That's all FAKE?

หมายเหตุ: entry นี้เป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนลูกบาศก์ [cubic school] ครับผม

จากประกาศการรับสมัครคุณครูโรงเรียนลูกบาศก์

http://cubicschool.exteen.com/20080624/entry

ก็เลยขอแจมด้วยคน ==b

ฝากตัวด้วยครับ m(_ _)m

* ส่วนที่แก้ คือส่วนที่ตัวอักษรเป็นสีนำ้ตาลนะฮะ [28/06/2008]

** แก้อีกแล้วฮะ [29/06/2008]

*** แก้อีกครั้ง [02/08/2008] 

(A) รายละเอียดของตัวละครที่ต้องการ

1. ชื่อตัวละคร

>> อนิวรรต วสุธาธาร (เคน)

หมายเหตุ :

อนิวรรต แปลว่า ความกล้าหาญ

เคน แปลว่า นักปราชญ์/ ผู้รู้

(สองชื่อนี้มาจากการที่พ่ออยากให้ลูกเติบโตเ็ป็้นคนกล้าหาญสมเป็นลูกผู้ชาย ขณะที่แม่อยากให้ลูกเป็นคนฉลาด สองความหมายที่ดีทั้งคู่ เลยทำให้แบ่งกันตั้งชื่อเล่นและชื่อจริงออกมาเป็นดังนี้)

2. อายุ (นับในวันที่ 1 พฤษภาคม), เพศ

>> 25 ปี เพศชาย

3. วันเกิด

>> 9 มีนาคม

4. ความสูง

>> 183 ซม.

5. รูปพรรณสัณฐาน (ได้ทั้งการบรรยาย ภาพวาด และัอาจจะเป็นภาพถ่ายอ้างอิง)

>> รูปร่างค่อนข้างไปทางผอม ผมสีดำ ตาสีดำ สายตาสั้นค่อนข้างมาก (ประมาณเจ็ดร้อยได้) เลยเลือกใส่คอนแทกเลนส์มากกว่าการใส่แว่นตา

ผิวค่อนข้างขาว เนื่องจากได้เชื้อจีนจากคุณแม่ของคุณพ่อ (คุณย่าน่ะ...แต่เจ้าตัวเรียกอาม่า) แต่ไม่ค่อยชอบใจความจริงข้อนี้ เลยพยายามตากแดดบ่อยๆ แต่มันก็ไม่ยอมคล้ำขึ้นสักที

โปรดปรานเสื้อผ้าในชุดขาว-ดำ (ด้วยเหตุผลที่ว่าขี้เกียจคิดว่ามันจะเข้าชุดกันไหม?) จะชอบมากในกรณีที่มันเป็นเสื้อเชิ้ตขาวพับแขน (ด้วยเหตุผลว่าแค่ดึงแขนเสื้อลงก็สามารถสุภาพได้) และมักจะมีรอยยิ้มจางๆกลัดติดใบหน้าอยู่เสมอ

(กรุณาไปเช็ครูปภาพจาก ภาพร่างคุณครูโรงเรียนลูกบาศก์ #2 ได้เลยครับ) 

6. ลักษณะนิสัยและพฤติกรรมของตัวละคร (รวมสิ่งที่ชอบและไม่ชอบตรงนี้เลย)

>> ชอบอ่านหนังสือเงียบๆมากกว่าการพบปะผู้คน (ทั้งที่ความจริงก็ไม่เป็นอะไรถ้าจะอยู่ท่ามกลางฝูงชน) โดยเฉพาะหนังสือซึ่งเป็นผลงานของฮารุกิ มุราคามิ จะกวาดอ่านแทบทุกเล่ม

สนใจเรื่องข่าวการฆ่าตัวตายในระดับสูง... (เพราะถือว่าเป็นความล้มเหลวของสังคม ควรหาวิธีป้องกันและแก้ไข)

จะไม่ชอบคนที่ดูถูกคนอื่น มักจะให้เกียรติผู้หญิงมาก และข้องใจถึงความไม่เท่าเทียมกันในสังคม จนมีเพื่อนสมัยเรียนบางคนแซวว่าเป็นเฟมินิสต์อย่างเต็มตัว ทั้งที่เจ้าตัวก็ไม่ได้คิดอะไรขนาดนั้น

โปรดปรานการดื่มมอคค่าเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะอยู่ในรูปร้อนหรือเย็น...

