That's all FAKE?

การบ้านที่สองสำหรับคุณครูใน โรงเรียนลูกบาศก์ ครับผม

ความประทับใจแรกต่อนักเรียนห้อง ม.4/1

[[โรงเรียนลูกบาศก์วิทยา : Cubic School]]

*********************************************

สายลมโชยผ่าน ส่งให้ผ้าม่านขยับไหว...

ผมละสายตาจากตัวหนังสือในแฟ้มประวัตินักเรียนห้อง ม.4/1 ออกไปยังนอกหน้าต่าง...อาจเป็นเพราะว่าสถานที่แห่งนี่อยู่ใกล้ทะเล ในหูผมถึงรู้สึกราวกับว่าได้ยินเสียงคลื่นสาดกระทบเข้ามาแผ่วเบา...

เสียงกึกกักดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเสียงเลื่อนเปิดประตูกระจกของห้องพักครู ทำให้ผมหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ...

ผู้มาใหม่ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะก้มศีรษะให้ผมเป็นเชิงทักทาย ผมผงกศีรษะตอบรับพลางแย้มรอยยิ้มเล็กน้อยอย่างเคยชิน ส่งผลให้อีกฝ่ายคลี่ยิ้มจางขึ้นประดับใบหน้าเช่นกัน...

อาจเป็นเพราเราทั้งคู่ได้ผ่านการทักทายและแนะนำตัวในช่วงเช้ามาแล้ว หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะบรรยากาศที่ห่มคลุมอยู่ในห้องมันชวนให้รู้สึกว่า เราควรปล่อยให้ความเงียบเป็นสิ่งเดียวที่สามารถลอยอวลจางค้างอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้ได้ เราสองคนจึงไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก เขาเพียงแค่ก้าวไปนั่งที่นั่งของตน ก่อนจะวางหนังสือ “มินนะ โนะ นิฮอนโกะ” ซึ่งเป็นแบบเรียนที่เขาใช้ในการสอนลงบนโต๊ะเบื้องหน้า

ครับ, นั่นคือครูสอนภาษาญี่ปุ่นของโรงเรียนลูกบาศก์...

...คุณครูปราบ...

ผมเบนสายตากลับมาจับจ้องที่แฟ้มข้อมูลตรงหน้าต่อจากเมื่อครู่... รายชื่อนักเรียนยาวเหยียดพร้อมทั้งข้อมูลเบื้องต้นของนักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 4/1 ปรากฏชัดในสายตา...

ผมเอื้อมหยิบสมุดปกสีดำจากชั้นด้านหลังลงมา...พอเห็นหน้าปกสีดำโล่งๆแบบนั้น ผมก็อดยิ้มกับตัวเองไม่ได้เมื่อนึกถึงตอนที่น้องสาวผมเรียกมันเมื่อยามแรกเห็นว่า “เดธโน้ต” (Death note) ซึ่งถ้าหากสมุดเล่มนี้เป็นเช่นที่ว่าจริง ก็คงมีเด็กถึง 48 คนที่กำลังจะตายด้วยหัวใจวายภายในไม่กี่วินาทีนี้แน่... ผมส่ายศีรษะน้อยๆไล่ความคิดเพี้ยนๆออกจากหัว...

ท่าทางยัยฟ้าจะกรอกหูเรื่องพวกนี้มาให้ผมฟังมากเกินไปแล้วล่ะมั้ง?

สมุดเปล่าไร้ลายเส้นกั้นบรรทัดถูกพลิกเปิดหน้าแรกขึ้นก่อนที่ผมจะจรดปลายปากกาลงไป

...ข้อมูลเบื้องต้นของนักเรียนชั้น ม.4/1...

(พร้อมอ้างอิงตามความเห็นส่วนบุคคล)

001 สืบสาน กาลวารินทร์ (สาน)

ท่าทางจะเป็นคนเงียบๆ อืม, ที่จริงผมก็ไม่ได้ประหลาดใจอะไรนัก เพราะเมื่อก่อนเข้าสอน (ช่วงพักเที่ยง) ผมก็มองเห็นเขาก้มหน้าก้มตาเดินเลี้ยวหายไปทางห้องสมุด...

รูปที่วาดก็ดูธรรมดาๆ ไม่มีอะไรพิเศษจนน่าเป็นกังวลนัก น่าจะเป็นเด็กดีคนหนึ่ง...

