่อยๆอุ่นขึ้นจนเรียกได้ว่าอ้าวเมื่อเลยยามเที่ยงวัน...และเมื่อถึงคาบแนะแนว นักเรียนส่วนใหญ่ของห้องก็ถอดเสื้อหนาวกันเกือบหมดทุกคนเสียแล้ว...ผมกวาดสายตาไปรอบห้อง พบว่าส่วนใหญ่กำลังทำสายตาที่สื่อความหมายถึงความประหลาดใจชัด เมื่อเห็นผมกำลังทำท่าถืออะไรสักอย่างอยู่ในมือ...
ทั้งที่มันเป็นเพียงความว่างเปล่า...
ผมยิ้ม...ก่อนจะทำท่ายกมันขึ้นและวางลงบนโต๊ะหน้าห้องคล้ายกับว่ามันมีน้ำหนักมากเสียเต็มประดา แล้วค่อยผ่อนลมหายใจออกเชื่องช้าราวกับโล่งอกที่ได้วางมันลงเสียที...ทุกอาการลื่นไหลไปอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งนี้ทั้งนั้น ต้องขอบคุณกลุ่มละครจิตบำบัด ที่ผมได้เป็นผู้นำกลุ่มอยู่หลายครั้งเมื่อตอนที่ยังฝึกงานอยู่...
“เอาล่ะ...”
ในที่สุดผมก็เปิดปากพูด ส่งผลให้นักเรียนบางคนหันกลับมานั่งตัวตรงแน่ว แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่ยังคงหันหน้ามองออกนอกหน้าต่าง หรือก้มทำอะไรยุกยิกอยู่ใต้โต๊ะ...ผมกวาดสายตาก่อนจะหยุดลงตรงหน้าเด็กชายคนหนึ่งแล้วจึงระบายยิ้มขึ้นบนใบหน้าตามนิสัย...
“สานครับ...”
“เอ่อ...ครับ?”
“ออกมาหน้าชั้นหน่อยสิครับ”
ผมเชื้อเชิญ เรียกร่องรอยของความประหลาดใจขึ้นบนใบหน้าของอีกฝ่าย...เด็กชายรีบร้อนลุกขึ้นจนเกือบสะดุดขาเก้าอี้ของไทย หากก็คว้าขอบพนักไว้ได้ทันจนไม่ทำให้ล้มไปเสียก่อน เรียกเสียงหัวเราะเฮฮาจากเพื่อนๆได้เล็กน้อย พร้อมๆกับใบหน้าขาวที่ขึ้นสีเรื่อๆ
“ไม่เป็นไรนะครับ?”
ผมเอ่ยถามเมื่อเขาเดินออกมา ซึ่งเด็กชายก็พยักหน้าหงึกหงักพร้อมกับพึมพำเป็นเชิงรับ
“เอาล่ะ, ถ้าอย่างนั้น...” ผมทำท่าหยิบของสิ่งนั้นขึ้นจากโต๊ะด้วยสองมือยื่นส่งให้เด็กชาย “สานช่วยครูถือถุงนี่หน่อยได้ไหมครับ?”
“ครับ...?”
“ระวังหน่อยนะครับ...” ผมขยับข้อมือเล็กน้อยพลางยิ้ม “มันค่อนข้างจะหนักอยู่พอควร...”
“แต่ทีชเชอร์ขา~~”
“ครับ?”
ผมหันกลับไปหาเจ้าของเสียงที่โบกไม้โบกมืออยู่ที่นั่งฝั่งริมหน้าต่างตรงกลางห้อง
“เดี๊ยนยังมิเห็นอะไรในมือทีชเชอร์เลยนี่เคอะ~~”
“อย่างนั้นเหรอครับ?” ผมเลิกคิ้วน้อยๆทั้งที่ยังไม่ดึงรอยยิ้มออกจากใบหน้า “ภูล่ะ มองเห็นไหม?”