ตอนสิบขวบเคยต้องติดฝน(เกือบเรียกได้ว่าพายุ)อยู่ริมทางคนเดียวเ็้ป็นเวลาสองชั่วโมงกว่าๆ เลยทำให้เกลียดฝนไปโดยปริยาย แต่ก็ไม่ได้เกลียดกลัวเสียงฟ้าร้องหรืออะไรทำนองนั้น

(เกลียดแต่น้ำฝน... ว่างั้นเถอะ)

ด้วยสาเหตุนี้ ทำให้ใบหน้าที่มักยิ้มแย้มอาจกลายเป็นเรียบเฉยได้ในวันที่ฝนตก และในกรณีที่ถูก "กวน" ในช่วงเวลาฝนตก จะกลายเป็น "ดาร์ก เคน" (Dark Ken) ขึ้นมาทันที...

จากการเรียนเรื่องแบบทดสอบมามากมาย ปรากฏหลักฐานที่เชื่อได้ว่าเจ้าตัวโปรดปรานแบบทดสอบ แบบ Projective test (พวกแบบทดสอบหยดหมึก, วาดรูป, ฯลฯ) มากกว่าแบบ Objective test (พวกแบบทดสอบ IQ, พวกแบบวัดบุคลิกภาพที่ให้เลือกตอบ อย่าง MMPI, Big five เป็นต้น)

เวลาจะถามหาเหตุผล โดยปกติแล้วจะใช้คำว่า "เพราะอะไร?" แต่ถ้าเมื่อไหร่เริ่มใช้คำว่า "ทำไม?" ด้วยน้ำเสียงเรียบๆ นั่นแสดงว่ากำลังอารมณ์ไม่ดี...

เป็นพวกเหมือนจะมีเพื่อนเยอะ แต่จริงๆสนิทน้อย...

7. ความสามารถพิเศษ (ที่ไม่เหนือกฎธรรมชาิติ อันนี้ขอคนธรรมดาครับ)

>> ถนัดในการรับฟังทุกประเภท มีคลังคำไว้ตอบรับเวลาที่ประโยคขาดช่วงเป็นล้าน (อันนี้เวอร์ไปนิด...จริงๆแค่ถนัดที่จะคอยรับฟังผู้อื่นนั่นแล)

8. ประวัติชีวิตของตัวละครโดยสังเขป (เช่นเรียนที่ไหนมา เรียนด้านอะไร ที่บ้านเป็นยังไง)

>> จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากภาควิชาจิตวิทยา ณมหาวิทยาลัยของรัฐแห่งหนึ่ง แล้วจึงยื่นขอฝึกงานด้านจิตวิทยาคลินิกจนจบ และไปสอบใบประกอบโรคศิลป์ผ่านในอีกหนึ่งปีถัดมา แต่เนื่องจากอยากพักจากการพบผู้ป่วยในโรงพยาบาลจึงมาสมัครเป็นคุณครูแนะแนวแทน

ทางด้านครอบครัว มีคุณพ่อเป็นมัณฑนากร ส่วนคุณแม่เป็นแม่บ้าน และน้องสาว (คัคนานต์ วสุธาธาร -- ฟ้า) วัยมัธยมปลายอีกหนึ่งคนซึ่งเป็นสาววายเต็มขั้น คอยจับคู่พี่ชายกับเพื่อนๆตลอดเวลา แม้จะรู้ว่าความจริงแล้วพี่ชายแมนร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ตาม

เพราะอายุที่ห่างจากน้องสาวร่วมแปดปี ทำให้ค่อนข้างรักและตามใจน้องมาก...

