That's all FAKE?

Katekyo Hitman Reborn!

Title : Singin’ in the rain
Pairing : 8059
Rate : PG
BGM : ‘Sonata in D Minor’ [Artish: Domenico Scarlatti]
Author : aki

Note : พักเบรกจาก XS ชั่วคราว... [แต่ยังรักเดิมมั่นคงไม่เปลี่ยนนะเออ!]
และส่งท้ายให้กับการพักผ่อนก่อนไปฝึกงานต่อ.........

WARNING Y TYPE!!!

************************************************************************

เคยไหมครับ...กับการหลงรักใครสักคน?

ความรู้สึกนั้น บางครั้งมันก็เหมือนกับล่องลอยไปบนท้องฟ้า แต่บางคราวก็กลับดำดิ่งลงสู่ห้วงเหวลึก...

หรืออาจคล้ายกับนั่งอยู่ริมฝั่งชายหาดที่คลื่นม้วนตัวเข้ากระทบ แต่บางทีก็อาจกลับกลายเป็นหมุนวนอยู่ท่ามกลางพายุคลั่ง...

ผมกดปลายนิ้วไล่เรื่อยไปตามจังหวะที่เคยคุ้น...

เร่งเร้า หากสดใสร่าเริง กระชั้นเข้าก่อนจะผละห่าง ลังเลว้าวุ่น แต่ก็เปี่ยมล้นด้วยความยินดี...

แป้นสีขาวดำขยับตามแรงกด...ก่อเกิดท่วงทำนองของบทเพลง...

เสียงเพลงเริงรื่น...
กล่าวเล่าถึงท่วงทำนองแห่งความรัก...

- - กึ๊ง - -

ผมหยุดมือลงทั้งที่มันยังไม่ทันจบเพลงเมื่อเสียงเปิดประตูดังขึ้นให้ได้ยิน...

“แกเองหรอกเรอะ?”

ร่างสุงหัวเราะเบาๆก่อนจะเดินมาหยุดใกล้ๆ...กลิ่นเลือดจางๆโชยให้ได้กลิ่นจากชุดสูทสีดำสนิทนั้น...

น่าแปลก, ทั้งๆที่ไม่เห็นรอยเลือดแท้ๆ...
หรือบางทีผมอาจอุปาทานไปเอง...

“ไม่เล่นต่อเหรอ?”

“ไม่ล่ะ, หมดอารมณ์แล้ว”

ผมตอบพลางทำท่าจะปิดฝาครอบเปียโนลง...แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่ออีกฝ่ายคว้าข้อมือผมเอาไว้

“เล่นต่อเถอะ...นะ?”

ผมก้มลงมองที่มือนั้นก่อนจะถอนหายใจเบาๆ...

“ก็ได้.....”

ผมดันฝาครอบเปียโนกลับไปตามเดิมก่อนจะจรดปลายนิ้วลงบนแป้น...

น่าแปลก, หากเป็นตัวผมเมื่อในอดีต คงจะตวาดกลับให้ปล่อยมือแล้วเดินปึงปังออกไปข้างนอกแล้วแท้ๆ

ผมยิ้มให้ตัวเองก่อนจะเริ่มต้นกดบรรเลงบทเพลง...

เร่งเร้า หากสดใสร่าเริง...
กระชั้นเข้าก่อนจะผละห่าง...
ลังเลว้าวุ่น แต่ก็เปี่ยมล้นด้วยความยินดี...

.
.
.

“แต่มือขวาของรุ่นที่ 10 คือฉันคนนี้ อย่างแกน่ะมันแค่กระดูกหัวไหล่!”

“กระดูกหัวไหล่?”

.
.
.

“นี่ โกคุเดระ...นายเอาแต่อ่านคูมือเรียนมาสักพักแล้วนะ”

“หา!!! กะ...แก! ทำไงได้ก็วิธีแก้โจทย์มันอยู่ในนี้นี่หว่า...”

.
.
.

“ฤดูใบไม้ร่วงแล้วนายยังจะพกดอกไม้ไฟไปไหนมาไหนอีกเรอะ!?”

“ไม่ใช่ดอกไฟนะเฟ้ย!!!”

.
.
.

“หือ...โกคุเดระ นี่มันอะไรน่ะ เครื่องบินกระดาษเรอะ?”

“ชะเฮ้ย! อย่ามาเปิดนะเฟ้ย!”

.
.
.

“จับไว้ซะ ยามาโมโตะ!!”

“โกคุเดระ!!...ไม่ทันหรอกเดี๋ยวแขนขาดกันพอดี!!”

.
.
.

“นี่พวกเรา...ไม่ได้แค่เล่นกันเหมือนเมื่อก่อนแล้วใช่มั้ย?”

“.............เพื่อรุ่นที่สิบ แกจำไว้แค่นี้ก็พอ เจ้าบ้าเบสบอล”

.
.
.

“คิดถึงสมัยก่อนเหมือนกันเนอะ...”

ร่างสูงเกยแขนเข้ากับฝาครอบหลังเปียโน ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาลอยๆ...ปลายนิ้วของเขาเคาะตามจังหวะช้าเร็วของดนตรีเบาๆ

“ตรงไหน?”

ผมเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจนัก โดยที่ไม่ได้ละปลายนิ้วจากท่วงทำนองเลยแม้แต่น้อย

“ตรงที่...เวลานายเล่นเปียโนจะเป็นช่วงที่นายผ่อนคลายที่สุดไง”

อีกฝ่ายเอ่ยตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่เห็นจนชินตา...

“เหอะ!” ผมพ่นลมหายใจออกคล้ายหงุดหงิด “แกก็เหมือนกัน...”

“หือ?” เขาเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆพร้อมสีหน้าแสดงความประหลาดใจ

“ไอ้ที่ยิ้มงี่เง่าได้ตลอดเวลานั่นไง...”

“ฮ่ะ ฮ่ะ....งั้นเหรอ” ยามาโมโตะหัวเราะร่า ไมได้สำนึกเลยสักนิดว่าผมว่ากระแทกเขาอยู่

ผมสั่นหน้าน้อยๆพลางลอบยิ้มกับตัวเอง...

ท่วงทำนองแห่งบทเพลงยังคงบรรเลง...

.
.
.

คุณเคยหลงรักใครสักคนไหมครับ?

บางช่วงอาจร่างเริง...
บางคราวอาจหวาดหวั่น...
บางครั้งอาจลังเลว้าวุ่น...

แต่มันก็ช่างน่ายินดี...กับการที่ได้รู้สึกดีๆให้กับใครสักคน

ราวกับ...กำลังร้องเพลงอยู่กลางสายฝน

.
.
.

-Fin-



ป.ล. FAQ ยังเปิดรับอยู่นะเออ~~~

edit @ 16 Apr 2008 22:54:56 by aki