เด็กชายที่กำลังนั่งเท้าคางมองอยู่สะดุ้งเล็กน้อย คล้ายไม่ทันคิดว่าผมจะเรียก ก่อนจะเพ่งมองอากาศระหว่างมือทั้งสองข้างของผมแล้วจึงเลื่อนสายตากลับขึ้นมาสบตากับผมพลางระบายยิ้มกว้าง
“เห็นครับ...” ภูว่าก่อนจะชี้ตรงมา “ครูเคนระวังของหล่นออกมาด้วยนะครับ...ข้างๆเหมือนมีรอยขาดอยู่น่ะ”
“อ๊ะ, งั้นเหรอครับ...” ผมแกล้งยกมือขึ้นพลางเพ่งสายตาราวกับสำรวจมันอย่างตั้งใจ “ขอบคุณภูมากครับ...เกือบไปแล้วไหมล่ะ”
ผมเงยหน้าขึ้นก่อนจะหันกลับไปหาอีกด้านของห้องบ้าง
“ฟองคลื่นล่ะครับ...มองเห็นถุงในมือครูไหม?”
“ค...ค่ะ...” เธอเอ่ยหลังจากสะดุ้งน้อยๆ “ถ...ถุงผ้าสีน้ำตาลใช่ไหมคะ?”
“ครับ...” ผมตอบรับพร้อมรอยยิ้ม “ธีล่ะ?”
“ครับ” อีกฝ่ายตอบอย่างมั่นใจพร้อมกับเสริมสั้นๆ “ถุงใหญ่ซะด้วยนะครับ”
“หนักอีกต่างหากด้วยครับ...” ผมว่าเรียกเสียงหัวเราะขึ้นจากหลายมุมของห้อง ก่อนจะหันกลับมาหาแพทอีกครั้ง “ตอนนี้ แพทมองเห็นถุงในมือครูรึยังครับ?”
“มิค่อยเก็ทเท่าไหร่ แต่เดี๊ยนเล่นด้วยก็ได้นะเคอะ ทีชเชอร์~” เด็กสาวตอบ
“ขอบคุณครับ แพทตี้...”
ผมยิ้มก่อนจะหันกลับมาหาสานอีกรอบ
“ทีนี้ สานช่วยถือถุงใบนี้ให้ครูหน่อยได้ไหมครับ?”
“ครับ”
ผมส่งถุงให้อีกฝ่ายที่ตั้งอกตั้งใจรับถุงนั่นไปอย่างดี ก่อนจะปล่อยมือออกแล้วหันกลับมาหานักเรียนในห้อง...
“ถุงใบนี้เป็นถุงวิเศษครับ...” ผมประกาศออกมาในที่สุด “มันบรรจุสิ่งของมากมายเอาไว้ ทั้งสิ่งที่จับต้องได้แล้วก็สิ่งที่จับต้องไม่ได้ ขนาดเล็กไปจนถึงขนาดใหญ่ และทั้งที่ปรารถนาและทั้งอยากโยนทิ้ง...”
ผมเว้นระยะ ดึงความสนใจทุกคนให้พุ่งมาที่ความว่างเปล่าในมือของสานก่อนจะยิ้มจางๆ...
“สิ่งที่ครูอยากให้นักเรียนทำในคาบนี้ คือ การหยิบเอาสิ่งที่นักเรียนปรารถนาที่สุดขึ้นมาครับ...ไม่ต้องบอกครูทุกคนก็ได้ว่าหยิบอะไรขึ้นมา แต่ท้ายคาบ ครูอาจขออาสาสมัครขึ้นมาตอบสักสามสี่คนนะครับ...”
“ครับ/ค่า~”
“ถ้าอย่างนั้น รบกวนสานเดินไปตามโต๊ะเพื่อนทีละคนด้วยครับ...”
สานพยักหน้ารับก่อนจะเริ่มเดินจากโต๊ะของไอรินก่อนแล้วค่อยเคลื่อนกายไปยังโต๊ะทีละตัว...บางคนทำท่าสนอกสนใจพลางหัวเราะคิกคักขณะทำท่าล้วงหยิบบางสิ่งออกมา ขณะที่ยังมีบางคนอย่างพราวที่พึมพำอะไรออกมาสั้นๆก่อนจะทำท่าล้วงหยิบมันให้เสร็จๆไป...
“ครบกันทุกคนแล้วใช่ไหมครับ?” ผมเอ่ยขึ้นเมื่อสานกลับมายืนข้างๆผม
“ครับ...”
“ทีนี้ตาสานบ้างล่ะ...” ผมทำท่าฉวยถุงในมืออีกฝ่ายมาถือเสียเอง “เชิญครับ...”
