That's all FAKE?

ไม่ว่าง...จริงๆนะ

 WARNING Y TYPE!!!

.

.

.

Katekyo Hitman Reborn!

Title : Dancing in the moonlight
Pairing : 8059
Rate : PG-13
BGM : Canon
Author : aki

Note : ตอนต่อ (?) ของ 'Singin' in the rain'


************************************************************************


เคยคิดไหมครับ...ว่าสิ่งที่เข้าใจได้ยากที่สุดก็คือตัวเอง?

ผมฟาดคมดาบลงบนร่างของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นศัตรูครั้งแล้วครั้งเล่า
ราวกับร่ายรำบนกองซากศพที่ดูเหมือนจะค่อยๆเพิ่มขึ้นมากทุกที...

กระบวนท่าจากชิงูเระ โซเอ็นปลิดเอาชีวิตของผู้ที่จู่โจมเข้ามาอย่างต่อเนื่อง...
จนสุดท้าย ก็เหลือเพียงแค่ผมที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง...

กลิ่นเลือดโชยแตะจมูก...ก่อนที่ผมจะเริ่มคุ้นชินกับมันอย่างรวดเร็ว

แล้วผม...ก็เหยียดยิ้มออกมาอย่างเคย

.
.
.

“เล่นต่อเถอะ...นะ?”

ผมขอร้องร่างตรงหน้าที่ทำท่าจะละมือจากบทเพลงหวานหูที่บรรเลงอยู่ก่อนหน้า อีกฝ่ายเหลือบมองมือของผมที่ยังคงยุดมือเขาไว้ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ก็ได้.....”

คำตอบแสนสั้นทำให้ผมเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆอย่างแปลกใจที่ไม่เห็นว่าเขาจะมีทีท่าโวยวายอะไรเหมือนเมื่อหลายปีก่อนหน้า...

อา, นั่นสินะ...

บางครั้งผมก็เผลอลืมเลือนว่ากาลเวลามันทำให้อะไรหลายอย่างมันเปลี่ยนแปลงไป...
.......รวมถึงตัวผมด้วย........

แล้วเสียงเพลงเริ่มต้นบรรเลงอีกครั้ง...

ผมหลับตาลงพลางนึกย้อนถึงคืนวันเก่าๆสมัยที่ผมและคนตรงหน้ายังเป็นเพียงนักเรียนมัธยมต้น การละเล่นเฉียดตายแต่ละครั้งที่ผมเฝ้าบอกกับตัวเองว่ามันเป็นเพียงแค่เกมที่จะผ่านไป...
การละเล่นที่เป็นเพียงแค่ความสนุกสนานธรรมดาเท่านั้น...

จนกระทั่ง...เข็มชี้บอกเวลาได้มาหยุดลงตรงจุดที่ผมหันคมดาบใส่ศัตรูเป็นครั้งแรก

โลหิตสีแดงชาดหลั่งรินจากปากแผลที่เกิดเพื่อมุ่งหมายเอาชีวิต...
ผมแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตนเองก่อนจะฟาดฟันเข้าหาจุดตายของอีกฝ่าย...
แล้วร่างนั้น...ก็หลงเหลือเพียงเศษก้อนเนื้อไร้วิญญาณ

.................................
.................
.........

“นี่พวกเรา...ไม่ได้แค่เล่นกันเหมือนเมื่อก่อนแล้วใช่มั้ย?”

“.............เพื่อรุ่นที่สิบ แกจำไว้แค่นี้ก็พอ เจ้าบ้าเบสบอล”

..........
....................
.....................................

“คิดถึงสมัยก่อนเหมือนกันเนอะ...”

ผมเอ่ยขึ้นลอยๆพลางมองหน้าอีกฝ่ายที่ยังไม่ละมือจากท่วงทำนอง...

ใบหน้านั้น...ทำให้ผมรู้สึกว่ายังมีบางอย่างที่กาลเวลาไม่อาจช่วงชิงไป
บางอย่าง...ที่ยังคงเหมือนเดิม...