(ถึงถูกจับจิ้นก็มักจะได้แต่ถอนหายใจเบื่อๆ)

สนิทกับรุ่นพี่ชาวญี่ปุ่นที่ชื่อ "คิโยโนบุ" และมีเพื่อนสนิทที่เรียนสาขานิเทศศาสตร์ชื่อ "เจ" ผู้ซึ่งชำนาญเรื่องการถ่ายภาพมาก ทำให้ฟ้าได้อานิสงค์ลากไปถ่ายรูปคอสเพลย์ (Cosplay) ให้บ่อยๆ

(ขณะที่เคนมักโดนหลอกให้แต่งตัวกึ่งๆคอสฯไปเฝ้าบูทโดจินฯเป็นประจำเช่นกัน)

((aki--สรุปว่าคนที่แสบสุดก็คือฟ้าสินะ?)

หมายเหตุุ :

1. ชื่อตัวละครเสริมเป็นเพียงเพื่อการนำมาประกอบให้ "เคน" มีมิติมากยิ่งขึ้น โดยผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโรงเรียนลูกบาศก์จะมีเพียง "เคน" เท่านั้น

2. เรื่องราวเพิ่มเติมของคุณครูเคนนอกเหนือโรงเรียนลูกบาศก์ เราจะอัพเพิ่มเติมไว้ในหมวด @ home (อยากอ่าน? กรุณาจิ้มไปที่ page "cubic school" ด้านบน)

3. หลายคนคงสงสัยว่าทำไม พี่ชื่อ "เคน" น้องสาวชื่อ "ฟ้า"

เราขอเฉลยไว้ ณ ที่นี้...

คุณพ่อกับคุณแม่ในตอนแรกตกลงกันไว้ว่าจะตั้งชื่อลูกด้วยตัวอักษรที่เรียงกัน

จาก อนิวรรต -- เคน >> คัคนานต์ -- ฟ้า

ซึ่งถ้ามีลูกอีกคนก็คงให้มีชื่อขึ้นต้นด้วย "ฟ" เป็นแน่...

4. แถมอีกนิด...

สองคนด้านบน (พี่คิโย และ เจ)

คือสองบุคคลที่ตกเ็ป็้นเหยื่อจินตนาการของฟ้านั่นเอง (หุ หุ)

9. วิชาที่จะสอน

>>แนะแนว

10. แนวทางในการทำงานของคุณ (เช่นวิธีในการสอนของคุณ)

>> ไม่นิยมการใช้สมุด แต่จะให้ส่งเป็นใบงาน ในกรณีที่ต้องออกมาเป็นลายลักษณ์อักษร (จะเป็นลายมือหรือพิมพ์คอมพ์ก็ไม่เกี่ยง แต่ขออย่างเดียวว่าให้อ่านออก)

ชอบเรียนรู้โดยผ่านกิจกรรมการพูดคุยกันมากกว่า เพื่อจะได้สังเกตเห็นนักเรียนได้ทั่วถึง

(เหตุผลอีกประการคือ ติดนิสัยจากการทำกลุ่มจิตบำบัดมา)

11. อื่นๆที่อยากเล่าแต่ไม่มีในหัวข้อ

>> ยังคงอยากเป็นนักจิตวิทยาอยู่ แต่พอมาเจอนักเรียนที่นี่ ทำให้คิดว่าจริงๆแล้วการเป็นครูก็ไม่เลวเหมือนกัน (*ยิ้ม*)

**อันนี้ขอความกรุณาเป็นพิเศษ ว่าตามท้องเรื่องใดก็แล้วแต่

ครูเคนจะไม่ทำกิจกรรมใดๆทางศาสนานะครับ

(เหตุผลส่วนตัวเจ้าของบล็อกนิดหน่อยครับ)

(B) การสอนครั้งแรกของคุณในโรงเรียนนี้

การเรียนการสอนครั้งแรกในวิชาแนะแนว

[[โรงเรียนลูกบาศก์วิทยา : Cubic School]]

*********************************************

เท้าทั้งสองข้างพาผมมาหยุดลงตรงหน้าห้องมัธยมศึกษาปีที่ 4/1...