002 นิกาน เศวตนภา (นิค)

ตอนแรกผมนึกว่าเธอเป็นเด็กมัธยมต้นเสียอีก อาจเพราะด้วยรูปร่างที่เล็กพร้อมกับรอยยิ้มแบบเด็กๆนั้นล่ะมั้ง?

รูปที่วาดช่วงแนะนำตัวก็ดูคล้ายรูปการ์ตูน...ท่าทางเธอจะนิสัยเด็กๆสมตัวจริงๆ...

003 แพรวนภา ดารารัศมีโชติ (พราว)***

เป็นเด็กที่มีสายตาเสียดแทงจริงๆ...

รูปที่วาดออกมา ถึงจะสวยแต่ก็พอมองเห็นถึงความสับสน เส้นของสีที่ใช้ดูกดหนัก หากก็เห็นชัดได้ว่าเธอเลี่ยงใช้สีทึบทึม (สังเกตจากตอนหยิบสีขึ้นจากกล่อง ตอนแรกเธอหยิบสีดำขึ้นมา ก่อนจะปล่อยกลับลงไปในกล่องและหยิบสีอื่นขึ้นมาแทน)...บางที เธออาจรู้เรื่องการใช้สีกับเรื่องทางจิตวิทยา...

ดูท่าเธอคงจะมีปัญหาอะไรบางอย่างเก็บไว้ในใจ...

เพิ่มเติม...

จากแฟ้มประวัติ พบว่าเธอมีปัญหาเกี่ยวกับสภาพจิตใจในระดับหนึ่ง...

004 ปิยธิดา จินตนปิยะ (ฟาร์ม)

ความประทับใจแรกที่ผมมีต่อเธอ...

ร่ม...?

ท่าทางจะเป็นคนง่ายๆดี...มีการหันมายิ้มให้ผมด้วยในตอนที่วาดรูปเสร็จ รูปทะเล? ไม่สิ, น่าจะเป็นรูปท้องฟ้ามากกว่า เพราะเห็นก้อนเมฆลอยอยู่ด้วย แต่ก้อนเมฆแค่นั้น ยังไม่น่าถึงขั้นมีอะไรมากนัก

005 วชิรา กวีไกรสร (สร)

ชื่อแมนใช้ได้เลยแฮะ ท่าทางก็ดูห้าวๆ...

แต่รูปต้นไม้ที่เธอวาดกลับมีลำต้นบอบบางกว่าที่คิด บางทีเธออาจจะไม่ใช่อย่างที่ใครๆเห็นก็ได้

006 พนมกร เลค (ฮุย)*

หน้าตานิ่งๆ เดาอารมณ์ไม่ค่อยถูกเลยแฮะ...

วาดรูปต้นไม้ (อีกแล้ว...เด็กห้องนี้ชอบวาดอะไรที่ใกล้ตัวกันจริง) ที่มีกิ่งยื่นออกไป ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าภายใต้สีหน้าแบบนั้น ที่จริงแล้วกำลังอยากคุยกับใครสักคนอยู่รึเปล่า?

ลองดูอีกสักระยะแล้วกัน...

007 รักษ์ เสถียรลีลาลาศ (ฟาน)

ไอ้ที่แปะอยู่บนไหล่นั่นมันอะไรกันน่ะ? บรูซลีรึไง?

008 ประทานพร พ้นภัยพาล (หยิน)

ท่าทางจะชอบวาดรูปมาก เพราะพอบอกว่ากิจกรรมแนะนำตัวคือการวาดรูป เธอถึงกับกระเด้งตัวขึ้นจากโต๊ะเรียนที่แทบจะฟุบอยู่ได้โดยไร้อาการงัวเงียแม้เพียงนิด...

009 ซาจิ อิชิเกะ (ไอริน)

ท่าทางเป็นเด็กอารมณ์ดี...เจ้ามวยผมกลมๆบนศีรษะเธอทำให้ผมอดนึกถึงซาละเปาไม่ได้ (^^;)

บางทีอาจเป็นเด็กขี้เหงา ดูจากรูปของหมู่ดอกไม้ที่แทบจะยกมาทั้งสวนของเธอ...

010 รวิิระ วิญญรักษา (ธูป)

อ้อ, ถึงคิวธูปแล้วนี่นะ...?