“ตรงไหน?”

อีกฝ่ายเอ่ยถามเหมือนไม่ใส่ใจนัก...หากดวงตาที่เผลอเหลือบแลมาทางผมชั่วครู่ทำให้ผมรู้ว่าในใจของเขาคงเป็นตรงกันข้าม...

“ตรงที่...เวลานายเล่นเปียโนจะเป็นช่วงที่นายผ่อนคลายที่สุดไง”

ผมตอบพร้อมรอยยิ้มอย่างเคย...เรียกเสียงพ่นลมหายใจเบาๆเหมือนคนขี้หงุดหงิดจากอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี

“เหอะ! แกก็เหมือนกัน...”

ท่วงทำนองของบทเพลงยังคงล่องลอย...

“หือ?” ผมเลิกคิ้วขึ้นนิดๆเป็นเชิงถาม

“ไอ้ที่ยิ้มงี่เง่าได้ตลอดเวลานั่นไง...”

ถ้อยคำประชดประชันหลุดรอดริมฝีปากบางพร้อมด้วยดวงตาที่เหลือบแลมาเล็กน้อย...
มือเรียวยังคงขยับเคลื่อนไปบนคีย์สีขาวดำส่งเป็นบทเพลงแสนหวาน...

“ฮ่ะ ฮ่ะ....งั้นเหรอ” ผมหัวเราะลั่น...

ให้ตายเหอะ, ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่เปลี่ยน...

ที่ตัวฉันหัวเราะได้ตลอดเวลา...
ที่จะสบายใจขึ้นเมื่อเห็นนายอยู่ในสายตา...
ที่ฉันยังคงฟาดฟันคมดาบลงไปนับครั้งไม่ถ้วน...

เพื่อรักษาเพื่อนคนสำคัญอย่างสึนะ...
เพื่อให้ตัวเองยังมีชีวิต...

และ...เพื่อจะได้อยู่ตรงนี้

เพื่อให้ได้ฟังเพลงของนาย...

“นี่, โกคุเดระ...”

“อะไรอีกล่ะ!?”

น้ำเสียงกระชาก ติดจะรำคาญที่ได้ยินจนชินหู...

ริมฝีปากของผมขยับคล้ายเป็นรอยยิ้ม...
ก่อนที่จะก้มลงประทับเป็นรอยสัมผัสแผ่วบนริมฝีปากของอีกฝ่าย...

“อะ......ทำอะไรวะ!?”

เสียงเพลงหยุดชะงัก...เหลือเพียงแค่เสียงหัวใจของผมที่เต้นระรัว
หรือบางที...คนตรงหน้าก็คงเช่นเดียวกัน

“จูบไง...”

ร่างตรงหน้าอ้าปากค้าง...ทั้งที่ใบหน้าแดงเถือกออกอย่างนั้น แต่ดูเหมือนเจ้าตัวกำลังสับสนว่าควรทำสีหน้าแบบไหนออกไปดี...
ผมหัวเราะเบาๆพลางขยับเข้าหาอีกฝ่ายที่ถอยหนีผมไปเมื่อครู่ก่อนจะเอ่ยชวนด้วยรอยยิ้ม...

“จะเต้นรำกับฉันไหม?”

.
.
.

เคยคิดไหมครับ...ว่าสิ่งที่เข้าใจได้ยากที่สุดก็คือตัวเอง?

บางเรื่องราวอาจสับสน ไม่แน่นอน...
บางเรื่องราวก็ไม่อาจหาคำตอบ...
แต่บางเรื่องราว...อาจมีเหตุผลง่ายดายซ่อนอยู่

ลองนึกดูดีๆสิครับ...
บางทีคุณอาจกำลังต้องการใครสักคนเต้นรำไปด้วยกัน บนเส้นทางที่สาดส่องด้วยแสงจันทร์

ใครสักคน...ที่เป็นเหตุผลของคุณ

บางที...เหตุผลในการเข้าใจตัวเองอาจอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมคว้า?


-Fin-