อาจเป็นเพราะคาบเรียนนี้เป็นคาบหลังพักเที่ยง หรือเป็นเพราะอาจารย์อย่างผมยังไม่ก้าวเข้าไปในห้องเรียนก็ไม่ทราบได้ เสียงในห้องถึงได้เจี๊ยวจ๊าวออกมาจนถึงด้านนอก...

ผมลอบยิ้มกับตัวเองก่อนจะก้าวเข้าผ่านประตูไป...

ดวงตาของเด็กนักเรียนแทบจะทั้งห้องจ้องมองตรงมาอย่างใคร่รู้เมื่อมองเห็น อาจารย์แนะแนวอย่างผมหอบเอากระดาษวาดเขียนแผ่นใหญ่และกล่องสีเทียนเข้ามาด้วย

ผมวางกล่องสีเทียนลงและเริ่มหันไปติดเจ้ากระดาษวาดเขียนลงบนประดานดำในแนวนอน และโดยไม่ต้องรอให้ร้องขอ เด็กชายที่นั่งอยู่ด้านหน้าใกล้โต๊ะอาจารย์ก็รีบกระวีกระวาดลุกขึ้นมาช่วย ติดเจ้ากระดาษทั้งสี่แผ่นด้วยสก็อตเทปใสที่ผมพกมาด้วย

“ขอบใจ...”

ผมเอ่ยพลางส่งยิ้มให้เด็กชายที่เพียงแค่ผงกศีรษะรับก่อนจะรีบกลับไปนั่งที่ของตน... ผมมองกวาดไปทั่วห้องพอจะจับบรรยากาศแปลกๆจากเด็กบางคนได้ แต่ผมเพียงแค่ยิ้มบางๆกลับไปก่อนจะเริ่มเอ่ยแนะนำตัว

“สวัสดีครับนักเรียน...”

“สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ”

“ครูชื่อ อนิวรรต วสุธาธาร จะมาเป็นคุณครูประจำวิชาแนะแนว ซึ่งเป็นวิชาบังคับ ยังไงเราก็หนีกันไม่พ้นหรอกเนอะ...” นักเรียนบางส่วนส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆทำให้ผมอมยิ้มน้อยๆ ผมเปลี่ยนจากการทิ้งมือไว้ข้างลำตัว มาเป็นยันมือเข้ากับโต๊ะอาจารย์หน้าห้องก่อนจะเอ่ยต่อ

“แล้ววันนี้ เนื่องด้วยเรามาพบกันครั้งแรก ครูว่าเราน่าจะมีกิจกรรมที่ทำให้เรารู้จักกันมากขึ้น...”

พอพูดมาถึงตรงนี้ ผมสังเกตเห็นเด็กสาวผมยาวที่นั่งอยู่ชิดติดผนังด้านประตูเผลอทำหน้าตื่นๆ ก่อนจะก้มหน้าลงเมื่อสบสายตาเข้ากับผม...

อา, เด็กขี้อายสินะ?

“ครูจะให้นักเรียนออกมาวาดรูปลงบนกระดาษที่ครูแปะไว้บนกระดานนะครับ โดยใช้สีเทียนพวกนี้ พอวาดเสร็จก็เขียนชื่อจริงหรือชื่อเล่นของนักเรียนก็ได้ไว้ใต้รูปของตัวเอง ครูให้เวลาออกมาวาดจนกว่าก่อนจะหมดคาบนี้สิบห้านาที...มีใครสงสัยอะไรมั้ยครับ?”