เด็กหนุ่มยิ้มน้อยๆก่อนจะล้วงมือลงไป ทำท่าควานหาอะไรสักเล็กน้อยก่อนจะดึงมือออก...เมื่อเห็นดังนั้น ผมจึงเอ่ยขอบคุณก่อนจะให้เขากลับไปนั่งที่ตามเดิม
“เอาล่ะ, ทีนี้ใครจะมาเป็นอาสาสมัครบอกครูบ้างครับ ว่าหยิบอะไรขึ้นมากัน?...ฟ้าเทียน เชิญครับ”
เด็กสาวลุกขึ้นยืนก่อนจะทำท่าชูอะไรบางอย่างขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว พร้อมกับรอยยิ้มประหลาดบนใบหน้า
“6927 ค่ะ...”
“ครับ?”
“โดจินฯเล่มล่าสุดที่กำลังอยากได้น่ะค่ะ...”
“...ขอบคุณครับ” ผมตัดบทสั้นๆ โดยพยายามไม่นึกภาพน้องสาวตัวเองขึ้นมาซ้อนอีกคนก่อนจะผายมือไปที่เด็กหนุ่มซึ่งกำลังยกมือ “ต้นน้ำครับ...”
“ข้อสอบปลายภาคคราวนี้ครับ...”
เสียงโห่ฮาดังขึ้นรอบห้อง ส่งให้ผมยิ้มน้อยๆก่อนจะผายมือไปยังอีกหนึ่งหนุ่ม
“ไทยครับ...”
“มิตรภาพครับ...”
“ขอบคุณครับ...” ผมยิ้ม “แพทครับ...”
“หนุ่มเซิฟหล่อล่ำคล้ำเท่ว์เค่อะ!”
“ขอบคุณครับ...ลีลี่ครับ”
“ความรักค่ะ...”
“ขอบคุณครับ...” ผมตอบรับก่อนจะเท้าแขนกับโต๊ะกลางห้องพลางโน้มตัวมาด้านหน้าเล็กน้อย “ครูจะไม่ถามหรอกนะครับ ว่าเพราะอะไรนักเรียนถึงเลือกที่จะหยิบสิ่งเหล่านี้ขึ้นมา...แต่ครูอยากถามความเห็นของนักเรียนมากกว่าว่าการที่จะได้สิ่งที่หยิบขึ้นมาให้ได้นั้น ต้องทำอย่างไรบ้าง?”
ผมขยับตัวผ่านความเงียบที่นักเรียนส่งกลับมาให้ก่อนจะหันไปหาไทย
“อย่างเมื่อครู่ไทยบอกว่าสิ่งที่หยิบขึ้นมาคือ มิตรภาพ ใช่ไหมครับ? นักเรียนคิดว่าเราต้องทำอย่างไรจึงจะได้มันมาครับ?”
“ต้องทำดีกับคนอื่นมังคะ?” พู่ยกมือขึ้นก่อนจะเอ่ยตอบ
“ครับ แล้วยังมีอะไรอีกบ้างครับ?”
“จริงใจกับคนๆนั้นใช่ไหมคะ?” มินท์ยกมือบ้าง
“ครับ...แล้วคิดว่ามีอะไรอีก?”
“มีอะไรก็พูดกันตรงๆฮะ” อินทรีว่า
“ครับ...แล้ว?”
“เราต้องรู้จักเข้าหาเขาค่ะ” ขนุนตอบ
“แล้วก็ต้องเอาใจใส่เขาด้วยครับ” ไทยเสริม
“เชื่อใจกันครับครู” ต้นน้ำเอ่ย
“ครับ...” ผมตอบรับ “นักเรียนเห็นอะไรบ้างจากสิ่งที่ตอบมา...”
ความเงียบคือคำตอบที่ผมได้รับ...ผมลอบมองเข็มนาฬิกาที่เคลื่อนเข้าใกล้เวลาเลิกคาบเข้าไปทุกทีก่อนจะขยับยิ้มพลางกวาดสายตาไปทั่วห้องเช่นเคย
“ถ้าครูจะเรียกว่า...การอยากได้รับมิตรภาพก็คือการยื่นมิตรภาพไปให้ก่อนจะได้ไหมครับ?”