เป็นเด็กที่ออกจะแปลกๆอยู่สักหน่อย (วาดรูปยันต์บนกระดาษ เป็นเคส (Case) ที่ไม่เคยเจอมาก่อนซะด้วย) บรรยากาศรอบตัวของเขาทำให้ผมอดรู้สึกเย็นๆแปลกๆไม่ได้ ทั้งที่ก็ไม่ได้เป็นเด็กจำพวกเย็นชาหรืออะไรทำนองนั้น...

เป็นเด็กที่น่าสนใจใช่ย่อย...

011 ภัสษประภา ประสานคุณ (ขนุน)

เป็นเด็กที่ดูแล้วสะดุดุตาอย่างไม่น่าเชื่อ...

บางทีอาจเป็นเพราะกรอบแว่นสีสดแล้วก็เฮดโฟนที่สีแดงที่เธอห้อยติดคอไว้ก็เป็นได้...

รอยยิ้มร่าเริง...แต่ก็ดูแปลกๆเวลามองหน้าผม (ผมเคยไปทำอะไรให้เธอมาก่อนรึเปล่าหว่า?)

012 ประสิทธิ์ งามเจริญ (ไผ่)**

พอผมเอ่ยชมรูปนักฟุตบอลที่เขาวาดว่าลายเส้นสวย ก็เห็นเพียงแค่รอยยิ้มเขินๆ โดยที่ไม่มีคำพูดใดตอบกลับมา...

ท่าทางจะเป็นเด็กขี้อาย...

013 สงกรานต์ สว่างพิทักษ์ (แมน)

ท่าทางกะล่อนใช่ย่อย...

014 วายุ หิรัญพฤกษ์ชัยมาตย์ (ยุ)

หืม? ฝาแฝดรึเนี่ย?

แต่ท่าทางเงียบๆไม่เหมือนกับฝาแฝดที่นั่งด้วยกันเลยแฮะ...

015 ลัลน์ลลิต รุ้งสกุล (ฟองคลื่น)**

เด็กขี้อาย...แล้วก็ท่าทางเป็นเด็กที่ขี้กังวลพอตัว...

ถ้าสามารถรู้ถึงสาเหตุได้ก็คงจะช่วยเธอได้มากพอสมควร

016 ธีระ สุขสมบูรณ์ (ธี)

วาดรูปอะไรสักอย่างที่ดูคล้ายรูปแอบสแทรก (abstract)                    (ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นพวกชอบคิดอะไรเป็นนามธรรม ก็คงเป็นเพราวาดรูปไม่เก่ง ^^;)

ดูจากแฟ้มประวัติ พบว่ามีเชื้ออังกฤษด้วย (แต่หน้าไทยๆแฮะ...)                       นี่ผมหลุดมาอยู่โรงเรียนนานาชาติรึเปล่าเนี่ย? 

017 ธีร์ นทีธารทรัพย์พิสิทธิ์ (ไทย)

ท่าทางเป็นคนง่ายๆ เงียบๆ...อืม, เป็นพวกอารมณ์สุนทรีย์รึเปล่านะ?

018 พลอย พานิชวิทย์ (พลอย)

ดูท่าทางเป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูงใช้ได้...

ออกแนวประเภทเด็กกิจกรรม...มีความมั่นใจในตัวเองระดับหนึ่ง...

019 ทิฆัมพร เสรีนุรักษ์ (ฟ้า/เทียน)

มาแล้วกับ “ฟ้า/เทียน”...

ผมยังคงติดใจรอยยิ้มแปลกๆในห้องกับปอยผมทั้งสามบนศีรษะเธออยู่...

และที่ยังติดใจอีกประการ...

สรุปว่าเธอชื่ออะไรกันแน่ครับเนี่ย?

020 วาโย หิรัญพฤกษ์ชัยมาตย์ (โย)

อีกหนึ่งฝาแฝด...

ท่าทางเป็นพวกร่างเริงต่างจากอีกคนสินะ...?

มานึกดูตอนนี้ดีๆ...มีแวบหนึ่งเหมือนกันที่ผมนึกถึงพวกนักร้องบอยแบนด์เกาหลียังไงชอบกล

.

.

.

Tbc.

aki's talk >> ขอส่งครึ่งเดียวก่อนแล้วกันนะฮะ (จริงๆก็ไม่ถือว่าครึ่งเท่าไหร่นี่หว่า?) จะมาต่อเร็วๆนี้ครับผม!

ตอนสอง...?

ตามได้ที่ 'นี่' ครับผม