สำหรับใครหลายคนคงเคยได้ผ่านเรื่องราวเลวร้ายในชีวิตมาบ้างใช่ไหมครับ?
สำหรับผมที่ทำงานด้านจิตเวช หลายครั้งก็มักได้มองเห็นใครหลายคนที่สิ้นหวังกับสิ่งที่ผ่านเข้ามา จนกระทั่งพวกเขาอยากจะจบชีวิตนั้นลง...
หลายคนมองพวกเขาอย่างไม่เข้าใจ ใส่เพียงคำว่า "โง่" ประดับตีตราไว้เหนือหลุมศพพวกเขา (ในกรณีที่สำเร็จ) และคำว่า "เรียกร้องความสนใจ" (ในกรณีที่พวกเขาต้องมานอนที่โรงพยาบาล)
คำพูดที่อาจารย์ท่านหนึ่งเคยสอนไว้ในระดับมหาวิทยาลัย นั่นคือ สาเหตุของการฆ่าตัวตายที่แท้จริง เราจะรู้ได้ก็จากผู้ที่ฆ่าตัวตายสำเร็จเท่านั้นล่ะ
ครับ, สิ่งที่ผมอยากบอกคือ ถึงผมจะทำงานด้านนี้ ผมก็ยังไม่รู้อยู่ดีนั่นล่ะ ว่าอะไรทำให้พวกเขาตัดสินใจแบบนั้น แม้หลายครั้งจะเป็นเพียงความคิดชั่วแล่นที่ผ่านเข้ามา หลายครั้งเป็นแค่เหตุบังเอิญ หลายครั้งเป็นความไม่ตั้งใจ แต่ถ้าสุดท้าย การกระทำเหล่านั้นได้สำเร็จขึ้นมา ชีวิตของพวกเขาก็ได้จบลงไป...
และไม่มีการนับหนึ่งใหม่อีกแล้ว...
อาจจะเป็นคำพูดย้ำๆซ้ำๆของคนที่ไม่ได้คิดอยากทำลายชีวิตตัวเองในตอนนี้...แต่ว่าถ้าเป็นไปได้ก็อยากพูดอีกสักครั้ง...ให้คนที่กำลังสิ้นหวังท้อแท้ถึงขีดสุดให้ได้ฟัง (หรือบางทีอาจเป็นตัวผมในอนาคตก็ได้...ใครจะรู้?)
ชีวิต...ถ้ายังไม่สิ้นสุดมันก็ยังเริ่มต้นใหม่ได้
อย่างในเนื้อเพลงข้างบน มันยังไม่มีคำว่าสายเกินไป ตราบใดที่ยังมีชีวิต อย่างน้อยเราก็ก้าวขาออกจากหล่มโคลนได้...แม้ครึ่งก้าวก็ยังดีกว่าจมจ่อมอยู่ในนั้นและตายดับไปเงียบๆแบบนั้น
"ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร..."
บอกซ้ำๆกับตัวเองแบบนี้...บอกซ้ำกับคนที่กำลังสิ้นหวังให้เขาฟังแบบนี้...บอกไปเรื่อยๆ ให้เขาซึมซับเข้าไป...ให้เขารู้ว่าเราอยู่ข้างเขา...
ไม่มีใครโดดเดี่ยวแท้จริง แม้ว่าจะรู้สึกแบบนั้นอย่างเต็มเปี่ยมหรอก...ลองมองไปรอบข้าง อย่างน้อยเราก็ยังมีอากาศให้หายใจ ยังมีสายลมอ่อน ยังมีเสียงของใบไม้ไหว ยังมีเสียงของสายน้ำที่ไหลผ่านอยู่ด้วย...
ขึ้นกับมุมมองในตอนนั้นว่าเราเลือกจะมองอะไร...
ด้านลบสุดขั้ว? หรือด้านบวกเล็กๆในชีวิต?
Maybe we'll turn it all around
'Cause it's not too late...
...It's never too late...