เสียงพึมพำตอบรับดังขึ้นพอให้ชื่นใจทำให้ผมเอ่ยต่อ
“เช่นกัน...ทุกอย่างที่เลือกหยิบขึ้นมาจากถุงใบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ได้มาง่ายๆ แต่เราต้องเป็นฝ่ายทำหรือเข้าหาก่อน...ถึงจะได้มันมาไว้ในมือ...” ผมว่าก่อนจะหันไปทางแพท “แต่หนุ่มหล่อล่ำนั่น ครูว่าแพทน่าจะศึกษานิสัยเขาไว้ด้วยก่อนตัดสินใจหยิบขึ้นมาคราวหน้าก็ดีนะครับ...เผื่อจะเปลี่ยนใจหยิบเป็นหนุ่มอื่นขึ้นมาแทน”
“ค่า~~”
เด็กสาวส่งเสียงตอบรับพลางหัวเราะคิกคักเหมือนกับที่เพื่อนๆในห้องส่งเสียงหัวเราะกันครืน
“ไม่ว่าสิ่งที่จะหยิบขึ้นมามันจะยากแค่ไหน...ถ้าเราตั้งใจ มันก็จะได้มาอยู่ในมือได้ครับ...” ผมหันกลับมาเอ่ยต่อ “ขอเพียงแค่นักเรียนลงมือทำเท่านั้น...”
เสียงกริ่งบอกเวลาเลิกคาบดังให้ได้ยินทำให้ผมยืดตัวกลับเต็มความสูงอีกครั้ง
“เอาล่ะ, สำหรับคาบนี้คงพอแค่นี้...แต่ครูขอสั่งการบ้านสักหัวข้อนะครับ...”
เช่นทุกครั้งที่เสียงโอดครวญจะดังให้ได้ยิน แต่ผมกลับแสร้งทำเป็นไม่สนใจเสีย
“ง่ายๆครับ เพื่อต้อนรับวาเลนไทน์...หาคำตอบมาให้ครูว่า ‘ความรักคืออะไร’ ก็พอครับ...ให้เขียนลงกระดาษรายงานแล้วไปส่งในกล่องที่ห้องแนะแนวเหมือนเดิม อ้อ, ต่างคนต่างไปส่งนะครับ ก่อนจันทร์ที่ 10 กุมภานี้...แล้วอย่างเคย ความหมายในที่นี้ ไม่ใช่ความหมายตามทฤษฏี แต่เป็นความหมายจากตัวนักเรียนเอง...”
ผมยิ้มเมื่อหลายคนเริ่มหันไปซุบซิบกับเพื่อนข้างกายเกี่ยวกับหัวข้อการบ้านครั้งนี้
“แล้วครูจะรอคำตอบนะครับ...”
.
.
.
Fin.
สรุป
- เหตุการณ์คราวนี้ เกิดขึ้นในวันจันทร์ที่ 26 มกราคม 2552
- เป็นคาบแนะแนว ครูเคนเล่นมุก “ถุงวิเศษ” ซึ่งประยุกต์มาจากการทำ กลุ่มละครจิตบำบัด ที่ตัวเองเคยเป็นผู้นำกลุ่มอยู่
- สรุปง่ายๆ... “ถ้าอยากได้อะไร ก็ต้องเริ่มที่ตัวเองก่อน ถึงจะได้สิ่งนั้นมา...”
- คาบแนะแนวของครูเคนเน้นการมีปฏิสัมพันธ์ร่วมกันระหว่างครูและนักเรียน และพยายามให้ทุกคนมีโอกาสได้แสดงความเห็น สั้นบ้างยาวบ้าง แต่ขอให้ตอบ...ไม่มีใครถูกหรือผิดทั้งนั้น
- เขียนถึงนักเรียน 48 คน...
- ยากจริงๆครับ...
- เรื่องการบ้าน “ความรักคืออะไร” ครูเคนสั่งจริงจังนะครับ ไว้จะแยกอีกเอนทรีในวันสองวันนี้เพื่อแสดงให้ทุกคนรับทราบร่วมกัน และทำเป็น HW ด้วยครับ
- คาแรกเตอร์บุตรหลานท่านใดผิดเพี้ยน กรุณาแจ้งด้วยครับ
- วันนี้หมดพลังงาน
ขอลาครับ
Edit: สั่งการบ้านแล้วนะครับ ตามไปที่เอนทรีด้านล่างได้เลยครับ
ภูคงเขียนได้ซักสิบหน้าครึ่งแล้ว.....
ปล.คาแรคเตอร์ตรงครับ ไม่หลุดไม่เพี้ยน
#1 By @arrow@ & Puu on 2009-01-24 22:14