เงียบกันไปชั่วอึดใจก่อนที่เด็กแว่นที่นั่งด้านริมหน้าต่างจะยกมือขึ้น

“ครับ?”

“ถ้าไม่วาดจะเป็นอะไรมั้ยครับ?”

“อืม, ที่ไม่วาด เป็นเพราะอะไรล่ะครับ?”

“ผมแค่ไม่ถนัดการวาดรูป...” เด็กชายตอบเรียบๆ

“งั้นหรือ?...” ผมยิ้มรับ “เธอชื่ออะไรนะ?”

“รวิระ ครับ...เรียก ธูป ก็ได้”

“ธูป สินะ? อืม, ถ้ายังไงก็ออกมาเขียนแค่ชื่อก็ได้...” ผมตอบ “อย่างน้อยครูก็อยากให้ทุกคนได้มีส่วนร่วม”

“ครับ” เด็กชายพยักหน้ารับก่อนจะหันไปพึมพำอะไรบางอย่างกับหน้าต่างข้างตัว ทำให้ผมรู้สึกขนลุกแปลกๆ...

“มีข้อสงสัยอะไรอีกมั้ยครับ?...” ผมถามย้ำ หากทั้งห้องกลับพร้อมใจกันส่ายศีรษะเป็นเชิงปฏิเสธ

“ถ้าอย่างนั้น วาดกันได้เลยครับ...” ผมถอยห่างออกจากกระดาน “ใครจะออกมาก่อนก็ได้นะครับ”

อาจเป็นเพราะอยู่ใกล้กับกระดาน เด็กสาวผมสั้นจึงลุกขึ้นก่อนใครเพื่อน และเมื่อเธอเริ่มลุก คนอื่นๆก็ทยอยลุกขึ้นตามมา... เด็กสาวที่ลุกก่อนเพื่อนบรรจงวาดรูปสับปะรดลงไปบนกระดาษเกือบจะตรงกลางพร้อมกับลงชื่อ “บูม” กำกับไว้

เด็กชายที่ช่วยผมติดกระดาษบนกระดานเดินตามไปวาดรูปต้นไม้ไว้ไม่ห่างกับเด็กที่ชื่อบูมนัก แต่...

เฮ้, เขาวาดรูปต้นไม้ที่เกือบจะแยกออกเป็นสองส่วน...

ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะรีบคลายออกอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งลงหมายเหตุไว้ในใจถึงเด็กชายที่ลงชื่อไว้ว่า “กีกี้”

ธูปเดินออกมาเขียนชื่อตามที่ผมบอกไว้จริงๆ ดวงตาสีดำคู่นั้นฉายแววลังเลเล็กน้อยก่อนจะหันมาหาผม

“ครูครับ...ถ้าผมจะวาดอย่างอื่นลงไปด้วยจะได้มั้ยครับ?”

“เชิญครับ แล้วแต่นักเรียนเลย...” ผมตอบรับ

เด็กชายยืนนิ่งอยู่ชั่วขณะก่อนจะหยิบสีเทียนขึ้นมาเป็นลวดลายสวยงาม...

อา, ช่างเป็นยันต์ที่สวยจริงๆ...

ผมเหงื่อตกไปเล็กน้อยก่อนจะเหลือบตาไปหาเด็กสาวขี้อายเมื่อครู่ เธอยังคงนั่งอยู่ที่ที่นั่งของเธอโดยไม่ขยับไปไหน แม้ว่าเพื่อนๆจะทยอยกันออกมาจนจะวาดกันเต็มกระดาษแล้วก็ตาม...

“ชื่ออะไรครับ?”

ผมเดินเข้าไปใกล้พลางเอ่ยถามไปก่อน เด็กสาวทำท่าตื่นๆก่อนจะเอ่ยตอบด้วยเสียงคล้ายกำลังตกใจ

“ขอโทษค่ะ!”

“ฮ่ะ ฮ่ะ...ชื่อเธอแปลกดีนะ?” ผมหัวเราะเบาๆ แต่แค่นั้นก็ทำเอาเด็กสาวหน้าแดงไปหมด

“........ฟองคลื่น ค่ะ” ในที่สุดเธอก็เอ่ยตอบ

“ฟองคลื่น...ชื่อเพราะดีนะครับ” ผมตอบรับ “เพราะอะไรถึงยังไม่ออกไปวาดรูปล่ะครับ?”

“ยะ...ยังนึกไม่ออกเลยค่ะ” เธอตอบเสียงเบา

“ไม่เป็นไร...นึกออกแล้วออกไปวาดนะครับ”

“ค่ะ...”

เธอพึมพำตอบรับเสียงแผ่ว... ผมถอยห่างออกมาพลางนึกทบทวนถึงวิธีการที่จะเสริมสร้างความมั่นใจตามที่เคยเรียน ในวิชา “จิตวิทยาวัยรุ่น” สมัยอยู่มหาวิทยาลัย...

แต่ก่อนจะได้คิดย้อนกลับไปไกลกว่านั้น ผมก็รู้สึกหนาวเยือกอย่างประหลาด เมื่อมองไปก็บังเอิญสบตากับเด็กสาวผมยาวที่เพิ่งวาดรูปเสร็จพอดี... เธอส่งยิ้มแปลกๆมาให้ผมก่อนจะกลับไปยังที่นั่ง

อา, รอยยิ้มแบบนั้น ช่างดูคุ้นเคยอย่างประหลาด...

ผมเบนสายตากลับมามองรูปที่เธอเพิ่งวาด รูปนกตัวสีเหลืองอ้วนป้อมกำลังเกาะอยู่บนไหล่ใครบางคน พร้อมกับรหัสลึกลับว่า “18” ก่อนที่จะตามมาด้วยชื่อ “ฟ้า/เทียน” ของเธอ...

แล้วสรุปว่าหนูชื่ออะไรกันแน่ล่ะครับนั่น...?

ผมยกนาฬิกาขึ้นมองเมื่อรู้สึกว่ามันใกล้จะหมดเวลาเต็มที...

“วาดครบกันแล้วใช่มั้ยครับ?” ผมกวาดสายตาไปรอบห้อง และเมื่อไม่เห็นปฏิกิริยาที่เป็นเชิงปฏิเสธผมจึงกลับมายืนด้านหน้าห้องอีกครั้ง...

“เอาล่ะ...จนกว่าเราจะพบกันคราวหน้า ครูจะมอบการบ้านไว้ให้นักเรียนสักอย่าง...”

เสียงโห่เบาๆดังมาจากนักเรียนบางคน แต่ผมก็เพียงแค่ยิ้มรับเท่านั้น...

“น่าๆ...การบ้านนี้ก็แค่ ให้นักเรียนเตรียมตัวออกมาอธิบายว่า รูปที่วาดมีความหมายว่าอะไรสำหรับนักเรียน คงไม่ยากไปใช่มั้ย?”

เสียงออดดังขึ้นกลบท้ายประโยคไปเสียสิ้น ทำให้ผมเผลอหันหน้าออกไปมองนอกห้องไปชั่ววินาที

“ท่าทางไม่มีเวลาให้ปฏิเสธแล้วล่ะ...” ผมเอ่ยกลั้วหัวเราะ เหมือนกับที่นักเรียนบางส่วนเริ่มหัวเราะเช่นกัน “ไว้เจอกันคาบหน้านะครับ...”

.

.

.

Tbc. [?]

คิดว่าเป็นการพบกันครังแรก เลยไม่ได้ลงรายละเอียดเยอะ

อย่างไรก็ตาม ฝากตัวด้วยนะครับ...